Τα νιάτα σε απόγνωση… Ακούει κανείς;
Του π. Ηλία Μάκου
Οικογένεια, Σχολείο, Εκκλησία, Πολιτεία ας μη μεμψιμοιρούν και ας δώσουν ελπίδα, πραγματική ελπίδα, με αντίκρισμα, στα νιάτα που αργοπεθαίνουν, ώστε όχι μόνο να αποτραπούν νέες παρόμοιες δυσάρεστες και τραγικές καταστάσεις, αλλά οι νέοι να έχουν προσδοκίες και προσμονές για κάτι καλύτερο και δικαιότερο.
Πολλοί νέοι δεν βρίσκουν σήμερα τον προσανατολισμό στη ζωή τους. Εάν και είναι το μέλλον, φρίττει κανείς και με μόνη την ιδέα ότι έχουν αφεθεί στην τύχη τους.
Η έλλειψη ορθού προσανατολισμού των παιδιών εξηγείται κυρίως από το κλίμα πνευματικής σύγχυσης και αντινομίας που κυριαρχεί στην εποχή μας, όπου οι νεότερες γενιές απομακρύνονται όλο και περισσότερο από ανυψωτικά ιδανικά και βυθίζονται σε μια βαθιά και βαριά κρίση.
Η κοινωνία μας σήμερα έχει στους κόλπους της πολλά ψυχικά τραυματισμένα παιδιά. Αλλά τι φταίνε τα ίδια; Και γιατί να ζητάμε απ’ αυτά ευθύνες, καθ΄ ην στιγμήν εμείς οι μεγαλύτεροι είμαστε, σε πολλά σημεία, χειρότεροί τους;
Προόδευσε ο άνθρωπος του καιρού μας και γνώρισε κατακτήσεις λαμπρές. Αλλά έκανε και ένα πελώριο σφάλμα. Νόμισε πως παραβιάζοντας την ηθική τάξη θα έδειχνε πως απελευθερώθηκε από τα δεσμά που τον κρατούσαν αιχμάλωτο ορισμένων περασμένων πια αντιλήψεων.
Και δεν μπόρεσε να καταλάβει πως άνθρωπος δεν γίνεται κανείς ούτε με τα λεφτά ούτε με τα πτυχία. Άνθρωπος είναι εκείνος που έχει αρετή, που κυριαρχεί στα πάθη, που λέει «όχι» στον πειρασμό του κακού, που πολεμά τη σαπίλα, που πιστεύει στις αξίες. Αυτός είναι ο άξιος του ονόματός του άνθρωπος.
Τέτοιες αρχές οφείλουμε όλοι μας να μεταλαμπαδεύουμε στα νιάτα. Και τότε τα νιάτα θα είναι δημιουργικά. Και θα κλείσουν τ’ αυτιά τους στις ύποπτες προπαγάνδες που δείχνουν τον δρόμο του ευδαιμονισμού, ο οποίος απέχει πολύ από την ευδαιμονία.
Τα νιάτα, πρέπει να το καταλάβουν και τα ίδια, δεν πλάσθηκαν για την αυτοκαταστροφή, αλλά για την πρόοδο. Και χρειάζεται να εμπνέονται όχι από δηλητηριασμένες σκέψεις και ιδέες, αλλά από παλμό δημιουργίας, αισιοδοξία και χαρά, αρετή και σωφροσύνη, αγωνιστικότητα και ηρωισμό.
Όταν ο κατήφορος της ζωής παρασύρει τον νέο και η ανασφάλεια τον αιχμαλωτίσει και του φορέσει το επαίσχυντο χαλινάρι της, τότε τον κάνει υποχείριό της, του υπαγορεύει τις θελήσεις της, του αλλάζει χαρακτήρα, πολλές φορές του αλλάζει και τη μορφή, του αφαιρεί την παιδική αθωότητα, τον φορτώνει με τύψεις, του επηρεάζει τη ζωή, τον οδηγεί σε νωθρότητα, με μια φράση τον κάνει άλλο άνθρωπο και τον οδηγεί στο αδιέξοδο και στον γκρεμό. Όμως έχουμε ανάγκη ως κοινωνικό σύνολο να βλέπουμε στα πρόσωπα των νέων μας τους ευέλπιδες της ζωής και όχι τους απέλπιδες της ζωής.
Η ενίσχυση των αντιστασιακών δυνάμεων των νέων ενάντια στην κατρακύλα είναι η ενδεδειγμένη λύση για να σωθούν τα παιδιά από σοβαρότατους και απειλητικούς κινδύνους. Και για να απεγκλωβιστούν από τη βρωμιά και τη σαπίλα, η οποία κρύβεται κάτω από τη στιλπνή επιφάνεια που λάμπει.
Πώς θα γίνει αυτό; Με το να θωρακιστούν οι νέοι με τη χαλύβδινη πανοπλία της αρετής, που στις ημέρες μας θεωρείται, δυστυχώς, ξεπερασμένη. Γιατί, όσο οι νέοι θα απομακρύνονται από την αλήθεια της αρετής, τόσο θα μπλέκονται σε επικίνδυνα δίχτυα, θα συνταράσσονται από την οδύνη και θα γίνονται θύματα οικτρά. Και μαζί τους θα υποφέρει η κοινωνία όλη.
