Επιτέλους, όμως, τα πράγματα αποκαταστάθηκαν από τον Μητροπολίτη Σεραπίωνα, ο οποίος ενεργώντας καταλλήλως και νομίμως, ανασύστησε ως Μητροπολιτική τη Μονή και έτσι τώρα θα λειτουργεί υπό κανονικές συνθήκες.
Η ανασύσταση έγινε μέσω της προβλεπόμενης διαδιακσίας: Πρόταση Μητροπολίτη, έγκριση από την Διαρκή Ιερά Σύνοδο, έκδοση Προεδρικού Διατάγματος. Και ακολουθούν η σύνταξη και η συγκρότηση του εσωτερικού κανονισμού λειτουργίας και η δημοσίευσή του.
Οι πιστοί της περιοχής ελπίζουν πως οι δύο αρχιμανδρίτες, που εγκαταβιώνουν εδώ και μερικούς μήνες στη Μονή, θα πράξουν το καλύτερο δυνατόν για την ανάδειξή της, κάτι, βέβαια, που εκ του αποτελέσματος θα κριθεί στην πάροδο του χρόνου.
Η μονή της Κοιμήσεως της Θεοτόκου στο Ράγιο Θεσπρωτίας, πάνω σε δασωμένο λόφο, κατά την παράδοση μάλλον ανήκει στον 11ο αιώνα. Μια ημερομηνία 1703 σε χειρόγραφο, αναφέρεται στα σύνορα του μοναστηριού.
Η μονή υπέστη πολλές επιδρομές και καταστροφές. Αναφέρεται ότι το 1864 ο καλόγερος Ναθαναήλ την ανοικοδόμησε. Ήταν πλούσια μονή, με εκατόν πενήντα μοναχούς στην ακμή της και συντηρούσε πολλά σχολεία της περιοχής.
Διαλύθηκε το 1924. Ο ναός της μονής αποτελείται από νάρθηκα, καθολικό και ιερό. Είναι θολωτός με καμάρα και ασυνήθιστο τρούλο. Ο τρούλος είναι πολύπλευρος με ανοίγματα για φωτισμό στο εσωτερικό. Στην κυριότητά της ανήκει το μετόχι της Ζωοδόχου Πηγής Αγιονησίου (Προσκυνηματικός ναός στην είσοδο του κόλπου της Ηγουμενίτσας). Μεταξύ των κειμηλίων της Μονής υπάρχουν μέρος από τα λείψανα της αγίας Παρασκευής, αγίας Άννας, αγίου αποστόλου Ανδρέα και αγίου Παντελεήμονος.
Οι τοιχογραφίες της Ιεράς Μονής Ραγίου, που ανήκουν στη μεταβυζαντινή περίοδο, χρονολογούνται κατά τον α΄ μισό του 17ου αι. και είναι έργα του ζωγράφου Μιχαήλ από το Λινοτόπι της Καστοριάς. Οι εικονογραφήσεις, που έχουν καλλιτεχνική αξία, απεικονίζουν αγίους, αλλά και ευαγγελικές παραστάσεις.
Στην προσπάθεια πνευματικής αναγέννησης ρόλο διαδραματίζουν και τα Μοναστήρια, όπου αντιλαμβανόμαστε καθάρια ότι βοηθό και συμπαραστάτη έχουμε τον Θεό.
Και στο χώρο των Μονών συνειδητοποιούμε ότι θα πρέπει να φέρουμε ως καρπούς τα έργα της αρετής μας, τα οποία είναι ωφέλιμα και για μας και για τους άλλους. Να φωτιζόμαστε και να ερχόμαστε στο δρόμο της σωτηρίας οι ταλαιπωρημένοι στην άγνοια, στην πλάνη και στην αμαρτία.
Συνειδητοποιούμε ότι δεν πρέπει να ησυχάζουμε και να επαναπαυόμαστε στα όσα καλά έχουμε κάνει, αλλά πρέπει συνεχώς και αδιάκοπα να προσπαθούμε να γινόμαστε καλύτεροι.
π. Ηλίας Μάκος
Σχόλια