Σήμερα, η εικόνα της περιοχής, όπως φαίνεται και στις φωτογραφίες, προκαλεί μελαγχολία. Το άλλοτε γεμάτο ζωή καφέ-εστιατόριο είναι κλειστό, ο χώρος μοιάζει εγκαταλελειμμένος και η κίνηση στον δρόμο έχει περιοριστεί σε ελάχιστα τοπικά οχήματα.
Για πολλούς από εμάς, αυτή η στάση είναι άρρηκτα συνδεδεμένη με τα πρώτα μας νεανικά ταξίδια, τις σπουδές ή τις δουλειές μας στην πρωτεύουσα.
Περνώντας ξανά από εκεί πρόσφατα, η σημερινή «νέκρα» έφερε στο μυαλό μας αναμνήσεις από τις παλιές, ένδοξες εποχές του δρόμου. Οι καιροί αλλάζουν, οι καταστάσεις μεταβάλλονται, αλλά οι αναμνήσεις μένουν ζωντανές.
Θα πει κανείς ότι τώρα πηγαίνουμε στην Αθήνα ή γυρίζουμε από αυτή πιο εύκολα και άνετα και με μεγαλύτερη ασφάλεια, με πολύ περισσότερα χρήματα βέβαια, μέσω της Ιόνιας Οδού. Ωστόσο και η γοητεία του παλιού ταξιδιού δεν χάνεται...
π. Ηλίας Μάκος
