Στο κήρυγμά του επεσήμανε ότι "καλούμαστε να μετανοούμε δυστυχώς. Όπως καθημερινά αμαρτάνουμε, έτσι και καθημερινά είναι ανάγκη να μετανοούμε και να αγωνιζόμαστε, ώστε να είμαστε κοντά στον Κύριό μας, διότι τότε θα έχουμε χαρά, ειρήνη και γαλήνη μέσα στην ψυχή μας".
Και πρόσθεσε: "Στην εποχή μας υπάρχουν πολλοί άνθρωποι που αντιδρούν αρνητικά στη μετάνοια και εκ πρώτης όψεως αυτοί δείχνουν απελευθερωμένοι και δήθεν δεν ασχολούνται με τις προκαταλήψεις της παλαιάς εποχής. Στην πραγματικότητα, όμως, έχουν καταδικάσει τον εαυτό τους σε μια μόνιμη κατάσταση θλίψεως, η οποία δεν τους αφήνει να χαρούν τη ζωή. Πάντα κάτι τους λείπει. Και αυτό που τους λείπει δεν είναι άλλο από τον θησαυρό των αγαθών, δηλαδή ο ίδιος ο Θεός".
Κατέληξε επισημαίνοντας: "Για να μπορέσουμε εμείς οι άνθρωποι να αποκτήσουμε τον ουράνιο θησαυρό μόνο ένας τρόπος υπάρχει, η μετάνοια. Η οποία δεν είναι τίποτε άλλα παρά η επιστροφή από την απομόνωση μας στην κοινωνία της αγάπης του Θεού. Η μετάνοια είναι ο τρόπος που μας οδηγεί από το σκοτάδι στο φως, μας χαρίζει τη ζωή και μας απαλλάσσει από τον θάνατο. Με την πραγματική μετάνοια συγκλονίζεται αληθινά ο άνθρωπος, πραγματοποιείται μέσα του μια βαθιά εσωτερική ανακαίνιση, ο κόσμος του όλος συνταράσσεται, γίνεται ένας σεισμός όταν ο άνθρωπος αληθινά μετανοεί. Και με το σεισμό αυτό γκρεμίζονται τα μεγαθήρια της αμαρτίας και ξαναθεμελιώνεται μια καινούργια κοινωνία".
Να σημειωθεί ότι χειροθετήθηκε σε αρχιμανδρίτη ο νεαρός ιερομόναχος Κύριλλος, πνευματικοπαίδι του αρχιμανδρίτη Θεωνά, που και οι δύο έχουν αναλάβει την επανεκκίνηση και αναγέννηση της Μονής και αγωνίζονται προς κάθε κατεύθυνση.
Και οι δύο αρχιμανδρίτες ποθούν την πνευματική ανόρθωση τη δική τους και των συνανθρώπων τους, κάτι που αποτελεί θεμελιώδη στόχο τους και διαρκή προσήλωση. Και μεταφέρουν το μήνυμα στους προσκυνητές του μοναστηριού ότι η αμοιβή των αγωνιζομένων υπέρ της αληθείας του Χριστού είναι η χαρά του ουρανού.
Η μονή της Κοιμήσεως της Θεοτόκου στο Ράγιο Θεσπρωτίας, πάνω σε δασωμένο λόφο, κοντά στην πόλη της Ηγουμενίτσας, κατά την παράδοση μάλλον ανήκει στον 11ο αιώνα. Μια ημερομηνία 1703 σε χειρόγραφο, αναφέρεται στα σύνορα του μοναστηριού.
π. Ηλίας Μάκος
