Και μάλιστα βιβλία με μεγάλη λογοτεχνική και διδακτική αξία, όπως του Ντοστογιέφσκι, του Πάστερνακ, του Ιουλίου Βερν, της Πηνελόπης Δέλτα, του Γεωργίου Μέγα κ. ά.
Και για εκείνη την εποχή ήταν μια σημαντική ενέργεια. Πρώτον, γιατί μόνο στα βιβλία στηριζόταν η γνώση (τώρα τα βιβλία υποτιμούνται και όλο το βάρος πέφτει στο διαδίκτυο). Δεύτερον, γιατί τα παιδιά δεν μπορούσαν εύκολα, λόγω φτώχειας των οικογενειών τους, να αγοράσουν βιβλία. Τρίτον, γιατί η περιοχή ήταν απομονωμένη και απομαακρυσμένη.
Η σημερινή δραστήρια πρόεδρος της Αδελφότητας Πολυδροσιτών Μαρία Λαμπρίδη, που τότε ήταν μαθήτρια στο σχολείο του χωριού της, θυμάται: "Ήμασταν πολύ τυχεροί ως παιδιά στο τότε Πολύδροσο ως προς τα βιβλία! Πέρα από την Αδελφότητα είχε και το σχολείο μας πλούσια δανειστική βιβλιοθήκη χάρη σε δωρεές και ειδικά από τα παιδιά του Χρυσόστομου Λαμπρίδη, τη Ροδούλα και τον Χρήστο, που είχαν στείλει πολλά από τα παιδικά τους βιβλία. Ελλείψει τηλεόρασης και ίντερνετ ήταν το μόνο μας παράθυρο προς τον έξω κόσμο εκείνα τα βιβλία. Με ιδιαίτερη νοσταλγία θυμάμαι τα βιβλία του Ιουλίου Βερν που έπαιξαν σημαντικό ρόλο να γίνω αργότερα ναυτικός. Και της Πηνελόπης Δέλτα. Και βεβαίως τα παραμύθια του Γεωργίου Μέγα, που ήταν και το πρώτο βιβλίο που διάβασα. Β' δημοτικού".
Διαχρονική πρόκειται για μια υποδειγματική Αδελφότητα, που οι δομές της, τα πρόσωπα και ο τρόπος λειτουργίας της διασφαλίζουν ποιότητα και αποδοτικότητα, με κεντρική αφετηρία, βέβαια, το όραμα για το Πολύδροσο.
π. Ηλίας Μάκος
