Παραμυθίας Σεραπίων: "Να μην είμαστε άπληστοι που δεν χορταίνουν με τίποτα"

Ο Μητροπολίτης Παραμυθίας κ. Σεραπίων ευλογεί με δικηροτρίκηρα κατά τη Θεία Λειτουργία (Φωτογραφία αρχείου).

Του π. Ηλία Μάκου

«Δεν πρέπει να είμαστε άπληστοι και άνθρωποι οι οποίοι δεν χορταίνουν. Δυστυχώς η καταναλωτική κοινωνία στην οποία ζούμε μας "εκβιάζει" να παίρνουμε όλο και περισσότερα. Όσα και να έχουμε, θέλουμε και άλλα και άλλα. Αγωνιζόμαστε με πάθος και με ένταση να αποκτήσουμε όσα περισσότερα μπορούμε, νομίζοντας έτσι ότι θα εξασφαλίσουμε μια καλύτερη ζωή και ότι θα αποκτήσουμε ευτυχία σ' αυτή τη ζωή. Όμως, στο τέλος, αυτό που βιώνουμε είναι τα αποτελέσματα της πλεονεξίας μας. Δεν ενδιαφερόμαστε για τους συνανθρώπους μας και τις ανάγκες τους και έτσι γινόμαστε όπως ο άφρων πλούσιος, δηλαδή γινόμαστε ανόητοι και παραμένουμε εγκλωβισμένοι μέσα στον εγωισμό μας και την ολιγοπιστία μας».

Αυτά τόνισε, μεταξύ άλλων, ο Μητροπολίτης Παραμυθίας, Φιλιατών, Γηρομερίου και Πάργης κ. Σεραπίων, μιλώντας, την Κυριακή 22 Νοεμβρίου, στον ναό Ευαγγελισμού της Θεοτόκου Ηγουμενίτσας, όπου χοροστάτησε κατά τον Όρθρο και ιερούργησε κατά τη Θεία Λειτουργία (προεξήρχε στην επίσημη Δοξολογία για τον εορτασμό της επετείου της Εθνικής Αντίστασης και ακολούθως στην επιμνημόσυνη δέηση στο Μνημείο Ηρώων της πόλης, ενώ εγκαινίασε την ετήσια έκθεση της «Φλόγας» για τη στήριξη παιδιών με καρκίνο και των οικογενειών τους).

Ακόμη επεσήμανε ότι «το αποτέλεσμα στη σημερινή παραβολή δεν ήταν τίποτε άλλο, παρά να στερηθεί ο πλούσιος τη δική του τη ζωή και να στερηθεί και όλα όσα του ανήκαν σ' αυτή τη ζωή, τα οποία νόμιζε ότι με τον κόπο του και τον ιδρώτα του τα είχε μαζέψει, ενώ στην πραγματικότητα δεν είχε καταλάβει πως ό,τι είχε του το είχε δώσει ο Θεός. Ό,τι και αν έχουμε, υλικά ή πνευματικά, είναι δώρο του Θεού. Σ' Εκείνον ανήκουν τα πάντα, ακόμη και τα υλικά αγαθά. Με την εγωκεντρική συμπεριφορά του ο πλούσιος της παραβολής έδειξε ότι δεν εμπιστεύεται τον Θεό, αφού έχει φόβο πως μπορεί να πεινάσει, έχει φόβο ότι μπορεί να περάσει δύσκολα. Και δεν ήθελε ο ίδιος να περάσει δύσκολα, γι' αυτό προτίμησε να τα έχει όλα δικά του. Δεν σκέφτηκε ότι ο Χριστός ευλογεί τη ζωή μας. Και αν σήμερα έχουμε τυχόν λιγότερα αγαθά, θα μας τα δώσει αυτά που έχουμε ανάγκη. Θα κάνουμε υπομονή και θα τα λάβουμε».

Επίσης υπογράμμισε ότι «όσο και αν θεωρούμε ότι στη ζωή μας είμαστε αυτάρκεις, πάντοτε θα υπάρξουν καταστάσεις, γεγονότα, διάφορα απρόβλεπτα σημεία, μπροστά στα οποία δεν θα μπορούμε να κάνουμε τίποτε, δεν θα μπορούμε να τα ελέγξουμε, δεν θα μπορούμε να τα αποτρέψουμε. Όπως δεν μπορούμε να αποτρέψουμε το γεγονός ότι κάποια ημέρα η επίγεια ζωή μας θα τελειώσει, σε άλλους πιο αργά και σε άλλους πιο σύντομα. Πρέπει να κατανοήσουμε ότι η ψεύτικη παντοδυναμία μας δεν έχει καμία σημασία και όλα τελειώνουν πολύ γρήγορα. Ο Θεός μας προτρέπει πρώτα να πλουτίζουμε, πρώτα να θησαυρίζουμε με πνευματικούς θησαυρούς, οι οποίοι θα μας χρειαστούν στον ουρανό και που ούτε σαπίζουν ούτε φθείρονται και ούτε μπορούν να τους αρπάζουν οι κλέφτες. Ποιοι είναι αυτοί οι ουράνιοι θησαυροί; Είναι η αγάπη, είναι η ελεημοσύνη, είναι η προσευχή που κάνουμε όχι μόνο για τον εαυτό μας, αλλά και για τους συνανθρώπους μας (ακόμη και αν τους θεωρούμε εχθρούς μας και αν και αποδεδειγμένα είναι εχθροί μας), είναι η νηστεία και είναι και όλες οι άλλες αρετές μαζί με το ταπεινό φρόνημα».

Και πρόσθεσε: «Δυστυχώς η καταναλωτική κοινωνία στην οποία ζούμε μας "εκβιάζει" να παίρνουμε όλο και περισσότερα. Όσα και να έχουμε, θέλουμε και άλλα και άλλα. Αγωνιζόμαστε με πάθος και με ένταση να αποκτήσουμε όσα περισσότερα μπορούμε, νομίζοντας έτσι ότι θα εξασφαλίσουμε μια καλύτερη ζωή και ότι θα αποκτήσουμε ευτυχία σ' αυτή τη ζωή. Όμως, στο τέλος, αυτό που βιώνουμε είναι τα αποτελέσματα της πλεονεξίας μας. Δεν ενδιαφερόμαστε για τους συνανθρώπους μας και τις ανάγκες τους και έτσι γινόμαστε όπως ο άφρων πλούσιος, δηλαδή γινόμαστε ανόητοι και παραμένουμε εγκλωβισμένοι μέσα στον εγωισμό μας και την ολιγοπιστία μας».

Κατέληξε, σημειώνοντας ότι «ο Θεός δεν μας λέει να μην φροντίζουμε για τη ζωή μας και την οικογένειά μας ή να μένουμε πεινασμένοι και γυμνοί. Μας λέει ότι όλα αυτά χρειάζονται. Και τα έχει προνοήσει, γιατί σ' αυτή τη ζωή που μας έφερε δεν θέλει να υποφέρουμε, αλλά να περνούμε όμορφα, να χαιρόμαστε και να Τον δοξολογούμε. Αλλά όταν ασχολούμαστε πρώτα με τα υλικά αγαθά και παραβλέπουμε τα πνευματικά, τότε τα χάνουμε όλα».

Να σημειωθεί ότι αν διαβάζαμε την παραβολή του άφρονος πλουσίου πρωί και βράδυ, θα σκύβαμε ξανά στον προβληματισμό της και στις αλήθειες που διατυπώνει. Και θα σώζαμε τον εαυτό μας, την ύπαρξή μας από τη διαστρέβλωση και την καταστροφή. Θα βλέπαμε ποια είναι η πραγματικότητα του «νυν καιρού» και θα διακρίναμε την αποχαυνωτική ιδιότητα της ευμάρειας.

Και τότε θα κάναμε αγώνα, έντονο και ασταμάτητο, για να ελευθερώσουμε την προσωπικότητά μας. Δεν είναι δυνατόν να περάσει κανείς τη ζωή του με το σύνθημα «αναπαύου, φάε, πίε, ευφραίνου». Κάποτε πρέπει να το ξεπεράσουμε αυτό. Και να αντικρίσουμε σωστά, τίμια, ειλικρινά, καθαρά, τον Θεό και τον εαυτό μας.

Σχόλια