Του π. Ηλία Μάκου
Στις διήμερες λατρευτικές εκδηλώσεις για τον σύγχρονο θαυματουργό Άγιο Νεκτάριο στον εορτάζοντα παμμεγέθη Ιερό Ναό του Αγίου Νεκταρίου Αιγίνης - Ιερά Μονή Αγίας Τριάδος ( Αγίου Νεκταρίου) συμμετείχε ο Μητροπολίτης Παραμυθίας Σεραπίων (όπως και οι Μητροπολίτες Ηλείας και Ωλένης Αθανάσιος, Παροναξίας Καλλίνικος, Πτολεμαϊδος Μακάριος, Μάνης Χρυσόστομος, Δρυϊνουπόλεως, Πωγωνιανής και Κονίτσης Αλέξιος, Πέρθης Ελπίδιος και ο επιχώριος Ποιμενάρχης Ύδρας, Σπετσών και Αιγίνης Εφραίμ).Την παραμονή εψάλη Μέγας Πολυαρχιετικός Εσπερινός, κατά τον οποίο χοροστάτησε και μίλησε ο Μητροπολίτης Δρυϊνουπόλεως, Πωγωνιανής και Κονίτσης Αλέξιος. Ακολούθησε αγρυπνία από τις 10 το βράδυ μέχρι τις 5 το πρωί.
Ανήμερα τελέστηκε Πολυαρχιερατική Θεία λειτουργία, προεξάρχοντος του Μητροπολίτου Ηλείας Αθανασίου, κατά την οποία κήρυξε ο Μητροπολίτης Μάνης Χρυσόστομος.
Μετά το τέλος της οποίας ξεκίνησε λιτανευτική πομπή με αυτοκίνητα από τη Μονή του Αγίου Νεκταρίου προς την πόλη, όπου έγινε λιτάνευση των λειψάνων στους κεντρικούς δρόμους της Αίγινας με κατάληξη τον Μητροπολιτικό Ναό.
Κατά τις ακολουθίες έψαλλε πολυμελής χορωδία υπό την διεύθυνση του Αρχιμ. π. Αυγουστίνου Ζησίμου , Ιεροκήρυκα.
Γι' αυτά, για τα οποία ο Άγιος Νεκτάριος ξεχώρισε και ανταμείφθηκε από το Θεό, ήταν η πραότητά του και η ταπεινότητα του. Δεν θύμωσε με όσους άδικα και τον κατηγόρησαν και τον λιθοβόλησαν και στάθηκαν αιτία να απομακρυνθεί από τη θέση του. Μάλιστα με άνεση τους.
Είχε μια ευλογημένη συνήθεια στη ζωή του. Ανέβαλλε πάντοτε να θυμώνει. Το υψηλό αξίωμα του Επισκόπου, και η φήμη του, που είχε απλωθεί, σε συνδυασμό με τις αρετές του, δεν τον έκαναν να κομπάζει, να βλέπει τους άλλους χαμηλά.
Αντίθετα παρέμεινε πάντοτε ταπεινός, όπως ήταν στα δύσκολα νεανικά του χρόνια, λιτοδίαιτος, σκληραγωγημένος. Επέτρεψε ο Κύριος, και ουκ ολίγες φορές περιφρονημένος.
Καθόλου δεν τον έμελλε. Υπέμενε και υπόφερε τα καμώματα των άλλων, όχι για να τον ανέχονται και εκείνοι, αλλά γιατί είχε φθάσει στην πιο υψηλή βαθμίδα των χαρισμάτων του και δικαιολογούσε τα πάντα στους άλλους από αγάπη.
Η ταπεινωμένη αγάπη του χάριζε τη δύναμη της μακροθυμίας, της υπομονής, της εγκαρτέρησης μπροστά στις ελλείψεις ή στις βλάβες, που του προκαλούσαν οι άλλοι.
Την ταπείνωσή του, συνόδευε μια αληθινή ευγένεια, μια απροσποίητη σοβαρότητα, μια ασκητική αυστηρότητα, ένα ήθος αδιαμφισβήτητο και μια καταδεκτικότητα πρωτόγνωρη.
Αλλά και μια προσευχητική και εξομολογητική διάθεση. Προσεύχονταν και εξομολογούνταν συνεχώς, απόδειξη της βαθιάς μυστηριακής ζωής του. Φτωχός ο ίδιος, βοηθούσε, με τη συνδρομή πιστών, τους φτωχούς.
Επειδή επί χρόνια έμεινε χωρίς να τον δέχονται σε Μητροπόλεις και σε εκκλησιαστικές θέσεις, θεωρείται και προστάτης, εκτός των φτωχών, και των ανέργων. Ό,τι του ερχόταν το μοίραζε αμέσως.
Γι' αυτό χωρίς δισταγμό διαπιστώνει κανείς ότι έζησε με τον Χριστό και πέθανε με το Χριστό. Σήμερα αμέτρητοι πιστοί, και κυρίως νέοι, τον επικαλούνται.
Δεν πήγαν χαμένοι οι πόνοι του και οι κόποι του για το καλό. Ας αντιμετώπισε έχθρα, αδιαφορία και ψυχρότητα, ήρθε ο καιρός, που τα δάκρυα της ψυχής του καρποφόρησαν. Από πονεμένος στον κόσμο, έγινε παινεμένος από το Θεό.
Σχόλια