Αυτά τόνισε, μεταξύ άλλων, ο Μητροπολίτης Παραμυθίας Σεραπίων, μιλώντας κατά την Κυριακή μετά την Ύψωση του Τιμίου Σταυρού, στον ναό Ιωάννου Προδρόμου στη Νέα Σελεύκεια Ηγουμενίτσας, όπου χοροστάτησε και στη δοξολογία για την Ημέρα Μνήμης της Γενοκτονίας των Ελλήνων της Μικράς Ασίας.
Και πρόσθεσε: "Ο Χριστός μας καλεί να σηκώσουμε τον προσωπικό μας σταυρό, δηλαδή να σταυρωθούμε σηκώνοντας το σταυρό μας. Αυτό σημαίνει πολλά πράγματα. Σημαίνει να πονάω και να θλίβομαι για τις αμαρτίες μου. Σημαίνει να πιέζω ασταμάτητα τον εαυτό μου να απαλλαγεί από τα πάθη, από τους εγωισμούς, από τις αμαρτωλές συνήθειες και τις κακές επιθυμίες. Σημαίνει να πιέζω τον εαυτό μου να μην ακολουθήσω αυτό που με διδάσκει ο κόσμος τούτος, ο ψεύτικος, ο απατεώνας. Δηλαδή να μην πορευτώ τον εύκολο δρόμο, ο οποίος περνάει μέσα από τους πειρασμούς και τις προκλήσεις της αμαρτίας. Σημαίνει να μην ακολουθήσω το δικό μου θέλημα, αλλά να προσαρμόσω όλη μου τη ζωή και όλη μου την ύπαρξη στο θέλημα του Θεού, έστω και αν αυτό απαιτεί πολύ κόπο και πολύ αγώνα και χρειάζεται να δουλέψω πολύ για να ξεριζώσω από την ψυχή τα πάθη και τις αδυναμίες και να διώξω από τον νου τους πονηρούς λογισμούς. Σημαίνει ότι δέχομαι με υπομονή και τις θλίψεις και και τις ασθένειες και τα προβλήματα και όλες τις δοκιμασίες και τις στεναχώριες της παρούσης ζωής, που όλα αυτά είναι μέσα στο σχέδιο του Θεού για τη σωτηρία μου και ακολουθεί η ανάσταση".
Κατέληξε, επισημαίνοντας ότι "όταν αποφασίσουμε να σηκώσουμε τον προσωπικό μας σταυρό δεν είμαστε μόνοι, αλλά έχουμε βοηθό τον Χριστό, γιατί ο δικός του σταυρός είναι αυτός που μα σώζει, ο δικός του σταυρός είναι αυτός που μας χαρίζει την προοπτική, την ελπίδα και την ανάσταση. Έτσι ο σταυρός που καλούμαστε να σηκώσουμε μπορεί να γίνει ελαφρύς με τη βοήθεια του Χριστού. Το βάρος, ο πόνος, η οδύνη που μας προσφέρει αυτός ο προσωπικός σταυρός, δεν οδηγούν τελικά στην απογοήτευση και την απελπισία, αλλά μετατρέπονται σε χαρά".
Να σημειωθεί ότι στις ημέρες μας στολιζόμαστε με τον σταυρό, αλλά δεν σηκώνουμε τον σταυρό. Τον προβάλλουμε σαν πολύτιμο μέταλλο, μα δεν τον εμφανίζουμε σαν γνήσιο τρόπο ζωής. Έτσι, αντί να έχουμε έναν λόγο να δ και να δίνουμε μια μαρτυρία, καταντάμε ολόκληρα αποδυναμωμένοι και ανίσχυροι. Κύμβαλα, που ηχούν, μα δεν σαλπίζουν. Ομοιώματα, που θυμίζουν το αρχέτυπο κάλλος, αλλά δεν το επιβάλλουν.
Στήνουμε σύμβολα. Μα δεν είμαστε η γενιά η σταυρωμένη, που δίνει μαρτυρία για τον Σταυρωμένο. Και η εποχή μας έχει ανάγκη από ζωντανούς μάρτυρες. Από σταυρωμένους μαθητές. Για να ανοίξουν δρόμο. Να φωτίσουν τα χάη. Να οδηγήσουν στον Σταυρό και στον Σταυρωμένο τους κουρασμένους οδοιπόρους της ζωής.
π. Ηλίας Μάκος
Σχόλια