Μέσα σε κλίμα συγκίνησης και κατάνυξης έγινε η πρώτη θεία λειτουργία στο υπό διαμόρφωση παρεκκλήσιο του Οσίου Παϊσίου εντός της πατρικής του οικίας στην Κόνιτσα.
Ιερούργησε ο Μητροπολίτης Δρυϊνουπόλεως, Πωγωνιανής και Κονίτσης Αλέξιος, ο οποίος ανέφερε ότι το Παρεκκλήσι αυτό θα λειτουργειται τακτικά.
Σκοπός του Σεβασμιωτάτου, ο οποίος ιδιαιτέρως ευλαβείται τον όσιο Παϊσιο και θεωρεί τη ζωή του αξιομίμητη, είναι να γίνει η οικία του Αγίου τόπος προσευχής, λατρείας και πνευματικής ενίσχυσης για τους πιστούς.
Στην πρώτη αυτή θεία λειτουργία δεν ήταν λίγοι οι πιστοί που συγκεντρώθηκαν, καθώς στην Κόνιτσα, όπου έζησε τα παιδικά του χρόνια ο Άγιος Παΐσιος δεν έχουν σβήσεις οι αναμνήσεις από τη βιωτή του.
Άλλωστε και το ότι μόνασε στη Μονή Στομίου επί τετραετία (1958-1962) είναι ένα άλλο ακόμη στοιχείο που τον συνδέει με την Κόνιτσα.
Οι μνήμες είναι ζωντανές στην περιοχή. Το πως έφτασε στην Κόνιτσα και εγκαταστάθηκε εκεί η οικογένειά του τα έχει αφηγηθεί ο ίδιος ο Άγιος.
Όταν η οικογένεια του Πρόδρομου Ενζεπίδη, πατέρα του μικρού Αρσενίου (μοναχού Παϊσίου αργότερα), που τότε ήταν μόλις 40 ημερών, μαζί με άλλους Μικρασιάτες, εκδιώχθηκε από την Καππαδοκία και συγκεκριμένμα από τα Φάρασα, έμεινε για μικρό χρονικό διάστημα στον Πειραιά και στην Κέρκυρα.
Τελικά προωθήθηκε στην Ηγουμενίτσα με την προοπτική της μόνιμης εγκατάστασης και της παραχώρησης κτημάτων, στο πλαίσιο της ανταλλαγής πληθυσμών, αφού οι Μουσουλμάνοι Τσάμηδες θα πήγαιναν στην Τουρκία.
Τελικά δεν έφυγαν και μετακινήθηκαν οι Μικρασιάτες στην Κόνιτσα, παρότι αρχικά δεν ήθελαν.
Στην Κόνιτσα ο Αρσένιος, όπου έφθασε σε ηλικία 2 ετών, μεγάλωσε σωματικά, αλλά πήρε και πολλά πνευματικά ερεθίσματα και εκδήλωσε και πολλά ψυχικά χαρίσματα ως παιδάκι.
Αξιοποίησε με αυτό τον τρόπο, παιδιόθεν, τις θείες δωρεές, που έλαβε κατά το βάπτισμά του στα Φάρασα, λίγες ημέρες μετά τη γέννησή του, από τον εφημέριο του χωριού του, από τον Αρσένιο τον Καππαδόκη, ο οποίος του έδωσε το όνομά του.
Ήταν τόσο ευσεβής η συμπεριφορά του και τόσο οσιακή η παιδική του ζωή, που όπως θυμούνται παλαιοί Κονιτσιώτες, όλοι σχεδόν οι κάτοικοι της κωμόπολης έλεγαν: “Αυτό το παιδάκι θα γίνει Άγιος”.
Με την πίστη των πρώτων χρόνων του, έζησε μετέπειτα, μέχρις ότου και κοιμήθηκε. Και αυτή την πίστη διακηρύσσει και μετά το θάνατό του.
Όπως λένε στην Κόνιτσα ο γέροντας Παΐσιος αισθανόταν την παρουσία του Θεού. Πολλά αισθανόταν ο γέροντας και πολλά έκανε να αισθανθούν και οι άλλοι. Γύρευε προσευχητικά να γεύεται τους γλυκούς καρπούς της αγάπης του Θεού.
Και έλεγε: Μη χάνεσαι. Προσπέρνα τα αγκάθια και κοίταξε τα λουλούδια, που ανθίζουν στο δρόμο σου.
π. Ηλίας Μάκος
Σχόλια