Του π. Ηλία Μάκου
Ο νέος Κώδικας του υπουργείου Εσωτερικών, ο οποίος προωθείται προς ψήφιση, προβλέπει, μεταξύ άλλων, την υποχρεωτική συνένωση δημοτικών κοινοτήτων με λιγότερους από 40 εκλογείς.Και δεν εξαιρούνται ούτε ορεινές ούτε παραμεθόριες ούτε απομονωμένες κοινότητες ούτε και οικισμοί ιστορικής σημασίας.
Και αφού γίνει το ξεκίνημα, αργότερα ίσως νομοθετηθεί υποχρεωτική συνένωση κοινοτήτων με περισσότερους από 40 εκλογείς.
Και αυτό γίνεται προφανώς για να περιοριστούν οι δαπάνες της Τοπικής αυτοδιοίκησης και όχι για να δημιουργηθούν αναπτυξιακές προοπτικές.
Τι θα επιφέρουν οι υποχρεωτικές συνενώσεις; Ακόμη μεγαλύτερη εγκατάλειψη μικρών οικισμών, αγροτικών καλλιεργειών και όξυνση του δημογραφικού προβλήματος και άλλα πολλά.
Επιπλέον, παρόλο που διατηρείται η μονοπρόσωπη εκπροσώπηση στις μικρές κοινότητες έως 300 κατοίκων, οι Δημοτικές Κοινότητες δεν θα είναι αυτοτελείς δομές, αλλά όργανα, ακόμη περισσότερο απ' ό,τι μέχρι σήμερα, ενταγμένα στη συνολική λειτουργία του κάθε Δήμου.
Τα χωριά ερημώνουν. Ας μην τους δώσουμε τη χαριστική βολή. Παλαιότερα έβλεπες χωράφια καλλιεργημένα, ενώ κυπροκούδουνα ζώων αντιλαλούσαν στα λαγκάδια, τώρα οι εκτάσεις γέμισαν από αγκαθιές, ενώ τα ζωντανά έχουν μείνει ελάχιστα. Και πουθενά, μα πουθενά, δε βλέπεις τα εξαφανισμένα πια συμπαθέστατα γαϊδουράκια, που ούτε δείγμα τους δεν υπάρχει.
Τα περισσότερα σπίτια είναι ακατοίκητα και ερμητικά κλειστά, ενώ άλλα από αυτά έχουν παραδοθεί στη φθορά του χρόνου.
Όσο και αν δεν το καταλαβαίνουμε, είναι εθνικής, ναι εθνικής, σημασίας θέμα να αναστραφεί αυτή η εγκατάλειψη των χωριών, γιατί “Ελλάδα δεν είναι μόνο η Αθήνα”, όπως έλεγε ένα σύνθημα.
Γι’ αυτό, πρέπει να προληφθεί ο ολικός αφανισμός των χωριών, που, αν δεν υπάρξουν ουσιαστικές παρεμβάσεις, σε λίγο καταφθάνει.
Πολλά είναι τα μέτρα, που μπορούν να παρθούν, με κυριότερα τα κίνητρα για αγροτοτουριστικές επενδύσεις στα χωριά, η πριμοδότηση για επιστροφή οικογενειών, οι προσλήψεις με το στοιχείο της εντοπιότητας, η βελτίωση των υποδομών, η άρση του αποκλεισμού, που έχει να κάνει με την έλλειψη ιατρικής, ταχυδρομικής, τραπεζικής, εκπαιδευτικής πρόσβασης, η εμπέδωση του αισθήματος ασφαλείας με αποτελεσματικότερη αστυνομική φύλαξη, με επανίδρυση στρατιωτικών φυλακίων, όπου χρειάζεται κ. ά.
Δεν μπορούμε να κόβουμε τις ρίζες μας και να αφήνουμε μοιρολατρικά να παρακμάζουν, να αδειάζουν τα χωριά, χωρίς να έχουμε συνέπειες, χωρίς να τιμωρηθούμε από τις ίδιες τις συνθήκες της ζωής.
Πέρα από το γεγονός ότι θα μας καταδιώκει πάντοτε η αγιάτρευτη νοσταλγία, πληρώνουμε τίμημα, ως ένα είδος φυσικής εκδίκησης, όταν αρνούμαστε αυτό, στο οποίο οφείλουμε, αυτό, που είμαστε.
Επιπλέον ο μαρασμός της υπαίθρου, αλλάζει άρδην τα δεδομένα σε γενικότερο κοινωνικό και οικονομικό επίπεδο.
Τα χωριά είναι η “ψυχή” της Ελλάδας και είναι αδήριτη ανάγκη να μη γίνει ανεκτό και επιτρεπτό το ξεκλήρισμά τους.