Του π. Ηλία Μάκου
Στη σημαντικότητα, αλλά και στη νοηματικότητα, ιδιαιτερότητα, διαχρονικότητα και μηνυματικότητα των πεζογραφημάτων του Σωτήρη Δημητρίου αναφέρθηκαν οι ομιλητές Κώστας Καραβίδας (μέλος Ε.ΔΙ.Π., Τμήμα Φιλολογίας, Πανεπιστήμιο Ιωαννίνων), Διονύσης Μαρίνος (δημοσιογράφος, συγγραφέας), Έρη Σταυροπούλου (ομότιμη καθηγήτρια Νεοελληνικής Φιλολογίας), ενώ τον συντονισμό της εκδήλωσης είχε ο Ευάγγελος Αυδικός (ομ. καθηγητής Πανεπιστημίου Θεσσαλίας).
Χαιρετισμούς απηύθυναν ο πρόεδρος ΠΣΕ Χρυσόστομος (Μάκης) Χήτος-Κιάμος, ο πρόεδρος της Εταιρείας Συγγραφέων Κώστας Κατσουλάρης, ο πρόεδρος της Ομοσπονδίας Μουργκάνας Νίκος Παπαθανασίου, ο πρόεδρος της Αδελφότητας Αμπελωνιτών (Πόβλας) Θεσπρωτίας Παναγιώτης Ανυφαντής.
Παρουσιάστηκε ένα απόσπασμα 7 λεπτών από το κεφάλαιο «Ρόδα στο μαντίλι», από το μυθιστόρημα του Σωτήρη Δημητρίου Ουρανός απ’ άλλους τόπους (σκηνοθεσία: Περικλής Μοσχονάς, ηθοποιός: Δώρα Στυλιανέση), ενώ το Πολυφωνικό σύνολο «Χαονία» τραγούδησε τραγούδια με φροντίδα του Έφορου Πολιτισμού της ΠΣΕ Αλέξανδρου Λαμπρίδη.
Ο Σωτήρης Δημητρίου είναι ένας ξεχωριστός λογοτέχνη και ως προς το ήθος και ως προς το ύφος γραφής.
Δεν παρα-σύρεται από την επιδειξιομανία και τη μεγαλομανία, πάντοτε σεμνός και προσγειωμένος και ανθρώπινος, αλλά σύρεται από τις εμπνεύσεις του, που τις καταγράφει στο χαρτί, αποτυπώνοντας όχι μόνο της καρδιάς του το αντήχημα και απήχημα, αλλά και την εσωτερική του φλόγα, που μετατρέπεται από παρόρμηση σε λόγο.
Τα έργα του είναι, χωρίς υπερβολή, μια ψυχολογική και κοινωνική και ηθογραφική και λαογραφική καταγραφή, με ιστορικπολιτικές προεκτάσεις.
Με τη ντοπιολαλιά του τόπου καταγωγής του, η οποία έχει ατέρμονη γοητεία είτε καταλαβαίνει είτε δεν καταλαβαίνει τους ιδιωματισμούς της ο αναγνώστης, περιγράφει πρόσωπα και καταστάσεις, προερχόμενες κυρίως από τις αναμνήσεις της αείμνηστης μητέρας του, που με συνέπεια τις διοχετεύει στα έργα του, και οι οποίες εναλλάσσονται με τόση μαεστρία, ώστε να φαίνεται ότι τα πρόσωπα δημιουργούν τις καταστάσεις, αλλά και ότι οι καταστάσεις δημιουργούν τα πρόσωπα.
Αποτυπώνονται μέσα από το ανεπανάληπτο ταλέντο και την ωριμότητα γραφής του Σωτήρη Δημητρίου χαρακτήρες, νοοτροπίες, συμπεριφορές, συνθήκες, μα πάνω απ' όλα αχνάρια καρδιάς.
Ξετυλίγονται πράξεις ανθρώπων σε μια αδιαίρετη πραγματικότητα και προβάλλεται μια αλήθεια, που αποκαλύπτει ακατέργαστα όψεις, μορφές και γεγονότα.
Ο συγγραφέας σέβεται την ακεραιότητα των πρωταγωνιστών του και δεν υπακούει σε καμία εκ των προτέρων (a priori) θέση για να έχει ο λόγος του αυτοδύναμο "νόημα".
Το "νόημα" απελευθερώνεται εκ των υστέρων (a posteriori) από τα διαδραματιζόμενα, με τη βοήθεια του μυαλού και της φαντασίας και η ζωή εκείνων των χρόνων ξαναγεννιέται ακόμη πιο ακαταμάχητη.
Σε εγρήγορση η συνείδηση του Σωτήρη Δημητρίου συλλαμβάνει και κατακτά την ολότητα μέσα από την απλότητα των ασκητικών και ιδιαίτερων εκφραστικών μέσων, που χρησιμοποιεί, και μας δίνει τη δυνατότητα να κατανοήσουμε βαθύτερα και ρεαλιστικότερα το κύλισμα του χρόνου.
Από την πρώτη κιόλας στιγμή, που στις πηγές της Λαγκάβιτσας, με το βούισμα των νερών του Καλαμά να συνοδεύει αρμονικά τη φωνή του μας διάβασε σελίδες έργου του που επρόκειτο να εκδοθεί, χωρίς δυσκολία είχαμε αντιληφθεί ότι το αισθητήριο του Σωτήρη Δημητρίου μεταφέρει μαγευτικά και ποιητικά ξεχασμένες εικόνες με συναισθηματική δύναμη, χωρίς να ξεστρατίζει, χωρίς να μετατοπίζεται από τις θύμησες της κάθε εποχής, τις οποίες όχι μόνο αποδέχεται και παρατηρεί απλά, αλλά τις μετατρέπει σε ζωντανή και παρούσα δράση.