Του π. Ηλία Μάκου
Απευθυνόμενος προς τον νεοχειροτονούμενο, ο Μητροπολίτης Σεραπίων επεσήμανε ότι: "Η Αγία μας Εκκλησία σε καλεί να συνδυάσεις δύο μεγάλες δωρεές. Τη μοναχική πολιτεία και τη διακονία του Αγίου Θυσιαστηρίου, αλλά και του εκλεκτού και ευλογημένου λαού μας. Η μοναχική πολιτεία είναι σταύρωση. Και η διακονία είναι προσφορά. Αν. όμως, αυτά τα δύο τα συγκεράσεις, τότε θα γίνουν θυσία αγάπης από εσένα και προς τον Θεό, αλλά και προς τους ανθρώπους. Η λέξη διάκονος σημαίνει υπηρέτης. Και μέσα στην Εκκλησία δεν υπάρχει μεγαλύτερη τιμή, δεν υπάρχει μεγαλύτερο αξίωμα και δεν υπάρχει μεγαλύτερη ευλογία από το να γίνει κάποιος αληθινός υπηρέτης του Θεού, αλλά και της εικόνας του Θεού που είναι ο άνθρωπος".
Και πρόσθεσε: "Η εποχή μας έχει ανάγκη όχι από ανθρώπους που φαίνονται σπουδαίοι, αλλά από ανθρώπους ειλικρινείς και αληθινούς. Γι' αυτό και οι Χριστιανοί μας περιμένουν να δουν μέσα στην Εκκλησία πρόσωπα φωτισμένα από τη χάρη του Αγίου Πνεύματος. Περιμένουν να δουν αυτούς που υπηρετούν τον λαό του Θεού, δηλαδή όλους εμάς τους κληρικούς, να προσευχόμαστε πρώτα απ' όλα αληθινά. Να αγαπούμε χωρίς ιδιοτέλεια. Να χαμογελούμε με καθαρότητα. Το χαμόγελό μας να καθρεφτίζει την καθαρότητα της ψυχής μας. Και να στεκόμαστε δίπλα στον ταλαιπωρημένο και βασανισμένο συνάνθρωπό μας με διάκριση, με καλοσύνη και αυτοθυσία".
Σημείωσε ακόμη: "Αγάπα, πρώτα απ' όλα, με όλη σου την καρδιά την αγία προσευχή. Η προσευχή να είναι η αναπνοή σου. Χωρίς προσευχή ο κληρικός είναι κενός. Ο κληρικός δεν έχει μέσα του περιεχόμενο. Οφείλεις να κρατήσεις το πνεύμα της νήψεως, να βρίσκεσαι συνεχώς σε πνευματική εγρήγορση. Να γνωρίζεις ότι ο κληρικός πολεμείται ιδιαιτέρως από το διάβολο. Γι' αυτό να επικαλείσαι συνέχεια τ' όνομα του Ιησού Χριστού. Η προσευχή θα σε στηρίζει στους πειρασμούς, θα σε στηρίζει στις απογοητεύσεις και σε όλες τις δυσκολίες της ζωής σου και στις στιγμές της μοναξιάς σου. Να αγαπήσεις τη μελέτη της Αγίας Γραφής, των πατερικών κειμένων και της θεολογίας της Εκκλησίας και να επιδιώξεις σπουδές όχι για τίτλους και διακρίσεις, αλλά για να γίνεις ακόμη χρησιμότερος στο έργο της Εκκλησίας. Γιατί ο ακατάρτιστος ποιμένας εύκολα μπορεί, χωρίς να το θέλει, να οδηγήσει τις ψυχές σε σύγχυση και να χάσουν τον δρόμο τους".
Στην αντιφώνησή του ο π. Παΐσιος (εγγονός του ιερέως π. Κων/νου Κόκκορη), ο οποίος χαίρει, παρά το νεαρό της ηλικίας του, της συμπάθειας των ανθρώπων, λόγω της απλότητας και της σεμνότητάς του, που αντανακλώνται ως εσωτερική κατάσταση στο πρόσωπο και στο βλέμμα του, τόνισε μεταξύ άλλων ότι "αισθάνομαι το βάρος της δικής μου αναξιότητας, γνωρίζω τις αδυναμίες μου και το μέγεθος της ευθύνης που επωμίζομαι. Όμως δεν στηρίζομαι στις δικέ μου δυνάμεις, αλλά στο άπειρο έλεος του Θεού. Ενώπιον Θεού και ανθρώπων υπόσχομαι ότι θα είμαι μια ανοιχτή αγκαλιά για όλους. Θέλω να είμαι για τον καθένα συγγενής, φίλος, ενορίτης, συμπαραστάτης, ένα αληθινό στήριγμα, ένας αδελφός που θα συμπάσχει μαζί σας και θα συγχαίρει στις χαρές σας".
Παρά τη νεότητά του ο π. Παϊσιος είναι συνηδειτοποιημένο πρόσωπο και προσβλέπει να γίνει τόσο ζωντανός και τόσο δυναμικός κληρικός, ώστε να αγωνίζεται συνεχώς να μη στερούνται οι άνθρωποι της χάρης και της χαράς του Θεού. Γι' αυτό η ικεσία του προς το Θεό είναι συγκεκριμένη, σταθερή και διαρκής: "Βάλε μας σε ίσιο δρόμο. Ενίσχυσέ μας όλους στο σεβασμό προς το πρόσωπό Σου. Φρούρησε τη ζωή μας. Ασφάλισε το περπάτημά μας".