Στα μικρά χωριά της Θεσπρωτίας πλέον λειτουργούν ελάχιστα σχολεία, γεγονός, που αποτελεί μια ακόμη απόδειξη ότι η ύπαιθρος ερημώνει και η κατάσταση πλέον είναι μη αναστρέψιμη. Και η Πολιτεία, δυστυχώς, περί άλλων τυρβάζει…
Δεν είναι απλά ορατός ο μαρασμός της επαρχίας. Είναι πραγματικότητα. Δεν μπορούν τα χωριά να στείλουν μήνυμα ζωής και ελπίδας.
Η έλλειψη διαχρονικά ζωηρού κρατικού ενδιαφέροντος για τους κατοίκους της υπαίθρου είχε ως αποτέλεσμα τη μείωση του αγροτικού εισοδήματος και τον περιορισμό των περιθωρίων για την επαγγελματική αποκατάσταση των κατοίκων. Το όνειρο για μια καλύτερη ζωή και για μια αποδοτικότερη εργασία ανάγκασε πολλούς να καταφύγουν στις πόλεις, άσχετα αν με τον τρόπο αυτό δημιουργήθηκε σ’ αυτές συμφόρηση θεσιθηρών ή να μεταναστεύσουν στο εξωτερικό, και όλα αυτά με μεγάλες κοινωνικές συνέπειες.
Είναι ανάγκη να καταλάβουμε πως η δημιουργία κατάλληλων προϋποθέσεων για τη συγκράτηση στις εστίες τους των κατοίκων της υπαίθρου είναι εθνική επιταγή.