Του π. Ηλία Μάκου
Σε μια εποχή, που ο σκοπός της ζωής έχει τόσο παρανοηθεί και σε μια χώρα, όπως η Αλβανία, που έχει γνωρίσει τη λαίλαπα του αθεϊσμού, είναι ευλογία να υπενθυμίζεται η ζωή των αγίων μας.
Ορθόδοξοι από την ευρύτερη περιοχή γέμισαν, μέσα και έξω, το ναό, γεγονός, που δείχνει ότι η πίστη στη θαυματουργία του αγίου, είναι προσμονή, αλλά και αναγκαιότητα.
Ιερούργησε ο Μητροπολίτης Κορυτσάς κ. Ιωάννης, πλαισιούμενος από ιερείς, και στο κήρυγμά του τόνισε ότι ο Άγιος Παντελήμονας, που έκανε και κάνει θαύματα, υπήρξε άνθρωπος δυναμικός, που έφθασε μέχρι το μαρτύριο αγωνιζόμενος τον καλό αγώνα.
Και πραγματικά, όποιος μελετάει το βίο του και αγωνίζεται να βαδίσει πάνω στα αχνάρια του, νιώθει αληθινός άνθρωπος. Η πορεία του δεν ήταν χωρίς οδυνηρά αποτελέσματα.
Τα ηρωικά "όχι" του απέναντι στις προκλήσεις της εποχής του, όπου κυριαρχούσαν τα είδωλα, ήταν συνδεδεμένα με πόνους και δάκρυα.
Κάθε είδους παθήματα δοκίμασε, πριν φθάσει στο μαρτυρικό τέλος. Δεν τα άντεξε απλά, αλλά χαίρονταν γι' αυτά και τις πληγές και τα αίματα τα θεωρούσε στολίδα, εξαιτίας της μυστικής επικοινωνίας με το Θεό.
Παρότι η σάρκα του ταλαιπωρούνταν και το πρόσωπό του ήταν αυλακωμένο, η ψυχή του ήταν φωτεινή και γεμάτη αγάπη για όλους, ακόμη και τους δημίους του.
Και αυτό, μας κάνει να σκεφτούμε σήμερα ότι ο άνθρωπος του Θεού δεν στέκεται στο πως του φέρεται ο άλλος, αλλά αυτό, για το οποίο μεριμνά, είναι αν ο ίδιος συμπεριφέρεται όπως ο Κύριος επιθυμεί, δηλαδή τέλεια και σωστά.








Σχόλια