Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Σωτήρης Δημητρίου: "Ο δρόμος της αξιοπρέπειας είναι ανηφορικός"...

Ο πρωτοεμφανιζόμενος Θεσπρωτός συγγραφέας του ιστορικού μυθισοτρήματος "Μείναμε εμείς...!" σε μια αποκαλυπτική συνέντευξη "φωτίζει" το βιβλίο του και τον εαυτό του...
Είναι πολύ συναρπαστικό, αλλά και χρήσιμο συνάμα να μιλάει κανείς με τον Θεσπρωτό συγγραφέα Σωτήρη Δημητρίου. Τόσο συναρπαστικό, που περνούν τα δευτερόλεπτα, τα λεπτά και οι ώρες, χωρίς να σου αφήνουν ούτε το παραμικρό σημάδι κόπωσης. Τον ακούς και τον απολαμβάνεις... Αυθόρμητος , «ντόμπρος» και γενικά «ψαγμένος»  τύπος ο Σωτήρης Δημητρίου, μιλάει χωρίς περιστροφές και χωρίς υπονοούμενα. Αλλά με καθαρότητα και με πειθώ. Έτσι λειτούργησε και στο πρώτο του βιβλίο «Μείναμε εμείς...!». Μυθιστορηματική μορφή, μπορεί να έχει, το βιβλίο,  ωστόσο ο κ. Δημητρίου τις αλήθειες της εποχής, γύρω στα
1780, όπου ξεδιπλώνεται το μυθιστόρημά του, αλλά και τις προσωπικές του αλήθειες δεν τις καμουφλάρει, δεν τις ωραιοποιεί, αλλά τις αναδεικνύει αυθεντικά.   Στο βιβλίο του όσα ιστορικά γεγονότα πλέκονται με τον μύθο, αποδίδονται με κάθε δυνατή ακρίβεια και αντικειμενικότητα. Πολλές λεπτομέρειες των γεγονότων, τις έζησαν, ακριβώς, όπως περιγράφονται, διάφορα άτομα κι έτσι διασώθηκαν και διασταυρώθηκαν. Μαζί τους και ο χαρακτήρας και οι σκέψεις προσώπων. Το βιβλίο του «Μείναμε εμείς...!»,  έρχεται
σε μια ανάποδη εποχή. Ο συγγραφέας του το γνωρίζει.  Όμως τώρα είναι ακριβώς, που χρειάζεται. Τώρα που ο νους μας «ψήλωσε» και ξέφρενα στριφογυρίζουμε στον ανεμόμυλο του κόσμου σαν σκιάχτρα. Η εποχή μας βρίσκεται σε μια καμπή πνευματικής και ηθικής κατάπτωσης. Πού πάμε; Κοινότυπη ερώτηση, αλλά μονάχα ερώτηση...  Ωστόσο στη συνέντευξη, που ακολουθεί με τον πρωτοεμφανιζόμενο συγγραφέα Σωτήρη Δημητρίου, ίσως ανακαλύψουν μερικοί κάποιες απαντήσεις, αν όχι στο πού πάμε σίγουρα στο πώς πρέπει να πάμε στο μέλλον, μέσα από το παρελθόν.

***

ΕΡ:  Μπορείτε να μας συστήσετε με λίγα λόγια τον εαυτό σας; Να αυτοσυστηθείτε, δηλαδή...

Σ.Δ.: Γεννήθηκα στην Αγ. Μαρίνα Ηγουμενίτσας το 1959.  Πήγα στο 6τάξιο (τότε) γυμνάσιο Ηγουμενίτσας και αποφοίτησα από την δημόσια σχολή ως εργοδηγός. Εργάστηκα κατά τα μαθητικά μου χρόνια παράλληλα με το σχολείο, ακόμη και τα καλοκαίρια ως ναυτικός. Αργότερα εργάστηκα σε διάφορες εταιρείες. Το επάγγελμά μου είναι ηλεκτρολόγος.

ΕΡ.:  Υπήρξε κάποια αφορμή ή κάποιος συγκεκριμένος λόγος, για να γράψετε αυτό σας το ιστορικό μυθιστόρημα, που έχει αποσπάσει μέχρι στιγμής εξαιρετικά θετικές κριτικές;

Σ.Δ.: Οι μνήμες των παππούδων μου, καθώς και των άλλων παππούδων του χωριού μου και λοιπών συγγενικών προσώπων, με ταξίδεψαν στο  παρελθόν της ιδιαίτερης πατρίδας μου, όπως και της γύρω περιοχής. Η παντελώς άγνωστη ιστορία του τόπου μου, ιδιαίτερα κατά την συγκεκριμένη εποχή και η υπόσχεση στους παππούδες του χωριού μου, είναι η ελάχιστη τιμή στην μνήμη τους. Ασφαλώς κίνητρο είναι και η αγάπη μου για την ιστορία. Αυτά ήταν αρκετά για να με «πείσουν» να  «μεταφέρω στο χαρτί», ό,τι από προφορικές πλην έγκυρες αφηγήσεις ή διασταυρώσεις από κάποιες πηγές, βρέθηκαν.

 ΕΡ.: «Μείναμε εμείς…!», ο τίτλος του βιβλίου. Αλήθεια, παραφράζοντας τον τίτλο, «ποιοι έμειναν...», δηλαδή ποιοί είναι οι πρωταγωνιστές του βιβλίου και κάτω από ποιές  συνθήκες ενεργούν, επιβιώνουν και αναπνέουν;

Σ.Δ.: Πρόκειται για ένα μυθιστόρημα  με χρονική αφετηρία κάπου στο 1780. Βασισμένο σε πραγματικά γεγονότα, στο οποίο συνυπάρχουν αρμονικά, η μυθοπλασία με την ιστορική παράδοση και την βιβλιογραφία, που παραθέτουμε μέσα στο βιβλίο. Χρησιμοποιούνται πολλοί «γλωσσικοί ιδιωματισμοί» του τόπου και της εποχής. Οι κάτοικοι είναι δίγλωσσοι Έλληνες- ορθόδοξοι (ομιλούντες την αρβανίτικη). Αρνούνται να πληρώσουν φόρο στον τουρκαλβανό αγά της περιοχής. Ο προεστός του χωριού και ο αγάς της περιοχής είναι βλάμηδες μεταξύ τους. Αυτό δεν εμποδίζει τον αγά (εκμεταλλευόμενος την εμπιστοσύνη της φιλίας) να προσπαθήσει με τεχνάσματα, να εισπράξει φόρο τον οποίο αρνήθηκαν οι «ήρωες» του έργου. Ξεκινάει ένας κλεφτοπόλεμος και μάχες… Έχει καταγραφεί και μία (πραγματική όπως επιμένει η παράδοση) ενδιαφέρουσα ιστορία, για το σπάνιο τρόπο επικοινωνίας, μεταξύ δύο ερωτευμένων. Μέσα από τους διαλόγους των ηρώων και την περιγραφή, καταγράφονται τα ήθη και οι συνήθειες της καθημερινότητας, η νοοτροπία και οι ιδιαιτερότητες των Ελλήνων αρβανιτών, η «παλικαριά» και η «μπέσα», ο τρόπος ζωής και επιβίωσης. Ο ξεριζωμός και η (για πολύ λίγους) επιστροφή.

ΕΡ.:  Το τότε προεκτείνεται στο σήμερα κατά τη γνώμη σας ; Τι είναι αυτό που επισκιάζει ή και εξουδετερώνει κάθε ανθρώπινη προσπάθεια για κάτι καλύτερο διαχρονικά; Και τι είναι αυτό, που επηρεάζει τη δράση και έχει επιπτώσεις στα αποτελέσματά της;                                                                                       
 Σ.Δ.: Ο φόβος, που αποτελεί το βασικό συναίσθημα, το εργαλείο χειραγώγησης, καθοδήγησης και ελέγχου των ανθρώπινων συναισθημάτων.  Αυτό λοιπόν το συναίσθημα συνδυαζόμενο με την άγνοια φαίνεται να διαιωνίζει την ανθρώπινη μετριότητα και να μας φέρνει αντιμέτωπους ακόμη και με ακραία φαινόμενα  προβλημα-τικών συμπεριφορών. Ο φόβος, γεννάει ανθρώπινη επιθετικότητα, ενώ διαιωνίζει μια συμπεριφορά με στερεότυπα...

ΕΡ. : Στο βιβλίου υπάρχουν καταγραφές, όχι βέβαια εκτεταμένες,  για την πίστη, την θρησκευτική πίστη των ανθρώπων...

Σ.Δ : Ναι, ήταν αγράμματοι, αλλά θρησκευόμενοι.  Αναφέρομαι ελάχιστα στον Θεό, αλλά βγαίνει κατά την ανάγνωση, ο τρόπος που οι άνθρωποι τον αισθάνονται και τον εκφράζουν. Αναφέρομαι σε συγκεκριμένη εποχή και τον τρόπο που υπερασπίζονται την πίστη τους, μαζί με τα υπόλοιπα ιδανικά τους.

ΕΡ. : Ποιο είναι το μήνυμα που θα θέλατε να πάρουν οι αναγνώστες σας διαβάζοντας το βιβλίο σας;                                       

Σ.Δ. : Ο κόσμος είναι γεμάτος από ανόμοιους ανθρώπους, με τους οποίους ίσως και να μη μπορεί να συνυπάρξει όσο διαρκεί η ζωή του. Μικρές ή μεγαλύτερες ομάδες ανθρώπων δεν μπορούν να καθορίσουν την εξέλιξη των γεγονότων, αλλά μπορούν να την επηρεάσουν και να επιλέξουν την στάση απέναντι σ' αυτά. Θα ήθελα να έχουν στο νου τους, ότι ο δρόμος της αξιοπρέπειας είναι ανηφορικός!  Μπορεί να επιλέξει να μην μεταβιβάζει την ευθύνη για τα δεινά του σε άλλους και να μην βρίσκει αποδιοπομπαίους τράγους. Αυτό δεν έκαναν και οι «ήρωες» του βιβλίου;  Αγόγγυστα και αυτονόητα ή αναντίρρητα επιλέξανε τον δύσκολο δρόμο της αξιοπρέπειας και έβαζαν ένα ακόμη λιθαράκι (έστω κι αν δεν το γνώριζαν) στις αξίες της εποχής που τώρα πια φθίνουν. Βέβαια ο κάθε αναγνώστης θα δει και θα εισπράξει τα δικά του μηνύματα και θα αισθανθεί τις δικές του «ψυχικές δονήσεις».                                                                   

ΕΡ.: Όταν ήσουν παιδί ποιο βιβλίο είχες αγαπήσει πιο πολύ και ποιον συγγραφέα;

Σ.Δ.:  «Ένα παιδί μετράει τ΄ άστρα» του Μ. Λουντέμη και κάποια ακόμη μυθιστορήματα και διηγήματα.

ΕΡ.: Στα πρόσωπα του βιβλίου σας,  βλέπουμε στοιχεία του εαυτού και της προσωπικότητας σας;

Σ.Δ.: Δεν θα μπορούσε το βιβλίο μου να μην έχει  κομμάτια του εαυτού μου, εμπειρίες των εξιστορήσεων και διδαχές, πιθανόν ακόμη και βιώματα της ζωή μου. Ξεκίνησα το ταξίδι της ανακάλυψης «πιασμένος από το χέρι», πότε των προγόνων μου και πότε των δικών μου παππούδων, που μου τα εξιστορούσαν.  Πέρασα νοερά μαζί τους, τα δύσβατα μονοπάτια της λευτεριάς, της μνήμης και του χωριού μου. Έτσι όπως τα είχαν χιλιοπερπατήσει, αυτά τα μονοπάτια. Έτσι που μας τα άφησαν, αλλά δεν υπάρχουν πια. (Ίσως όμως και να υπάρχουν!).

ΕΡ.: Μπορεί σήμερα ένας Έλληνας να «κουβαλήσει» μέσα του την πατρίδα;                       


 Σ.Δ.: Πατρίδα μας, με την ευρεία έννοια του όρου, (όπως γράφω) είναι η μάνα γη που μας γοήτευσε από τα μικρά μας χρόνια, με τα ακούσματα, τα χρώματά, των λουλουδιών τα αρώματά του και τις γεύσεις της φύσης. Είναι ο τόπος όπου νιώσαμε την οικογενειακή θαλπωρή στα τρυφερά μας χρόνια, εκείνος που μας πρόσφερε τα πρώτα βιώματα με φίλους στη γειτονιά και στο σχολείο. Πατρίδα μας πια είναι η φύση, το οικογενειακό και κοινωνικό περιβάλλον όπου μεγάλωσε τον νου και την καρδιά μας, είναι ο αέρας που μοσχοβολάει.

ΕΡ.: Θα σε ενοχλούσε η κακή κριτική;         

Σ.Δ.: Από τη στιγμή που γράφεις ένα βιβλίο εκτίθεσαι στο κοινό. Και πρέπει να είσαι έτοιμος να δεχτείς την κριτική των αναγνωστών. Ως τώρα ακούστηκαν και γράφτηκαν καλές κριτικές και θετικά σχόλια για το βιβλίο μου. Αλλά πρέπει να δεχόμαστε και τις κακές κριτικές όταν γίνονται καλόπιστα και όχι με εμπάθεια, για να διορθώνουμε τα λάθη μας και να γινόμαστε καλύτεροι.

ΕΡ.: Τι θα συμβουλεύατε κάποιον, που έχει το μεράκι να γίνει συγγραφέας; 

Σ.Δ.: Δύσκολες εποχές για το βιβλίο. Να ρωτήσει όμως έναν έμπειρο συγγραφέα (χαμογελάει), η γνώμη μου πάντως είναι, να διαβάζει πάρα πολλά, λογοτεχνικά βιβλία και να έχει την αυτοπεποίθηση ότι «τόχει».

ΕΡ.: Έχετε ήδη κάποιο επόμενο βιβλίο στο μυαλό σας;

 Σ.Δ. Ναι, δυο θεατρικά που δεν έχω αποφασίσει να εκδώσω, ενώ δεν θα βιαστώ να εκδώσω, μία σε εξέλιξη ακόμη εργασία μου. 

ΕΡ.: Ποια η σχέση σας με το διαδίκτυο και τα μέσα της τεχνολογίας;

Σ.Δ.: Αναλώνομαι πολλές ώρες στο διαδίκτυο μήνες ολόκληρους ψάχνοντας στοιχεία για ένα βιβλίο μου ή για κάτι που διαβάζω. Ακόμη, «μιλάω» με φίλους και γνωστούς μου, ίσως και ώρες την ημέρα.

ΕΡ.:  Αν συναντούσατε κάποιους από αυτούς που  θα διαβάσουν τη συνέντευξή μας, τι θα τους λέγατε;

Σ.Δ..: Κι άλλο μήνυμα να στείλω;... Να χαμογελάμε συχνότερα, να μη χάσουμε το χιούμορ. Να μη γελάμε υστερικά, θα μας συμβούλευε ο ψυχολόγος μας. (χαμογελάει). Να έχουμε από τους άλλους απαιτήσεις, αλλά τις ίδιες απαιτήσεις να έχουμε και από τον εαυτό μας. 

ΕΡ.: Υπάρχει κάτι από έναν μεγάλο λογοτέχνη, που θα θέλατε να το είχατε γράψει εσείς;

Σ.Δ.: Ναι… του Οδ. Ελύτη:  «…Αυτοί οι αγριωποί, βασανισμένοι και περήφανοι πρόγονοι έρχονται κάποιες φορές στον ύπνο μου (ή και στον ξύπνιο μου, δεν κάνουν διάκριση) χτυπώντας με ελαφρά αλλά κι επίμονα στην πλάτη. Με απορία στα σκοτεινά τους μάτια. Μπορεί και παράπονο. Συχνά το καταλαβαίνω σαν παράπονο. Δεν ξέρω τι ακριβώς θέλουν από μένα, πάντως κάτι απαιτούν και φεύγοντας κάτι εισπράττουν. Τι είναι που δεν έκανα; Τι είναι που θα 'πρεπε να είχα κάνει; Και το σωστό ή το λάθος, αυτό που έγινε κι εκείνο που σκόρπισε, ποιος τα 'χει βαφτίσει;…»

ΕΡ.: Με ποιο τρόπο μπορεί να επικοινωνήσει μαζί σας το αναγνωστικό  κοινό;

 Σ.Δ: Μπορούν εύκολα να επικοινωνήσουν μαζί μου μέσω του προφίλ μου στο facebook: Σωτήρης Δημητρίου, και  στο                                                       email:  dimitriousot@yahoo.gr

***
Κάπου εδώ, ολοκληρώσαμε τη συζήτηση με τον Σωτήρη Δημητρίου, αν και κάθε επικοινωνία μαζί του γεννά όλο και περισσότερο την επιθυμία να τον ξανασυναντήσεις. Τον αποχαιρετούμε, αφού προηγουμένως μας έχει δημιουργήσει τον προβληματισμό να αναζητήσουμε  όχι στο διπλανό μας, αλλά στον εαυτό μας τα αίτια και τα αιτιατά, που επηρεάζουν αρνητικά και τον κοινωνικό μας βίο και τις μεταξύ μας σχέσεις.

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

52χρονη Ολλανδέζα, που ζει στην Αυστραλία, βαπτίστηκε Ορθόδοξη στις πηγές Λαγκάβιτσας Θεσπρωτίας!

Όταν ο άνθρωπος αποφασίσει να αλλάξει ζωή, δεν υπολογίζει ούτε ηλικία, ούτε αποστάσεις, ούτε τις κοινωνικές παραμέτρους. Παρά μόνο ζει ευτυχισμένος και αγωνιζόμενος στη νέα ελπιδοφόρα πραγματικότητά του.  Αυτό συνέβηκε με την 52χρονη Ολλανδέζα Άννα Γκάζενταμ, που ζει από παιδάκι στην Αυστραλία, η οποία ήρθε στη Θεσπρωτία αποκλειστικά και μόνο για να βαπτιστεί Ορθόδοξη στις πηγές της Λαγκάβιστας Θεσπρωτίας (κοντά στη Λίστα Φιλιατών), που μπορεί να είναι κρύα τα νερά τους, αλλά δεν πάγωσαν τη ζεστή καρδιά της νεοφώτιστης. Παρόντες ο βαπτισμένος από ιερέα της Ελληνορθόδοξης Αρχιεπισκοπής Αυστραλίας  σύζυγός της Τζον Σάλιβα και τα τρία παιδία της, που πόθος της είναι κάποια στιγμή να επιλέξουν το δρόμο το δικό της ως προς την πνευματική τους αναγέννηση. Πως διάλεξε το συγκεκριμένο σημείο; Επηρεσμένη από το βιβλίο του Νίκου Γκατζογιάννη "Ελένη", θέλησε το μεγάλο βήμα από την παλαιά στην καινούργια   ζωή της να γίνει στην περιοχή, όπου εκτυλίσσονται τα διαδραματιζόμενα στο βιβλίο.…

Σε σχήμα σταυρού μήλα σε μηλιά στο προαύλιο ναού της Θεσπρωτίας!

Όσοι  βλέπουν το φαινόμενο το θεωρούν ανεξήγητο και σπάνιο: Σχήμα σταυρού έχουν μήλα σε μηλιά στο προαύλιο του μητροπολιτικού ναού Ευαγγελισμού της Θεοτόκου Ηγουμενίτσας. Η φωτογραφία είναι αδιάψευστος μάρτυρας. Τα υπόλοιπα μήλα, στη μηλιά, που πέρυσι φυτεύτηκε, είναι διάσπαρτα. Βέβαια η φύση είναι μεγάλος καλλιτέχνης... Ο προϊστάμενος του ναού πρωτοπρεσβύτερος-θεολόγος π. Ελευθέριος Κωνσταντής, που διαμόρφωσε το χώρο, φύτεψε καρποφόρα δένδρα και τα φροντίζει καθημερινά με πολύ μεράκι, αρχικά ένιωσε έκπληξη. Σκέφτηκε, όμως, ότι και η φύση είναι δημιούργημα του Θεού, οπότε καθετί έχει και την πνευματική του ερμηνεία και εξήγηση...   

Έφυγε μια πραγματική αρχόντισσα, η Ζιούρεν Έλλεν Πιτούλη...

Αρχόντισσα σε όλα της. Στη συμπεριφορά, στην εμφάνιση, στην ψυχή προπαντός. Έτσι αρχοντικά, όπως έζησε, έτσι αρχοντικά και έφυγε σε ηλικία 88 ετών. Με την αξιοπρέπεια, που ταιριάζει σε μια αληθινή αρχόντισσα. Η Ζιούρεν Έλλεν Πιτούλη, το γένος  Σόντερστρομ, μια ευγενική σε όλες τις εκφάνσεις της ζωής της φυσιογνωμία, υπήρξε σύζυγος του αλησμόνητου Ηγουμενιτσιώτη γιατρού Γεράσιμου Πιτούλη και απέκτησαν μαζί δύο παιδιά, το Θωμά (αντιπεριφερειάρχη Θεσπρωτίας) και την Γκρέτα. Στάθηκε δίπλα στο σύζυγό της, προσφέροντας με ευαισθησία τη συνδρομή της, την πολύτιμη συμβολή της στην κοινωνική του δράση. Ακλόνητη κοντά και στα παιδιά της και στα εγγόνια της. Μια γυναίκα, μια σύζυγος, μια μάνα και μια γιαγιά με περγαμηνές, με χαρίσματα, μα προπαντός με συναισθήματα και αγωνιστική διάθεση απέναντι στη ζωή. Στολίδι ατόφιο, αφού ήταν στολισμένη η καρδιά της με αρετές, τις οποίες, μετά την κοίμησή της, όχι μόνο θα αναζητούμε, αλλά και θα κάνουν πολύ αισθητή την απουσία της. Και ταυτόχρονα πολύ αισθητ…

Να αξιοποιηθεί τοπικά ο Θεσπρωτός αντιστράτηγος ε.α Βασίλειος Τζίγκος...

Σε μια εποχή, που άνθρωποι με το ήθος και την ανωτερότητα του Θεσπρωτού αντιστρατήγου ε. α. Βασιλείου Τζίγκου, σπανίζουν, αποτελεί μονόδρομος, τώρα, που συνταξιοδοτήθηκε από την υπηρεσία, να αξιοποιηθεί τοπικά. Δεν ξέρουμε αν το θέλει ο ίδιος, αλλά είναι απαραίτητη η προσφορά του στο νομό Θεσπρωτίας. Πρόκειται για άνδρα ευσυνείδητο, ακάματο και κυρίως με ακέραιο χαρακτήρα. Τέτοια αναστήματα, με ανιδιοτέλεια και ευγένεια, είναι ωφέλιμο να ωθούνται σε κοινωνική δράση, από οποιοδήποτε μετερίζι, μάλιστα σε μια εποχή, που συστηματικά παραγκωνίζονται οι άξιοι. Ουδέποτε, κατά την πολύχρονη επιτυχημένη, κατά κοινή ομολογία, θητεία του στην αστυνομία, όπου έφτασε μέχρι τα ύπατα αξιώματα, επεδίωξε να αναδειχθεί, αλλά αντίθετα παρέμεινε "διαμάντι" στην αφάνεια. Προσηλώθηκε στην ανθρωπιά και εναντιώθηκε στην απανθρωπιά, γι' αυτό η μεγάλη πλειψηφία, για να μη γράψουμε το σύνολο των συμπατριωτών του, τον έχει σε μεγάλη εκτίμηση. 

Ατζέντα των θεσπρωτικών πανηγυριών του Δεκαπενταυγούστου. Όχι πολύ μεγάλη, η ολιγοήμερη επιστροφή αποδήμων...

Κορυφώθηκε η άφιξη αποδήμων και επισκεπτών στα χωριά της Θεσπρωτίας, που έχουν… ζωηρέψει. Ωστόσο ικανοποιητική, όχι, όμως, μεγάλη είναι η ολιγοήμερη επιστροφή αποδήμων. Εξάλλου, τα πανηγύρια, που οργανώνται (στο τέλος του ρεπορτάζ η σχετική ατζέντα), δημιουργούν μια γιορτινή, χαρούμενη ατμόσφαιρα που έχουν τόσο ανάγκη σήμερα οι περισσότεροι.  Έτσι λοιπόν σε κάθε χωριό, ακόμη και στο πιο απομακρυσμένο, δεν λείπει το παραδοσιακό πανηγύρι ή το χωριανικό τραπέζι, ενώ όλο και περισσότερες δράσεις πραγματοποιούνται αναβιώνοντας τοπικές παραδόσεις.  Βέβαια γιορτάζοντας την μεγαλύτερη θρησκευτική γιορτή του καλοκαιριού, την… τιμητική τους έχουν οι εκκλησίες και τα ξωκλήσια, τα αφιερωμένα στην Παναγιά μας. Δεν είναι τυχαίο, που κάθε φορά, όταν μας συμβαίνει κάτι κακό λέμε «Παναγιά μου». Ή έστω προληπτικά, για να μην συμβεί, σαν να ξορκίζειζουμε το κακό, πάλι «Παναγιά μου» θα φωνάξεις, θα σκεφτείς, θα μουρμουρίσεις! Η Παναγία είναι δίπλα μας,  πάμπολλες οι μαρτυρίες ανθρώπων (πιστών και απίστων…

Δεκάδες άτομα έκαναν πεζοπορία προς την πανέμορφη Λαμπανίτσα Θεσπρωτίας!

Δεκάδες άτομα έκαναν πεζοπορία προς την πανέμορφη Λαμπανίτσα Θεσπρωτίας, σε υψόμερο 805 μέτρα. Απολαυστική η διαδρομή μέσα στη φύση, πορεία σε καθάρια ατμόσφαιρα, όπου δροσίζεται η καρδιά από το μοσχομύρισμα των φυτών και των δένδρων και κελαηδούν τα πουλιά. Το βλέμμα όλων επικεντρώθηκε στη θαυμάσια θέα της περιοχής. Αριστερά απλώνεται η Θεσπρωτία με το μάτι να φτάνει ως το Ιόνιο και την Κέρκυρα, ενώ από την απέναντι πλευρά είναι ευδιάκριτη η καρδιά της Ηπειρώτικης γης με όλους σχεδόν τους ορεινούς όγκους της να ορθώνονται μπροστά. Επισκέφτηκαν οι πεζοπόροι και τη σπηλιά "Γιανναλέξη".