Λαμπρός ο εορτασμός του Νεομάρτυρα Αναστασίου εκ Παραμυθίας στον τόπο του

Η εικόνα του εκ Παραμυθίας Νεομάρτυρα Αναστασίου στον ομώνυμο ναό στα Σιαμέτια (φωτογραφία αρχείου).

Του π. Ηλία Μάκου

Μολονότι για το ευρύ κοινό παραμένει ενδεχομένως λιγότερο γνωστός, στα μάτια του Θεού ο Νεομάρτυρας Αναστάσιος από την Παραμυθιά Θεσπρωτίας κατέχει περίοπτη θέση. Υπήρξε ένας από εκείνους τους γενναίους αγωνιστές της πίστης που, οπλισμένοι με το ορθόδοξο ήθος τους, ύψωσαν ανάστημα απέναντι στον εξισλαμισμό.

Στην ιδιαίτερη πατρίδα του, τα Σιαμέτια Παραμυθιάς, η μνήμη του εορτάστηκε με κάθε επισημότητα και ευλάβεια, μέσα από ένα διήμερο λατρευτικό πρόγραμμα στις 17 και 18 Νοεμβρίου 2026.

Κατά την παραμονή της εορτής τελέστηκε Μέγας Αρχιερατικός Εσπερινός μετ’ αρτοκλασίας, στον οποίο χοροστάτησε ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Παραμυθίας κ. Σεραπίων. Παράλληλα, πραγματοποιήθηκε η υποδοχή ιερού λειψάνου του μάρτυρος Βίκτωρος, το οποίο τέθηκε σε προσκύνηση εντός του ναού.

Τον θείο λόγο κήρυξε ο ηγούμενος της Ιεράς Μονής Γηρομερίου, αρχιμανδρίτης Μεθόδιος, ο οποίος εμφανώς συγκινημένος υπογράμμισε:

«Ο Νεομάρτυρας Αναστάσιος ήταν ένας νέος που περπάτησε στους δρόμους που περπατούμε σήμερα σε αυτόν τον τόπο, που εργάστηκε στα χωράφια αυτού του τόπου, που γνώρισε τις δυσκολίες και τους πόνους των συνανθρώπων του και που τελικά προσέφερε εδώ το αίμα του για την αγάπη του Χριστού».

Συνεχίζοντας την ομιλία του, ο π. Μεθόδιος τόνισε:

«Αυτή η πραγματικότητα δημιουργεί για όλους μας μια ιδιαίτερη πνευματική ευθύνη. Δεν αρκεί να καυχόμαστε ότι ο Άγιος Αναστάσιος κατάγεται από τον τόπο μας, χρειάζεται να προσπαθούμε να γίνουμε άξιοι συνεχιστές της πνευματικής του παρακαταθήκης. Να διατηρούμε ζωντανή την Ορθόδοξη πίστη στις οικογένειές μας. Να μεταδίδουμε στα παιδιά και στους νέους μας τον Χριστό. Να διδάσκουμε όχι μόνο με λόγια, αλλά κυρίως με το προσωπικό μας παράδειγμα».

Επεσήμανε, μάλιστα, τον ζωντανό ρόλο των Αγίων στη ζωή των πιστών:

«Να μη λησμονούμε ότι οι Άγιοι δεν αποτελούν απλώς ένδοξες μορφές της τοπικής μας ιστορίας. Είναι ζωντανά μέλη της Εκκλησίας, πρεσβευτές ενώπιον του Θεού και πρότυπα της δικής μας πορείας προς την αγιότητα. Η μεγαλύτερη τιμή που μπορούμε να προσφέρουμε στον Νεομάρτυρα Αναστάσιο είναι να μιμηθούμε την πίστη, την ανδρεία, την καθαρότητα της ζωής και την αγάπη της καρδιάς του. Να κάνουμε τη δική μας καρδιά τόπο κατοικίας του Χριστού. Να μετατρέψουμε την καθημερινότητά μας σ' έναν μικρό αλλά διαρκή αγώνα αγιασμού. Και να θυμόμαστε ότι ο Θεός δεν ζητεί απ' όλους μας το μαρτύριο του αίματος, ζητεί όμως απ' όλους την πιστότητα, τη μετάνοια και την αγάπη».

Ολοκληρώνοντας το κήρυγμά του, απηύθυνε δέηση προς τον Άγιο:

«Ας παρακαλέσουμε τον Νεομάρτυρα Αναστάσιο με πίστη και ταπείνωση: Ενίσχυε την πίστη μας όταν κλονίζεται. Στήριζε τους νέους μας μέσα στους πειρασμούς της εποχής. Προστάτευε τις οικογένειές μας από κάθε κακό. Δίδαξέ μας να αγαπούμε τον Χριστό περισσότερο από τις πρόσκαιρες απολαύσεις και τα φθαρτά αγαθά αυτού του κόσμου. Χάρισέ μας το θάρρος να ομολογούμε την αλήθεια, την υπομονή να σηκώνουμε τον σταυρό μας και να συγχωρούμε ακόμη και αυτούς που μας αδικούν».

Ανήμερα της εορτής τελέστηκε πανηγυρική Θεία Λειτουργία ιερουργούντος του Μητροπολίτου Παραμυθίας κ. Σεραπίωνος, ενώ πριν την απόλυση πραγματοποιήθηκε λιτάνευση της εικόνας του Αγίου Αναστασίου.

Αξίζει να αναφερθεί ότι η 18η Νοεμβρίου 2026 συνέπεσε με τη συμπλήρωση τριών ετών από την ενθρόνιση του Μητροπολίτου κ. Σεραπίωνος, με το εκκλησίασμα να του εύχεται ολόψυχα καλλίκαρπη και ευλογημένη ποιμαντορία.

Ανοιχτός ο δρόμος του Θεού

Στα σκοτεινά χρόνια της Τουρκοκρατίας, ο Νεομάρτυρας δεν λύγισε μπροστά στις πιέσεις για εξισλαμισμό. Υπέμεινε τα βασανιστήρια με γενναιότητα και ακλόνητη ελπίδα, αρνούμενος να προδώσει την αγάπη του για τον Χριστό, για τον Οποίο τελικά θυσιάστηκε. Αντλώντας δύναμη από τον Κύριο, ο θνητός άνθρωπος πάλεψε για το ιδανικό της πίστης του και αναδείχθηκε νικητής. Με τη στάση του φανέρωσε πως η οδός προς τον Θεό παραμένει ανοιχτή για όσους αγωνίζονται πιστά, περιφρονώντας τα πρόσκαιρα και απατηλά αγαθά της γης και στρέφοντας το βλέμμα στα αιώνια και ουράνια.

Ο Αναστάσιος δεν δείλιασε ούτε επικαλέστηκε ανθρώπινη αδυναμία για να αρνηθεί τον Χριστό, διότι είχε διαρκώς ενώπιόν του τον Αναμάρτητο Κύριο ως οδηγό. Πορευόμενος κοντά Του και ενισχυμένος από τη θεία χάρη, διατήρησε την ψυχή του καθαρή και έφτασε στο στεφάνι του μαρτυρίου, κερδίζοντας έτσι την αγιότητα κοντά στον Άγιο Θεό.

Αντιμετώπισε την περιφρόνηση, την αδικία, τις διώξεις, τη φυλακή, τα σκληρά βασανιστήρια και τον ίδιο τον θάνατο, διατηρώντας ωστόσο μια θαυμαστή εσωτερική γαλήνη και προσευχόμενος αδιάλειπτα. Για τον λόγο αυτό παραμένει ένας φωτεινός οδοδείκτης, προς τον οποίο οφείλουμε να στρέφουμε το βλέμμα μας ώστε να μιμηθούμε το παράδειγμά του. Όταν η καρδιά μας ταράζεται από πάθη και διάθεση ανταπόδοσης, ας φέρνουμε στον νου όχι μόνο την αρετή του, αλλά και την πλούσια ανταμοιβή που έλαβε από τον Θεό. Διότι η πνευματική πάλη, για να αποδώσει καρπούς, απαιτεί κλίμα βαθιάς ειρήνης —εσωτερικής, ψυχικής, αλλά και ειρήνης προς τον πλησίον— όσο αντίξοες κι αν είναι οι συνθήκες γύρω μας.

Σχόλια