Ανεξάρτητα από τις εξελίξεις δεν μπορεί εκ των πραγμάτων να
απαξιωθεί ιστορικά και πολιτισμικά η αλήθεια ότι η Μονή Σινά είναι
αδιαπραγμάτευτα και αδιάψευστα ένα Ελληνορθόδοξο μνημείο αιώνων και δεν θα
παύσει ποτέ να είναι στις καρδιές και στις συνειδήσεις των ανθρώπων.
Αυτό είναι το αυτονόητο. Η Μονή είναι Ελληνορθόδοξη από την
ίδρυσή της και τα δικαιώματά της τα αναγνώρισε ο ίδιος ο Μωάμεθ.
Ούτως ή άλλως δεν συμφέρει την Αίγυπτο, σ’ αυτή τη φάση
τουλάχιστον, γιατί τα πράγματα στην πολιτική και στη διπλωματία μεταβάλλονται
γρήγορα, να αλλάξει το θρησκευτικό στάτους της Μονής Σινά και να την μετατρέψει
σε μουσείο ή να την κλείσει.
Για τους Ορθόδοξους η Μονή Σινά είναι η άσβεστη λαμπάδα της
Ορθοδοξίας.
Και συλλογίζονται πως η Μονή της Αγίας Αικατερίνης, αν και γνώρισε πολλές
απειλές και κινδύνους, υψώνεται ως μια άλλη ποιότητα πνευματικής αισθητικής,
ασυνήθιστη στα «σκληρά» χρώματα της ερήμου.
Στο Όρος Σινά, στη Μονή της Αγίας Αικατερίνης,
δημιουργείται στον προσκυνητή η αίσθηση, που μάλλον είναι βεβαιότητα, ότι η
αγιασμένη αυτή γη αγγίζει τα κράσπεδα του ουρανού. Για αιώνες
διατηρείται άσβεστη η λαμπάδα της Ορθοδοξίας, με αποτέλεσμα από το μυαλό του
πιστού να περνά η εικόνα του εκστατικού Μωυσή.
Να βλέπει με τα μάτια της ψυχής του τη “ φλεγομένη και μη
καιομένη” βάτο, εισπνέοντας θερμό αέρα πίστης. Να ακούει μυστικά και
μυστηριακά τους βηματισμούς και τους παλμούς της καρδιάς του Ιωάννη,
καθώς ανεβαίνει τις βαθμίδες της «Κλίμακας» των αρετών.
Μέσα στο ναό της Μονής, ψηλαφεί την αγία Αικατερίνη να
παραμονεύει εκεί, που σβήνουν οι δρόμοι του, για να του δώσει νέο
προσανατολισμό.
Όποιος επισκεφθεί τον ιερό τόπο της Μονής Σινά, δεν τον
ξεχνά. Η καρδιά του μένει σκυμμένη εκεί, πιο αχόρταστη ύστερα από τις
στιγμές, που έζησε και τις οποίες αδιάκοπα νοσταλγεί. Και λαχταρά το
φτερούγισμα της ανόδου, τη διάρκεια, την απόλαυση, το άνθος μιας μελλούμενης
καρποφορίας.
Όπου
και να γυρίσεις στη Μονή Σινά στέκεσαι απέναντι στην ομορφιά, στην αγάπη και
στις απέθαντες ψυχές. Αυτές οι έννοιες είναι φλόγες, που ανάβει η μία την άλλη.
Συμμετέχοντας
στις ακολουθίες, αναζητώντας τις σπηλιές, τα σκόρπια ξωκκλήσια, συζητώντας με
τους απλοϊκούς και αγράμματους καλόγερους, αλλά και τους μορφωμένους,
κοιτάζοντας το μικρό εκκλησάκι της Αγίας Κορυφής, που είναι και αυτό μια
ζωηφόρα παρεμβολή στο νεκρό τοπίο, όπου αποκαλύφθηκε η Παλαιά Διαθήκη του Θεού
στους ανθρώπους, αποκομίζεις μια εμπειρία, μια ανίχνευση.
Οι
Σιναΐτες πατέρες αποτελούσαν, αποτελούν και θα αποτελούν τους πλέον σεμνούς
πρεσβευτές του Ορθόδοξου κάλλους, μέσα σ’ έναν συνεχώς μεταβαλλόμενο και
παραπαίοντα κόσμο, ο οποίος ζητά πνευματικά ερείσματα και ερεθίσματα για να
στηριχθεί και να συνεχίσει το δύσκολο και ανηφορικό δρόμο του. Ψυχές
παραδομένες στο θείο έρωτα, έσπευσαν να κατοικήσουν στην έρημο, επιθυμώντας με
την κάθαρση και το φωτισμό να τύχουν της Θεοπτίας.
Εδώ καλλιεργείται στο διάβα των αιώνων η άσκηση, νεκρώνεται το πάθος, μειώνεται
το προσωπικό θέλημα, υμνείται ακατάπαυστα και αδιάλειπτα ο Θεός, κυριαρχεί η
απλότητα, διδάσκεται η ρητορικώτατη σιωπή, προετοιμάζονται οι άνθρωποι να
γίνουν «οικήτορες του Παραδείσου».
Σχόλια