Νέοι προσκύνησαν το λείψανο του αγίου Ιωάννου του Βλαδίμηρου στο Ελμπασάν Αλβανίας
Του π. Ηλία Μάκου
Νέοι έκαναν προσκύνημα στη μονή του αγίου Ιωάννου του Βλαδίμηρου στο Ελμπασάν της Αλβανίας, όπου συνάντησαν και τον επιχώριο Μητροπολίτη Αντώνιο.
Με πολύ ευλάβεια προσκύνησαν το λείψανο του αγίου Ιωάννου του Βλαδίμηρου στην ομώνυμη Μονή, ιδρυτής της οποίας υπήρξε, και ένιωσαν ότι πήραν μια ευλογία.
Στους νέους μίλησε, στον προαύλιο χώρο της Μονής, ο Μητροπολίτης Ελμπασάν Αντώνιος, ο οποίος τόνισε τη σημασία της πνευματικής ζωής, την επιρροή της και τη βοήθειά της σε διάφορες αποφάσεις τους και τους τη συνέστησε ανεπιφύλακτα.
Όπως εξηγήθηκε, το σκήνωμα του δολοφονημένου ηγεμόνα ενταφιάστηκε, κατά μία παράδοση, αρχικά στις Πρέσπες, μέσα στο ναό του αγίου Αχιλλείου, όπου δολοφονήθηκε.
Αργότερα η σύζυγός του Κοσάρα ανακόμισε τα λείψανά του (το οποίο βρέθηκε αδιάφθορο και ευωδιαστό) και το μετέφερε στη γενέτειρά του Κράινα (Krajina), κοντά στη λίμνη της Σκόδρα
ς.
Μάλιστα όταν απεβίωσε, ενταφιάσθηκε κατά την επιθυμία της στα πόδια του μάρτυρα συζύγου της.
Το λείψανο μεταφέρθηκε στο Δυρράχιο το 1215, από τον Βυζαντινό Δεσπότη της Ηπείρου Μιχαήλ Α’.
Από εκεί το 1368 ο Αλβανός ηγεμόνας Κάρολος Θεωπίας το μετέφερε στο μοναστήρι του Αγίου (σύμφωνα με κάποιες αναφορές είναι ένα από αυτά, που είχε ιδρύσει ο Ιωάννης Βλαδίμηρος, ως ηγεμόνας), έξω από το Ελμπασάν.
Διαπιστώθηκε για μια ακόμη φορά η δύναμη, που κρύβουν τα άγια λείψανα. Σιωπηλοί, προσευχόμενοι, προσκύνησαν τα λείψανα με τη βεβαιότητα της παρουσίας του αγίου.
Σ’ αυτόν εδώ τον κόσμο, που η πορεία του ανθρώπου μοιάζει με τη μικρή σχεδία πάνω στ’ αφρισμένα κύματα του πελάγου, τα λείψανα των αγίων αποτελούν μια άγκυρα ελπίδας.
Η ελπίδα αυτή, δεν είναι ανθρώπινη και δεν αποδεικνύεται φρούδα. Δεν είναι μάταιη κι ανεκπλήρωτη, που μένει όνειρο απατηλό «σκιάς ασθενέστερον».
Είναι η ελπίδα της ζωντανής παρουσίας του Θεού στη ζωή μας. Είναι η ελπίδα προς τον Θεό, ως κυβερνήτη της ζωής μας, ως πατέρα μας προσωπικό.
Αυτή η ελπίδα είναι εκείνη, που δεν ντροπιάζει αυτούς, που την έχουν, αλλά αντίθετα τους δικαιώνει τις προσδοκίες και τους αμείβει τη σταθερότητα. Έτσι γίνεται διαφορετική η εξέλιξή μας μέσα στον κόσμο. Και νιώθουμε ασφάλεια και βεβαιότητα.










