Oι "Τσάμηδες" ενοχλήθηκαν από τις εκδηλώσεις της Παραμυθιάς!

Του π. Ηλία Μάκου

Προκλητικοί, ακραίοι και ανιστόρητοι οι "Τσάμηδες" για μια ακόμη φορά.  Συγκεκριμένα, ο "Πατριωτικός Σύλλογος" «Τσαμουριά» ενοχλήθηκε, επειδή ο Πρόεδρος της Ελληνικής Δημοκρατίας, Κωνσταντίνος Τασούλας, ανέφερε πρόσφατα από την Παραμυθιά —παρευρισκόμενος στις εκδηλώσεις για την εκτέλεση των 49 Προκρίτων— την ιστορική αλήθεια για τα εγκλήματά τους στη Θεσπρωτία.

Προβάλλουν μάλιστα, εντελώς ανυπόστατα, τον ισχυρισμό ότι η πλειοψηφία των "Τσάμηδων" της Θεσπρωτίας αντιστάθηκε στους Γερμανούς και στους Ιταλούς και τους πολέμησε! Αυτό, βέβαια, δεν προκύπτει από πουθενά, αλλά το αντίθετο: Ότι συνεργάστηκαν μαζί τους, κατέσφαξαν τον ορθόδοξο ντόπιο πληθυσμό, λεηλάτησαν την περιουσία του και έκαψαν τα σπίτια του.

Και αντί οι απόγονοί τους να ζητήσουν συγγνώμη και να παραδεχθούν την πραγματικότητα, κραυγάζουν: "Ζητάμε τα δικαιώματα των εκδιωχθεισών οικογενειών. Ζητάμε τη διευθέτηση των περιουσιών τους. Ζητάμε το δικαίωμα να επισκεπτόμαστε ελεύθερα τις γενέτειρες και τα εδάφη των προγόνων μας. Ζητάμε να μη χρησιμοποιείται πλέον η ιστορία για να δικαιολογηθεί η αδικία. Το Τσαμικό Ζήτημα δεν έχει κλείσει. Δεν κλείνει με το να το αρνείσαι".

Διαμαρτύρονται, με τέτοια απερισκεψία, επειδή συνδέεται το θέμα των "Τσάμηδων" με την ενταξιακή πορεία της Αλβανίας. Όταν προβάλλονται εδαφικές διεκδικήσεις σε βάρος της Θεσπρωτίας, σαφώς και αυτό είναι βασικό κριτήριο για τη στάση της Ελλάδας.

Τα ιστορικά πράγματα είναι απλά, όταν προσεγγίζονται αχρωμάτιστα, απροκατάληπτα, αναλλοίωτα, με καθαρή ενόραση και λογική.

Διαφορετικά αναπτύσσονται καταστάσεις που δεν είναι κανονικές, αλλά κατασκευασμένες, οι οποίες πυροδοτούν αδικαιολόγητες εντάσεις και οριοθετούν παθογενείς εξελίξεις, με τον φοβερό κίνδυνο κάποιοι να πιστέψουν τα ψέματα, χωρίς επαρκείς λόγους.

Οι «Τσάμηδες» συνεργάσθηκαν με τους Ιταλούς και τους Γερμανούς κατακτητές στη Θεσπρωτία. Τον Ιούλιο του 1942, υπό την καθοδήγηση του J. Dino, γαμπρού του τότε Αλβανού πρωθυπουργού S. Verlatsi, οι Τσάμηδες συγκρότησαν την K.S.I.L.I.A. («Αλβανικό Σύστημα Πολιτικής Διοικήσεως») με 14 τάγματα, έχοντας ως κύριο στόχο τους την εξολόθρευση του ελληνικού πληθυσμού στην περιοχή της Θεσπρωτίας. Μετά τη συνθηκολόγηση των Ιταλών το 1943, οι «Τσάμηδες» πέρασαν στο στρατόπεδο των Γερμανών.

Οργανώθηκε ένα ειδικό στρατιωτικό τμήμα των «Τσάμηδων» με γερμανικές στολές. Στην εφημερίδα των Τιράνων «Bashkimi i Kombit» (14.3.1944) δημοσιεύθηκαν οι κοινές ενέργειες των «Τσάμηδων» με τους Ναζί τον Φεβρουάριο του 1944, που είχαν τραγικά αποτελέσματα.

Μετά την αποχώρηση των Γερμανών, οι «Τσάμηδες», συναισθανόμενοι τις συνέπειες από τη συμπεριφορά τους στη διάρκεια της Κατοχής, αναζήτησαν προστασία στην Αλβανία. Εγκατέλειψαν την Ελλάδα, ενώ με βάση τα στοιχεία της απογραφής της 7ης/4/1951, είχαν παραμείνει στην Ελλάδα 123 από αυτούς. Όπως αναφέρεται σε αναφορές, μεγάλος αριθμός “Τσάμηδων” μεταφέρθηκε προς την Αλβανία με γερμανικά μεταφορικά μέσα.

Οι “Τσάμηδες” προσπαθούν να ξαναγράψουν την ιστορία, τονίζοντας πως ουδέποτε συνεργάστηκαν με τους Γερμανούς ή τους Ιταλούς και πως έπεσαν θύματα της ελληνικής εκδικητικότητας, κάνοντας λόγο περί «εθνοκάθαρσης», ενώ εκείνοι την επιχείρησαν στη Θεσπρωτία κατά τη γερμανοϊταλική κατοχή.

Το “Τσάμικο” αποτελεί παράμετρο του αλβανικού μεγαλοϊδεατισμού. Μόνιμη θέση της Ελλάδας στις αλβανικές αξιώσεις είναι ότι «θέμα Τσαμουριάς» δεν υφίσταται. Αυτό όμως δεν σημαίνει ότι η ελληνική πλευρά δεν οφείλει να είναι σε εγρήγορση και να δίνει τις κατάλληλες απαντήσεις, όταν χρειάζεται.

Η ιστορία δεν είναι ορθό —παρότι, δυστυχώς, συμβαίνει συχνά— να καθορίζεται και να σκιάζεται διαστρεβλωτικά από φαντασιώσεις, πάθη και βουλήσεις που, είτε προηγούνται είτε ακολουθούν, επηρεάζουν πεποιθήσεις και προκαλούν πάθη.