Σύναξη ιερέων και πρεσβυτέρων στην Αρχιεπισκοπή Τιράνων

Του π. Ηλία Μάκου

Οι ιερείς της Αρχιεπισκοπής Τιράνων και οι πρεσβυτέρες τους συγκεντρώθηκαν στη Μονή Αγίου Βλασίου Δυρραχίου (ήταν η πρώτη σύναξη ιερέων και πρεσβυτέρων), όπου αναπτύχθηκε το πολύ ενδιαφέρον θέμα «Αναζωπυρείν το χάρισμα του Θεού» (Β΄ Τιμ. 1:6).

Κατά τη διάρκεια της Σύναξης ανταλλάχθηκαν απόψεις, αναπτύχθηκαν προβληματισμοί και συσφίχθηκαν οι σχέσεις μεταξύ των ιερατικών οικογενειών, κάτι που βοηθάει σημαντικά στην εδραίωση πνεύματος αγάπης και αλληλοϋποστήριξης, αλλά και στην ενίσχυση της διακονίας προς το ποίμνιο.

Ο Αρχιεπίσκοπος Αλβανίας Ιωάννης χαρακτήρισε σημαντικό και σπουδαίο το έργο τόσο των κληρικών όσο και των πρεσβυτέρων τους, τονίζοντας ότι χρειάζεται αρμονική συνεργασία μεταξύ τους, ώστε να έχουν μια καρποφόρα διακονία. Τους απευθύνθηκε με συμβουλευτικό και ενθαρρυντικό λόγο, αναγνωρίζοντας και τις πολλές δυσκολίες.

Κεντρικός ομιλητής στη Σύναξη ήταν ο πρωτοπρεσβύτερος π. Ματθαίος Χάλαρης (της Ιεράς Αρχιεπισκοπής Αθηνών), προϊστάμενος του ναού Αγίου Δημητρίου στον Δήμο Αγίου Δημητρίου - Μπραχαμίου, ο οποίος, στηριζόμενος στην ποιμαντική του εμπειρία, αναφέρθηκε στην αναγκαιότητα να κρατείται ζωντανό το χάρισμα της ιεροσύνης. 

Και, όπως εξήγησε, αυτό επιτυγχάνεται «με την ενότητα και την πνευματική σχέση του κληρικού με τον Επίσκοπό του, με τη ζωή και την πνευματική καλλιέργεια της ιερατικής οικογένειας, καθώς και με την ποιμαντική διακονία και την αναζωογόνηση των ενοριών».

Από τη συζήτηση στη Σύναξη αυτή διαπιστώθηκε ότι η ιερατική διακονία, εκτός από το κύριο λειτούργημά της, είναι μια πολύπλευρη προσφορά με πνευματικές και κοινωνικές προεκτάσεις. Σύμφωνα με την Ορθοδοξία, ο ιερέας συνεχίζει την παράδοση της χριστιανικής διακονίας και καλείται να μαρτυρεί για την αλήθεια της πίστης του με το προσωπικό του βίωμα, αλλά και με την πνευματική του κατάρτιση. 

Ο κληρικός έχει, ως απόρροια της πίστης του, και μια κοινωνικότητα που κηρύττει, αλλά και ενσαρκώνει με τη ζωή του. Έρχεται, όμως, αντιμέτωπος και με ένα εμπόδιο, γιατί δεν παύει να είναι άνθρωπος. Καλείται να ξεπεράσει τον άνθρωπο της πτώσης και να γίνει αναστάσιμος άνθρωπος. Όλοι μπορεί να είμαστε επιεικείς και ανεκτικοί στα σφάλματα όλων, αλλά όχι και σε εκείνα του ιερέα και της οικογένειάς του, που τους θέλουμε να είναι πάνω από ανθρώπινες αδυναμίες και μικρότητες.

Η στελέχωση της Εκκλησίας, στην Αλβανία και σε οποιαδήποτε χώρα, από πρόσωπα άξια, τα οποία θα στηρίζονται από τις οικογένειές τους, θα διακονήσουν τον λαό του Θεού με γνησιότητα και αυταπάρνηση και θα είναι ανεπίληπτα και άξια του υψηλού υπουργήματός τους, είναι ευχή και αίτημα.