Του π. Ηλία Μάκου
Της Θείας Λειτουργίας προεξήρχε ο Μητροπολίτης Παραμυθίας, Φιλιατών, Γηρομερίου και Πάργης κ. Σεραπίων, πλαισιούμενος από κληρικούς της Μητροπόλεως Παραμυθίας.
Κηρύττοντας ο ηγούμενος της Μονής Γηρομερίου Αρχιμανδρίτης Μεθόδιος, αφού τόνισε ότι ο άγιος Γρηγόριος ο Πλαμάς στάθηκε ανάχωμα στην επιρροή που είχαν στους λογίους εκείνης τους εποχής οι αιρετικοί που αμφισβητούσαν τη χάρη του Θεού, αυτό που λέμε άκτιστες ενέργειες του Θεού, περνώντας ο ίδιος πρώτα μέσα από το καμίνι της ταπεινώσεως, της νήψεως, της ασκήσεως και της προσευχής και καθαρίστηκε από τα πάθη του, αναφέρθηκε στον μακαριστό Μητροπολίτη πρώην Παραμυθίας Τίτο.
Ειδικότερα τόνισε ότι "άφησε σπουδαία παρακαταθήκη εδώ στη Μητρόπολή μας. Τον ζήσαμε για πολλές δεκαετίες, επί μισό αιώνα. Και είχαμε κοντά του όμορφες στιγμές, αλλά είναι δύσκολο να περιγράψει κάποιος, και λόγω του μήκους των πολλών ετών, αλλά και των πολλών εμπειριών, το τι ζήσαμε. Η αρετή αυτού του ανθρώπου, που ήταν σχεδόν πανθομολογούμενη, ήταν χαρακτηριστική".
Και πρόσθεσε: "Ήταν ένας άνθρωπος που με την πραότητά του μας δίδασκε όλους, πολλές φορές και με τη σιωπή του. Άτακτα παιδιά μερικές φορές και πνευματικά και πρακτικά, είχαμε άλλες αντιλήψεις, ίσως τον στεναχωρούσαμε κιόλας με τις επιλογές μας, αλλά εκείνος ήταν πάντα μια μεγάλη αγκαλιά και μας ανεχόταν και μας συγχωρούσε και μας ευλογούσε και προσευχόταν για όλους. Και η χάρη του Θεού δεν τον εγκατέλειψε".
Επεσήμανε ακόμη ότι "κάποιοι από εμάς είχαμε ευλογημένες συγκυρίες μαζί του, ώστε να μπορούμε να πούμε με ασφάλεια ότι είχε χαρισματικές εκδηλώσεις, όταν μας έλεγε πράγματα, τα οποία εμείς δεν αντιλαμβανόμασταν, αλλά τα βλέπαμε στη συνέχεια να πραγματοποιούνται. Όταν το 2000 ήρθαν τα λείψανα του αγίου Δονάτου εμείς είχαμε ανησυχία για τα διαδικαστικά της υποδοχής. Βλέπαμε τον γέροντα να είναι απόλυτα ήρεμος, πράος, ειρηνικός, όπως ήταν κατά κανόνα, και έλεγε να μην ταρασσόμαστε και να μην φοβόμαστε. Η υποδοχή, παρά τα προβλήματα, ήταν συνταρακτική και πρωτόγνωρη για τα δεδομένα της περιοχής. Πόσο ευλογημένος ήταν στην εμπιστοσύνη προς τον Θεό".
Μετά τη θεία λειτουργία και το μνημόσυνο, όπου παρέστησαν πολλοί πιστοί, εψάλη τρισάγιο επί του τάφου του αλησμόνητου πρώην Παραμυθάις Τίτου από τον Μητροπολίτη Σεραπίωνα, τάφο τον οποίο ο ίδιος επέλεξε να είναι στο χώρο της Μονής Πούντας, καθώς ο αείμνηστος Μητροπολίτης ανακαίνισε το Μοναστήρι της Αγίας Παρασκευής, δημιούργησε εκεί γυναικεία Αδελφότητα, από την οποία και γηροκομήθηκε στα γηρατειά του.
Εκτιμώντας κανείς συνολικά την πορεία του Σεβασμιωτάτου Τίτου, αυθόρμητα καταλήγει στο ασφαλές συμπέρασμα ότι ο πολυσέβαστος αείμνηστος Αρχιερέας αποτελούσε μια μαρτυρία Ορθόδοξου ήθους, τόσο με τη στάση την εκκλησιολογική, όσο και με τη στάση της ζωής, καθώς και με τη στάση της μαρτυρίας.
Με την πνευματικότητα στη βιωτή του του δημιούργησε μια ωραιότητα. Και λόγω του σημείου εμβάθυνσης, που είχε φτάσει στην ύπαρξή του, βοηθούσε τους ανθρώπους, να έχουμε ανοιχτά τα μάτια μας για να δούμε τον Θεό, και ακέρωτα τα αυτιά μας, για να ακούμε τη θεία διδασκαλία.
Αναδείχθηκε ένας ευγενής άνθρωπος, δηλαδή ένας άνθρωπος χωρίς μνησικακία που δεν στηριζόταν πάνω στον εαυτό του, αλλά στο είναι του Θεού, το οποίο είχε απορροφήσει η καρδιά του, γι' αυτό τολμούσε ν' αγαπά αληθινά.
Ένας άνθρωπος διαπερασμένος με λιτότητα και λεπτότητα, με δωρική λιτότητα, αλλά και με αυτή τη μακάρια αισθαντικότητα, για την οποία μιλάνε οι ασκητές, που τον έκανε να ξεχωρίζει ακόμη και στα πιο απλά, στα πιο καθημερινά, στα πιο κοινά.
Είναι αλήθεια ότι ο Σεβασμιώτατος Τίτος πορεύτηκε σεμνά, στηρίζοντας τα πάντα στη δύναμη του παντοδύναμου Θεού. Αυτός ήταν ο ακαταμάχητος προστάτης και η ασάλευτη ελπίδα του. Και τη στιγμή, που αναπόφευκτα ήρθαν τα γηρατειά, άρπαξε σαν σωσίβιο το στοργικό χέρι του Θεού: "Συ δε, Κύριε, αντιλήπτωρ μου ει, δόξα μου και υψών την κεφαλή μου".
Ήταν, κατά τα χρόνια της ποιμαντορίας του, στοργικός συμπαραστάτης των πιστών με τα λόγια και τη ζωή του, αναδεικνύοντας τον μεγάλο και ύψιστο προορισμό όλων μας "προς τον καταρτισμό των αγίων". Ας σταματήσουμε για λίγο τη σκέψη μας πάνω σ' αυτόν τον προορισμό.
Χρειαζόμαστε στις χαλεπές ημέρες μας το παράδειγμα τέτοιων μορφών, για να αφυπνίζουν τους υπνοβάτες, για να δείχνουν το ουράνιο τόξο του κάλλους που συνδέει τον Θεό με τη γη, για να παροτρύνουν στην αναγκαιότητα της μεταστροφής, η οποία μπορεί να μας αποκαλύψει τη διάβαση της αγιότητας...