Διανύουμε μια εποχή που μπορεί η τεχνητή νοημοσύνη και η τεχνολογία να μιμούνται τα πάντα αλλά ψυχή δεν έχουν! Άλλωστε, η ποίηση χωράει ακριβώς εκεί όπου η τεχνητή νοημοσύνη δεν μπορεί να φτάσει: στο ανθρώπινο ρίγος, στο άγγιγμα, στη στιγμή που μια λέξη ενός ποιήματος γίνεται καρδιοχτύπι στον αναγνώστη.
Αυτό επισημαίνει, μιλώντας στον «Π.Λ», ο δημιουργός της ποιητικής συλλογής «Ποπ Κορν», δημοσιογράφος και συνεργάτης της εφημερίδας Μίλτος Γήτας. Αφορμή για τη συνέντευξη, η παρουσίαση της νέας συλλογής του με 31 ποιήματα.
Η συγκεκριμένη ποιητική συλλογή, που γεννήθηκε από τα ιδιαίτερα βιώματα του ποιητή, μας ωθεί να συμφιλιωθούμε με τον χρόνο, τη μνήμη, την απώλεια και να συνομιλήσουμε εκ νέου με τον ίδιο μας το εαυτό. Άλλωστε, στον ποιητικό κόσμο του Μίλτου Γήτα είναι έκδηλη η ευαισθησία, με την οποία ο δημιουργός αγγίζει θέματα που μας πονούν, αλλά ταυτόχρονα μας ενώνουν και μας ωριμάζουν.
Η συνέντευξη
Ποπ Κορν, ο τίτλος της νέας σου ποιητικής συλλογής. Δώσε μας κάποια στοιχεία.
Το «Ποπ Κορν», η νέα μου ποιητική συλλογή, η 9η στη σειρά έρχεται σε μια κομβική στιγμή για εμένα. Πρόκειται για 31 ποιήματα που κυκλοφορούν σε ένα καλαίσθητο βιβλίο από την Κάπα Εκδοτική, που γράφτηκαν κατά το πλείστον την τελευταία τριετία και στοχάζονται τις απώλειες, τον χρόνο και την παιδική ηλικία. Παρόν, παρελθόν και μέλλον συγχωνεύονται σε μια ενιαία εμπειρία, όπου όλα είναι ουσιαστικά πάντα παρόντα. Στα ποιήματά μου υπάρχει έντονο στοιχείο επιστροφής στο παρελθόν και στην παιδική ηλικία, στα παιδικά όνειρα και τις πρώτες εμπειρίες. Προσπαθώ να γράψω για όλα αυτά τα θέματα με απλά λόγια, ώστε να γίνουν κατανοητά στον αναγνώστη και το δικό μου βίωμα να ταυτιστεί πιθανώς και με κάποιο βίωμα του αναγνώστη.
Μια συλλογή που γεννήθηκε από τα ιδιαίτερα βιώματά σου. Τι μηνύματα στέλνεις στον αναγνώστη;
Νομίζω πως όσοι γράφουν, ειδικά ποίηση, έχουν κάποια ιδιαίτερα βιώματα μια δεδομένη χρονική στιγμή, γι’ αυτό και οδηγούνται στο να γράψουν. Στόχος μου είναι να μοιραστώ τα συναισθήματα που με βαραίνουν και μέσω του μοιράσματος αυτού να «ξαλαφρώσει» η ψυχή μου. Τα πιο σημαντικά μηνύματα νομίζω που στέλνει το ποιητικό μου «ποπ κορν» είναι πως τίποτα δεν είναι δεδομένο στη ζωή και πρέπει πάντα αυτό να το έχουμε στο πίσω μέρος του μυαλού μας και επίσης πως στην παιδική μας ηλικία βρίσκονται πολλά κλειδιά που μπορεί να ξεκλειδώσουν μια πόρτα στο μέλλον, να μη φοβόμαστε να γυρίζουμε συχνά σε αυτή με όποιο κόστος ή τίμημα έχει αυτό για τον καθέναν μας…
Πού χωράει η ποίηση στην εποχή της Τεχνητής Νοημοσύνης;
Η ποίηση χωράει ακριβώς εκεί όπου η τεχνητή νοημοσύνη δεν μπορεί να φτάσει: στο ανθρώπινο ρίγος, στο άγγιγμα, στη στιγμή που μια λέξη ενός ποιήματος γίνεται καρδιοχτύπι στον αναγνώστη. Η τεχνητή νοημοσύνη μπορεί να μιμηθεί και να πράξει τα πάντα, να οδηγήσει ένα αυτοκίνητο, να πει ένα δελτίο ειδήσεων ακόμη και να χειρουργήσει… δε θα μπορέσει όμως ποτέ να μιμηθεί επαρκώς το χέρι ενός ποιητή & ενός συγγραφέα που αποκωδικοποιεί στο λευκό χαρτί όσα έχει μέσα στην ψυχή του. Η τεχνητή νοημοσύνη μπορεί να γράψει χιλιάδες ποιήματα & πεζά κείμενα σε λίγο χρόνο, αλλά δε θα μπορέσει ποτέ να βάλει ψυχή σε αυτά…
Το πρώτο σου βιβλίο εκδόθηκε όταν ήσουν 18 χρονών. Πώς νιώθεις όταν διαβάζεις τα πρώτα σου ποιήματα;
-Ακριβώς έτσι είναι, όταν ακόμη ήμουν μαθητής της Γ’ Λυκείου! Όταν γυρίζω να διαβάσω τα πρώτα μου ποιήματα και να ξεφυλλίσω τις πρώτες μου ποιητικές συλλογές κατακλύζομαι από πολλά συναισθήματα, αλλά κυρίως νοσταλγίας. Θυμάμαι την κάθε λεπτομέρεια της ζωής μου που με οδήγησε να γράψω τον οποιοδήποτε στίχο εκείνη την περίοδο. Όμως η νοσταλγία αυτή είναι πλέον ώριμη, νομίζω πως πλέον έχω επίγνωση της όποιας απώλειας έχει υπάρξει στην πορεία της ζωή μου.
Ποιοι είναι οι δικοί σου αγαπημένοι ποιητές;
Από παιδί λάτρευα τον Οδυσσέα Ελύτη, τον Καρυωτάκη & τον Λειβαδίτη. Στην πορεία της ζωής μου όμως γνώρισα και αγάπησα την ποίηση του Έλιοτ, του Ρίλκε και της Πλαθ. Συνεχώς όμως αναζητώ νέα αναγνωστικά ποιητικά μονοπάτια πηγαίνοντας ακόμη και πολύ πίσω χρονολογικά…