Του π. Ηλία Μάκου
Στα Σιαμέτια Θεσπρωτίας, την ιδιαίτερη πατρίδα του, τιμάται στις 18 Νοεμβρίου κάθε έτους ο νεομάρτυρας Αναστάσιος ο εκ Παραμυθίας. Πρόκειται για έναν Άγιο που, παρότι παραμένει άγνωστος στους πολλούς, το όνομά του είναι βαθιά χαραγμένο ενώπιον του Θεού.
Η μαρτυρική του πορεία ξεκίνησε στα χωράφια, όπου εργαζόταν μαζί με την αδελφή του, όταν αντιστάθηκε σθεναρά στις ανήθικες ορέξεις ορισμένων μουσουλμάνων που επιχείρησαν να τους ατιμάσουν. Θέλοντας να τον εκδικηθούν για την αντίστασή του, εκείνοι τον συκοφάντησαν στον τοπικό πασά, ισχυριζόμενοι ψευδώς ότι είχε υποσχεθεί να αλλαξοπιστήσει και στη συνέχεια αθέτησε τον λόγο του. Διακηρύσσοντας με στεντόρεια φωνή «Είμαι Χριστιανός!», ο Αναστάσιος οδηγήθηκε βίαια στη φυλακή, όπου υπέστη φρικτά και απάνθρωπα βασανιστήρια.
Ακόμη και μέσα από το κελί του, ωστόσο, η θεία πρόνοια αξιοποίησε το μαρτύριό του για τη σωτηρία μιας ακόμη ψυχής. Η ακλόνητη στάση του συγκλόνισε βαθιά τον Μουσά, τον γιο του πασά, ο οποίος ασπάστηκε τον χριστιανισμό και αργότερα αξιώθηκε να ενδυθεί το μοναχικό σχήμα, λαμβάνοντας το όνομα Δανιήλ.
Αποφασισμένος να ανήκει ολοκληρωτικά στον Κύριο, ο νεομάρτυρας Αναστάσιος απαρνήθηκε καθετί που θα μπορούσε να θέσει σε κίνδυνο τη σχέση του μαζί Του. Παραμέρισε χωρίς δισταγμό κάθε εμπόδιο που ερχόταν σε σύγκρουση με το θεϊκό θέλημα και τη σωτηρία της ψυχής του.
Αυτό ακριβώς το παράδειγμα καλούμαστε να ακολουθήσουμε κι εμείς σήμερα, απορρίπτοντας οτιδήποτε αντιβαίνει στις επιταγές του Θεού και στο αληθινό πνευματικό μας όφελος. Σε αυτή την κατηγορία ανήκει κάθε πράξη που υπονομεύει την απόλυτη πίστη και αφοσίωση που οφείλουμε στον Δημιουργό, αλλά και την έμπρακτη αγάπη προς τον συνάνθρωπο, η οποία μας καθιστά ζωντανά μέλη της Εκκλησίας και αντάξιους της κλήσης μας.
Απαιτείται, λοιπόν, διαρκής πνευματική εγρήγορση, ώστε, μιμούμενοι τον Άγιο Αναστάσιο, να ξεχωρίζουμε όσα πρέπει να απομακρύνουμε από τη ζωή μας, χωρίς να εγκλωβιζόμαστε σε πλάνες και αυταπάτες.

Σχόλια