Ο εκδότης και δημοσιογράφος Αλέξης Αναστασίου έφυγε από τη ζωή, πριν δέκα χρόνια, 11 Ιανουαρίου 2016, και η θύμησή μας γι' αυτόν ψηλώνει ως τ' αστέρια.
Η δύναμη, ο πόθος και η αύρα της ψυχής του, όπως αποτυπώθηκε μέσα από την ίδια τη ζωή του. Και μέσα από τα δημιουργήματά του, δηλαδή τα μέσα ενημέρωσης, που ίδρυσε (εφημερίδες, ραδιοφωνικό σταθμό, τηλεοπτικό σταθμό).
Και μέσα από την συναρπαστική, μαχητική και οραματική γραφίδα του, που συνδύαζε άριστα σοφία και σθένος (η στήλη του με τον τίτλο "Αλεξηκέραυνοι" φανέρωνε τη δυναμική και αγωνιστική και ασυμβίβαστη μορφή της πένας του, αλλά και του χαρακτήρα του).
Και μέσα από την έκδηλη κοινωνικότητά του, μας δημιουργεί την παρόρμηση σε όσους τον γνωρίσαμε από κοντά και συνεργαστήκαμε μαζί του να του πούμε μονολογώντας: "Έλα, σήκω, σε περιμένουμε...", δείχνοντάς του με αυτό τον τρόπο πως, αν και λείπει, άφησε πίσω το χρώμα της καρδιάς του.
Ήταν υπέροχο το ότι μπορούσε να ονειρεύεται, χωρίς να χάνει την επαφή με την πραγματικότητα. Πατούσε γερά στη γη και με τα δύο του πόδια, γι' αυτό δεν κινδύνεψε ποτέ να χάσει το δρόμο του.
Πολλές φορές φάγαμε μαζί του, βρεθήκαμε στο σπίτι του, ταξιδέψαμε σε διάφορες γωνιές της Θεσπρωτίας (αξέχαστο θα μας μείνει εκείνο το οδοιπορικό στη Μουργκάνα κατά τις αρχές της δεκαετίας του 1990, που θαυμάσαμε την τόση οικειότητα και ανθρωπιά και απλότητα, που τον συνέδεε με τους ανθρώπους).
Και όταν χρειαστήκαμε τη βοήθειά του πρόθυμα μας την έδωσε χωρίς όρους και όριο, χωρίς δεύτερες σκέψεις και αναγνώσεις, γενναιόδωρα...
Τόσο απλόχερος σε αισθήματα άλλωστε ήταν προς όλους.
Έκανε πάντοτε αυτό, που του υπαγόρευε η συνείδησή του, αυτό, που τον γέμιζε και τον ευχαριστούσε, έχοντας συνεχώς στο μυαλό του πως θα φανεί χρήσιμος με τα χαρίσματά του στους συνανθρώπους του.
Έδινε σεβασμό, σχέση, πνοή ζωής στους άλλους, συμβάλλοντας στην εσωτερική τους απελευθέρωση, ανανέωση και ενδυνάμωση, με την ευχάριστη παρέα του, με το χιούμορ του, με το χαμόγελό του, με το στοχασμό του.
Μας είχε πει μια φορά: Όπου και να φτάσεις να θυμάσαι πως ξεκίνησες και να είσαι έτοιμος ανά πάσα στιγμή να τα κάνεις όλα από την αρχή.
Αυτό δεν ήταν απλά μια έκφραση. Ήταν ένα μήνυμα με περιεχόμενο, που φανέρωνε, πόσο συνειδητοποιημένος ήταν, αλλά και αποφασισμένος να πορεύεται σεμνά, με υπομονή και επιμονή, αλλά και με τόλμη.
Αν μας ζητούσατε να περιγράψουμε με μια φράση τον αείμνηστο Αλέξη Αναστασίου, χωρίς καμία δυσκολία θα διαλέγαμε: Ένας άσβεστος μαχητής.
Δεν έπαιρνε ανάσα στο να δίνει τη φλόγα, που έκαιγε μέσα του, προκειμένου ο τόπος του και οι συντοπίτες του να δουν άσπρες μέρες.
Ανήκε στους ανθρώπους που σταθερά τις ίδιες ιδέες και τις ίδιες αξίες υπηρετούσε.
Και την ίδια αρμονία είχε πάντα ο προφορικός και ο γραπτός του λόγος.
Όπως παραστατικά και με χυμώδη τρόπο μιλούσε και διηγούνταν, το ίδιο πλούσιο λεξιλόγιο χρησιμοποιούσε και στο γραπτό του λόγο.
Κλείνοντας αυτό το σημείωμα, μας έρχονται στο μυαλό και κάποια άλλα λόγια του: Θέλω να σου πω ότι αυτό, που έχει σημασία στη ζωή είναι να ξανασηκώνεσαι όταν πέφτεις και να μαθαίνεις. Να γίνεσαι καλύτερος, μέχρι να τα βρεις με τον εαυτό σου κάποια στιγμή. Όλοι μας εξάλλου παλεύουμε με αυτό. Να γίνουμε καλύτεροι άνθρωποι.
Ο αλησμόνητος Αλέξης, πέρασε από αυτή τη ζωή και την έζησε έως το μεδούλι της. Γιόρταζε τις στιγμές της και προχωρούσε μπροστά με ανοιχτή την καρδιά του, με πολλά όνειρα, με καθαρό το βλέμμα του.
Ξέροντας ότι η εσωτερική ομορφιά είναι αυτή, που μετράει, καθρέφτιζε την ψυχή του στα μάτια του.
Μένει πάντα ο Αλέξης Αναστασίου μπροστά μας αυτός, που ξέραμε: Ένας άσβεστος μαχητής.
π. Ηλίας Μάκος