Προς το τέλος της θείας λειτουργίας, όπου προεξήρχε ο Αρχιεπίσκοπος Αλβανίας κ. Ιωάννης, εψάλη το μνημόσυνο, χοροστατούντος του Μακαριωτάτου και συγχοροστατούντων του Μητροπολίτου Απολλωνίας και Φίερι Νικολάου, του Μητροπολίτου Βερατίου Άστιου, του Μητροπολίτου Κορυτσάς Αναστασίου και του Επισκόπου Αμαντίας Ιγνατίου. Τους πλαισίωναν ιερείς της Μητροπόλεως Αργυροκάστρου, ενώ μεγάλη ήταν και η συμμετοχή Ορθοδόξων από την ευρύτερη περιοχή.
Ο Αρχιεπίσκοπος Ιωάννης αναφέρθηκε στην πνευματικότητα, στο βάθος της πίστης και στον ιεραποστολικό αγώνα του μακαριστού Δημητρίου.
Και κατέληξε, λέγοντας: "Η μνήμη του μακαριστού Μητροπολίτη Δημητρίου μας καλεί να ανανεώσουμε στη συνείδησή μας ότι η ζωή έχει νόημα όταν είναι δώρο· ότι η λειτουργία της Εκκλησίας καρποφορεί, όταν χτίζεται πάνω στην ταπεινοφροσύνη· ότι ο θάνατος δεν έχει τον τελευταίο λόγο, γιατί ο τελευταίος λόγος ανήκει στον Αναστημένο Χριστό".
Ο Μητροπολίτης Αργυροκάστρου Ναθαναήλ τόνισε, απλά και ανθρώπινα, ότι "συγκεντρωθήκαμε και τιμήσαμε τη μνήμη του μακαριστού προκατόχου μου. Ζήσαμε επί 17 χρόνια μαζί, όπως ζουν δύο καλόγεροι σ' ένα Μοναστήρι, και παρ' όλο που ο κάθε άνθρωπος έχει το χαρακτήρα του υπηρετήσαμε αυτή τη Μητρόπολη 17 χρόνια από κοινού. Συνέβαλε στην προαγωγή μου, δεν μου το είπε ο ίδιος ποτέ, αργότερα το έμαθα, σε Επίσκοπο και χάρηκα πάρα πολύ για την προαγωγή μου. Και όταν ήρθα στο Αργυρόκαστρο ως Επίσκοπος για πρώτη φορά, μου έκανε υποδοχή μεγάλη. Όταν πήγα στο Νοσοκομείο να τον δω, ήταν η τελευταία συνάντησή μας, με ρώτησε τι κάνει ο νέος Αρχιεπίσκοπος. Ενδιαφερόταν μέχρι το τέλος για την Εκκλησία της Αλβανίας. Και όταν του είπα ότι θα έρθετε και εσείς στα Τίρανα, μου απάντησε ότι δεν θα προλάβει"
Μετά το μνημόσυνο ο Μητροπολίτης Κορυτσάς Αναστάσιος, τέλεσε τρισάγιο στον τάφο του αειμνήστου Μητροπολίτου Αργυροκάστρου Δημητρίου, στον αύλειο χώρο του Προσκυνήματος της Αγίας Παρασκευής, στους Τεριαχάτες Αργυροκάστρου (επί της εθνικής οδού Αργυροκάστρου-Κακαβιάς).
Ο μακαριστός Δημήτριος δεν ήταν άνθρωπος της αφ’ υψηλού διακονίας. Συμμετείχε στη λύπη, στη χαρά και στις ανάγκες του ποιμνίου του. Έδιδε το παρών, όταν χρειαζόταν, χωρίς κανένα υλικό συμφέρον, για να αισθάνεται ο λαός τον Επίσκοπό του ως Πατέρα του. Και το έκανε αυτό, γιατί προηγουμένως ο ίδιος αισθανόταν τους Ορθοδόξους του ποιμνίου του ως παιδιά του
Γι’ αυτό στεκόταν πατρικά πλάι τους, με αυτό το ωραίο, το αγνό, το γνήσιο, το ανεπιτήδευτο χαμόγελο. Και στις ώρες της χαράς, και στις ώρες του πένθους και των δοκιμασιών. Τους διαπότιζε με την ασκητική ζωή του και το ευχαριστηριακό βίωμά του.
Λαμπάδα, που καιγόταν ήταν ο βίος του, και προσέφερε την ιλαρή φωτεινότητά του, η οποία λειτουργούσε στις ψυχές των πιστών σαν κατάνυξη οικοδομής και ανάτασης.
π. Ηλίας Μάκος
