Από τη μια τα θύματα, από την άλλη οι θύτες… Του π. Ηλία Μάκου​

«Στο ίδιο έργο θεατές» θα μπορούσε να πει κανείς, διαβάζοντας την τραγική και θλιβερή είδηση ότι έξι μετανάστες –τέσσερις άνδρες, μία γυναίκα και ένα βρέφος– εντοπίστηκαν νεκροί στη θαλάσσια περιοχή 3,5 ναυτικά μίλια νότια της Αγριελιάς στη Λέσβο, μετά τη σύγκρουση ταχύπλοου σκάφους που μετέφερε παράνομα αλλοδαπούς με σκάφος του Λιμενικού Σώματος. Ή την πληροφορία ότι στην Κρήτη αυξήθηκαν οι μεταναστευτικές ροές στις 19.000.

Η ανθρώπινη διάσταση του θέματος δεν πρέπει να μας αφήνει αδιάφορους. Μακριά από κάθε μίσος και φανατισμό, αλλά με πνεύμα, φρόνημα και ήθος κατανόησης και συμπαράστασης…

 

Από τη μια τα θύματα: Πονεμένες, απεγνωσμένες, απελπισμένες ανθρώπινες ψυχές, ανάμεσά τους γυναίκες και παιδιά, που δεν σταματούν να κλαίνε, αλλά και να ονειρεύονται συνάμα – έχουν το δικαίωμα του ονείρου, όπως όλοι μας.

 

Και από την άλλη οι θύτες: Εκείνοι που έχουν ονοματεπώνυμο και οι οποίοι, προκειμένου να δημιουργηθεί μεταναστευτική κρίση επί ευρωπαϊκού εδάφους, τους ωθούν μεθοδευμένα, χωρίς ίχνος ευαισθησίας, σε ακρότατες και φρικτές καταστάσεις, οι οποίες οδηγούν ακόμη και στην απώλεια της ζωής τους.

 

Το πρόβλημα δεν είναι οι πρόσφυγες και οι μετανάστες που αναζητούν μια χαραμάδα ήλιου στο σκοτάδι της ζωής τους. Το μεγάλο πρόβλημα είναι όλοι εκείνοι που τους εξαθλιώνουν στα κράτη προέλευσής τους, αλλά και εκείνοι που τους προωθούν προς την Ελλάδα και την υπόλοιπη Ευρώπη με απάνθρωπη ιδιοτέλεια. Καθόλου δεν τους λογαριάζουν ως πρόσωπα και προσωπικότητες, τους μεταχειρίζονται σαν ζώα και ακόμη χειρότερα, ενώ λείπει και η στοιχειώδης ευαισθησία απέναντί τους, προκειμένου να πετύχουν τους σκοτεινούς σκοπούς τους και να δημιουργήσουν μια εκτεταμένη, ανεξέλεγκτη και πολύπλευρη αναστάτωση, αναμπουμπούλα και διάσπαση για τους δικούς τους ύποπτους λόγους.

 

Η κραυγή ξεπηδάει αβίαστα μέσα μας και είναι αυθόρμητη: Τι σας φταίνε οι άνθρωποι, ρε, και τους τσαλακώνετε, τους ποδοπατάτε και τους αφανίζετε, τους μετατρέπετε σε ζωντανούς νεκρούς; Και ας καταλάβουμε όλοι εμείς, και στην Ελλάδα και στην Ευρώπη, πως εχθροί μας δεν είναι οι μετανάστες –σε καμία περίπτωση δεν πρέπει να τους νιώθουμε και να τους αντιμετωπίζουμε έτσι– αλλά εχθροί μας είναι όσοι τους σπρώχνουν στο γκρεμό της ζωής και όσοι τους εκμεταλλεύονται ανελέητα...

 

Σαφώς και πρέπει να αναχαιτιστεί αποτελεσματικά το παράνομο προσφυγικό και μεταναστευτικό κύμα, και βεβαίως ανάμεσα στους πρόσφυγες και τους μετανάστες υπάρχουν και εγκληματικά στοιχεία. Αλλά είναι λανθασμένη η αντίληψη ότι κάθε μετανάστης είναι και εγκληματίας.

 

Είναι πραγματικότητα ότι η Ελλάδα, μια μικρή χώρα που φιλοξενεί με αγάπη πολύ μεγαλύτερο αριθμό προσφύγων και μεταναστών απ' ό,τι έχει τη δυνατότητα να αντέξει, κάνει ό,τι μπορεί για να δώσει διέξοδο στο αδιέξοδό τους. Όμως δεν είναι και εύκολη υπόθεση αυτό, και μάλιστα όταν αναμειγνύεται αποδεδειγμένα και η Τουρκία, που τους «περνάει» έντεχνα προς τα εδώ, για να μας προκαλέσει ζημιά και να μας εκθέσει διεθνώς. Παρ' όλα αυτά, η χώρα μας δείχνει σεβασμό στα πρόσωπα και τις υλικές και ψυχικές ανάγκες τους και ζητά αλληλεγγύη μεταξύ των εθνών, των κοινωνιών και των ανθρώπων.

 

Απαραίτητη και χρήσιμη είναι η πολιτική της επιτήρησης και της αστυνόμευσης των συνόρων της Ευρωπαϊκής Ένωσης, ώστε να ελέγχονται οι μεταναστευτικές εισροές, αν και καταφέρνουν πολλοί να διεισδύσουν παράνομα. Εξίσου απαραίτητη, όμως, είναι και η υποχρέωση για την κοινωνική και οικονομική ένταξη, για την εγγύηση των θεμελιωδών δικαιωμάτων και για την εξασφάλιση συνθηκών επιβίωσης των προσφύγων και μεταναστών από τις λεγόμενες Τρίτες Χώρες, που βρίσκονται ήδη και διαβιούν νόμιμα στην επικράτεια της Ευρωπαϊκής Ένωσης και επομένως και της χώρας μας.

 

Ας μην πολεμάμε και στρέφουμε τα βέλη μας προς τους μετανάστες, αλλά ας πολεμάμε για να αναχαιτίσουμε τα αίτια και τους αίτιους που τους εκπατρίζουν.