Παραμυθίας Σεραπίων: " Ή αγαπάμε ή δεν αγαπάμε..."

«Ή αγαπάμε ή δεν αγαπάμε. Γιατί αν ξεχωρίζουμε ποιους αγαπάμε, τότε θα κλειστούμε στον εαυτό μας και θα ζούμε στην απομόνωση, η οποία θα μετατραπεί από αυτή τη ζωή σε κόλαση. Η αγάπη δεν είναι μια κίνηση που εξαρτάται από τη συμπεριφορά των άλλων γύρω μας, μια συμπεριφορά που αλλάζει, έχει μεταπτώσεις –σήμερα είναι καλή, αύριο μπορεί να είναι κακή– αλλά, κατά τον Θεό, η αγάπη είναι η ίδια για τους ανθρώπους. Και πρέπει να δίνεται πάντοτε με τον ίδιο τρόπο και στον ίδιο βαθμό σε όλους τους ανθρώπους».

Αυτά τόνισε, μεταξύ άλλων, στο κήρυγμά του ο Μητροπολίτης Παραμυθίας, Φιλιατών, Γηρομερίου και Πάργης Σεραπίων, ο οποίος την Κυριακή 4 Οκτωβρίου 2026 ιερούργησε στον ενοριακό ναό της Χόικας Παραμυθιάς.

Και πρόσθεσε: «Επειδή είμαστε κοινωνικά όντα, θα πρέπει να δίνουμε αγάπη στους άλλους και να περιμένουμε αγάπη από τους άλλους. Ο Χριστός μας διδάσκει να ανοίξουμε τα μάτια της ψυχής μας και να μάθουμε πότε πραγματικά έχουμε αληθινή αγάπη και πότε πραγματικά αυτή η αγάπη γίνεται κοινωνία με τους άλλους».

Ακόμη ανέφερε ότι «δεν είναι σπάνιο φαινόμενο στην εποχή μας, όπου έχουν αυξηθεί η προσωπική αδυναμία και οι προσωπικές ατέλειες των ανθρώπων, να έχουμε την ανάγκη να εισπράξουμε την αγάπη από τους συνανθρώπους μας, να έχουμε την ανάγκη να μας αποδέχονται με τα λάθη μας, με τις αβλεψίες μας, με τις ελλείψεις μας. Έχουμε την ανάγκη να αποδέχονται και να κατανοούν ότι εμείς κάνουμε λάθη. Και μερικές φορές αισθανόμαστε αυτή την αγάπη σαν ένα συναίσθημα, το οποίο εκδηλώνεται ανάλογα με τις φιλίες μας και το πόσο κρατάνε αυτές οι φιλίες».

Επίσης υπογράμμισε: «Για τον Χριστό η αγάπη είναι πάντοτε η κοινωνία των προσώπων. Και επειδή η σχέση προσώπων και η σχέση ενότητας με τον συνάνθρωπό μας δεν μπορεί να υπάρξει αν δεν είναι μόνιμη αυτή η αγάπη και προς όλους. Διαφορετικά δεν μπορεί να έχει σχέση με την αγάπη που ο ίδιος ο Θεός μας διδάσκει. Δεν πρέπει να περιμένουμε από τους συνανθρώπους μας την αντιπροσφορά για να τους δώσουμε αγάπη. Δεν σου κάνω για να μου ανταποδώσεις, στο κάνω γιατί αυτό αισθάνομαι ότι πρέπει να κάνω, γιατί αυτό μου περισσεύει, δηλαδή η αγάπη».

Και κατέληξε, επισημαίνοντας: «Να μην περιμένουμε από τους άλλους να μας δώσουν πρώτοι αγάπη για να τους δώσουμε και εμείς, αλλά να είμαστε έτοιμοι να αγαπούμε τους πάντες και να συγχωρούμε τους πάντες, ακόμη και τους εχθρούς μας. Δεν μπορούμε να ξεχωρίζουμε και να λέμε αυτόν τον αγαπώ περισσότερο και τον άλλο λιγότερο. Γι' αυτό ο Χριστός μας προτρέπει να αφήσουμε την εγωιστική παθητική στάση μας και να ενεργοποιήσουμε την ψυχή μας, να ενεργοποιήσουμε τα συναισθήματά μας, ώστε να επαυξήσουμε την πραγματική αγάπη προς όλους ανεξαιρέτως».

Προς το τέλος της Θείας Λειτουργίας χειροθέτησε σε οικονόμο τον π. Σπυρίδωνα.

Να σημειωθεί ότι σε μια εποχή που έχει αναπαυτεί στα υποκατάστατα και έχει πελαγοδρομήσει και σαβανώθηκε μέσα σε αυτά, παρατηρείται πλαστογραφία της αγάπης. Το αποτέλεσμα είναι αυτό που διακρίνουμε με τρόμο και ζούμε με αγωνία.

Ο οραματισμός της αγάπης έχει αφανιστεί από τον στίβο της καθημερινότητας. Ο μόχθος της αγάπης αντιμετωπίζεται σαν σπατάλη δυνάμεων. Ζούμε χωρίς να σκεπτόμαστε την αγάπη, χωρίς να μιλάμε για την αγάπη, χωρίς να αγωνιζόμαστε για την αγάπη. Τα έχουμε όλα. Μας λείπει η αγάπη.

π. Ηλίας Μάκος