Του π. Ηλία Μάκου
Την ονομαστική του εορτή εόρτασε, ανήμερα της Μεταστάσεως του Αποστόλου και Ευαγγελιστού Ιωάννου, ο Αρχιεπίσκοπος Αλβανίας Ιωάννης.Προεξήρχε κατά τη Θεία Λειτουργία στον ναό της Ανάστασης στα Τίρανα, συμπαραστατούμενος από όλα τα μέλη της Ιεράς Συνόδου της Εκκλησίας της Αλβανίας, και συγκεκριμένα τον Μητροπολίτη Απολλωνίας και Φίερι Νικόλαο, τον Μητροπολίτη Ελμπασάν Αντώνιο, τον Μητροπολίτη Βερατίου Άστιο, τον Μητροπολίτη Αργυροκάστρου Ναθαναήλ, τον Μητροπολίτη Κορυτσάς Αναστάσιο και τον Επίσκοπο Αμαντίας Ιγνάτιο, καθώς και από ιερείς.
Τον Αρχιεπίσκοπο προσφώνησε ο Μητροπολίτης Φίερι Νικόλαος, ευχόμενος να ποιμαίνει με φωτισμό την Εκκλησία της Αλβανίας.
Ο Αρχιεπίσκοπος Ιωάννης αναφέρθηκε στην προσωπικότητα του Αποστόλου και Ευαγγελιστού Ιωάννου, καλώντας όλους να γίνουμε μιμητές της ζωής του και να εξελιχθούμε σε πνευματικούς ανθρώπους.
Μετά τη Θεία Λειτουργία, οι πιστοί ευχήθηκαν στον Αρχιεπίσκοπο, μεταξύ των οποίων και πολλοί νέοι. Ευχετήρια τηλεφωνήματα δέχθηκε επίσης από την πολιτική ηγεσία της Αλβανίας, αλλά και από τους άλλους θρησκευτικούς ηγέτες.
Να σημειωθεί ότι, κατά τα δύσκολα χρόνια της αθεΐας, ο ίδιος ένιωσε έντονη την παρουσία του Θεού στη ζωή του και βαπτίστηκε Ορθόδοξος. Έτσι, δεν παραπλανήθηκε και δεν περιπλανήθηκε στην άρνηση και στην απιστία.
Το καθοριστικό σημείο που σημάδεψε το μέλλον του ήταν η πρώτη εγκάρδια συνάντηση και συζήτηση στην Αμερική με τον τότε Μητροπολίτη Ανδρούσης Αναστάσιο (και κατόπιν Αρχιεπίσκοπο Αλβανίας), ο οποίος διαδραμάτισε καταλυτικό ρόλο στην ιερατική του πορεία.
Έχει πει ο ίδιος σχετικά: «Όταν ήμουν φοιτητής στη Θεολογική Σχολή στην Αμερική και συμμετείχα σε πρόγραμμα οργάνωσης της βιβλιοθήκης “Φαν Νόλι”, είχε έρθει, στο πλαίσιο σεμιναρίου, και ο Αναστάσιος, τότε Πατριαρχικός Έξαρχος, ο οποίος με κάλεσε προς γνωριμία. Όταν του είπα ότι μόλις τελειώσω τη Σχολή θα επέστρεφα, χάρηκε πολύ. Το 1992 βρέθηκα για έναν μήνα στην Αλβανία και ήμουν παρών στην ενθρόνισή του, και το 1993 επέστρεψα οριστικά, εργαζόμενος αρχικά ως καθηγητής στην Ιερατική Σχολή Δυρραχίου».
Και η εξέλιξή του ήταν ραγδαία. Το 1994 χειροτονήθηκε διάκονος και ιερέας από τον Αρχιεπίσκοπο Αναστάσιο, συνέχισε τις σπουδές του στην Αμερική και το 1996 διορίστηκε βοηθός πρύτανη στη Θεολογική Ακαδημία Δυρραχίου (μετεξέλιξη του Σεμιναρίου). Τον ίδιο χρόνο έλαβε το οφίκιο του αρχιμανδρίτη, το 1998 εξελέγη Μητροπολίτης Κορυτσάς και το 2025 αναδείχθηκε διάδοχος του αλησμόνητου Αναστασίου.
Μια διαδρομή με έντονη ποιμαντική ευθύνη, προσφορά και συναίσθηση των δυσκολιών, αλλά και με αποφασιστικότητα να μεταγγιστεί στον σύγχρονο κόσμο η ελπίδα της ζωής, που δεν είναι άλλη από τον Θεό.
Παράλληλα, να μεταφερθεί το μήνυμα ότι, έστω και αν το κακό στις ημέρες μας φαίνεται κυρίαρχο, δεν θα καταφέρει να μας συντρίψει, γιατί ο Θεός αποτελεί πάντοτε έναν αρραγή ιστό ασφαλείας.
Σχόλια