Οι Θεσπρωτοί, αλλά και άτομα από άλλες περιοχές (μάλιστα σχολεία και ΚΑΠΗ πραγματοποιούν εκδρομές), κατακλύζουν την εμποροπανήγυρη («Λάμποβο») Παραμυθιάς, που φτάνει προς το τέλος της.
Τα παλαιά χρόνια ο σκοπός ήταν πρωτίστως εμπορικός και δευτερευόντως κοινωνικός. Ο «Λάμποβος» ήταν το μεγάλο χρονιάτικο παζάρι, στο οποίο γίνονταν αγοραπωλησίες και ανταλλαγές προϊόντων, ειδών, πραγμάτων και ζώων (αλόγων, βοδιών, γιδιών, προβάτων). Σε μια παράλληλη σχέση γίνονταν και λαϊκές εκδηλώσεις.
Τώρα ο σκοπός των επισκεπτών στο «Λάμποβο» είναι πρωτίστως κοινωνικός και δευτερευόντως εμπορικός. Η επίσκεψη στο «Λάμποβο» της Παραμυθιάς θεωρείται περισσότερο τρόπος εξόρμησης, επικοινωνίας, συνάντησης και εκτόνωσης, παρά ευκαιρία για ψώνια. «Πάμε στο "Λάμποβο" μια βόλτα», ακούς πολλούς να λένε. Αγοράζονται, βέβαια, και προϊόντα, αλλά αυτό που περισσότερο κεντρίζει είναι το περιδιάβασμα στο «Λάμποβο», οι χαιρετούρες, ο καφές, το σουβλάκι κ.λπ.
Σύμφωνα με την παράδοση, στον χώρο της αρχαίας Φωτικής, γύρω από εκκλησία αφιερωμένη στη γέννηση της Παναγίας, που αναφέρεται με το όνομα Λαμποβίθρα, είχε καθιερωθεί από παλιά και λειτουργούσε η εμποροπανήγυρη. Αναφέρεται και ως Άτ παζάρι (αλογοπάζαρο – ζωοπάζαρο). Η ονομασία προέρχεται από το Λάμποβο, χωριό ευεργετών κοντά στο Αργυρόκαστρο της Βορείου Ηπείρου. Λένε ότι η εμποροπανήγυρη είχε συσταθεί εκεί από τον Ιουστινιανό τον 6ο αι. μ.Χ. και την έφεραν στην Παραμυθιά κάτοικοι του χωριού. Θεωρείται το πιο παλιό παζάρι της Ηπείρου με ιδιαίτερη ακμή τον 18ο αι., όταν στην περιοχή παρατηρείται έντονη εμπορική δραστηριότητα. Πότε άρχισε να λειτουργεί η εμποροπανήγυρη αυτή στον χώρο αυτό της αρχαίας Φωτικής δεν είναι γνωστό. Σύμφωνα με μαρτυρίες, οργανώνεται στην Παραμυθιά από τα τέλη της δεκαετίας του 1880, ενώ υπάρχουν στο ιστορικό αρχείο Παραμυθιάς έγγραφα από το 1930.
π. Ηλίας Μάκος
Σχόλια