Στις ομιλίες τονίστηκε ότι οι ιστορικές διεκδικήσεις συνεχίζονται. Κεντρικό μήνυμα αποτελεί η ανάγκη ενίσχυσης της οργανωμένης πάλης απέναντι –όπως αναφέρεται– σε πολιτικές που πλήττουν μισθούς, εργασιακά δικαιώματα και οδηγούν σε εντατικοποίηση της εργασίας.
Ιδιαίτερη αναφορά έγινε στις σύγχρονες συνθήκες εργασίας και τέθηκε στο επίκεντρο το αίτημα για μείωση του εργάσιμου χρόνου και καθιέρωση 7ωρου – 5ήμερου – 35ωρου, υποστηρίζοντας ότι η εξέλιξη της τεχνολογίας και της παραγωγικότητας επιτρέπει τέτοιες αλλαγές.
Παράλληλα, ασκήθηκε κριτική στην οικονομική πολιτική, με αιχμές για την ακρίβεια, τη φορολογία και τις αυξήσεις στους μισθούς, ενώ επισημάνθηκε η επιβάρυνση των λαϊκών στρωμάτων και ενίσχυση των επιχειρηματικών ομίλων. Στο ίδιο πλαίσιο εντάχθηκε και η αναφορά σε διεθνείς εξελίξεις και στρατιωτικές δαπάνες, με το σύνθημα ότι «δεν θα πληρώσουμε τα σπασμένα του πολέμου».
ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ Ν. Ε. ΘΕΣΠΡΩΤΙΑΣ ΠΑΣΟΚ
Η 1η Μαΐου είναι ταυτισμένη με την αιματηρή εξέγερση των εργατών του Σικάγο το 1886 κατά την οποία χιλιάδες εργαζόμενοι βγήκαν στους δρόμους διεκδικώντας το οκτάωρο ("8 ώρες εργασία, 8 ώρες ανάπαυση, 8 ώρες ύπνο"). Οι κινητοποιήσεις αυτές κατεστάλησαν βίαια, όμως άνοιξαν τον δρόμο για τη θέσπιση των πρώτων εργασιακών δικαιωμάτων. Από τότε, η μέρα αυτή αποτελεί ορόσημο για τους εργαζόμενους του κόσμου αλλά και της χώρας μας, με αποκορύφωμα τη μεγάλη απεργία των καπνεργατών το Μάη του 1936 στη Θεσσαλονίκη.
Στη σημερινή συγκυρία όπου με μια σειρά νομοθετικών πρωτοβουλιών της Κυβέρνυσης Μητσοτάκη, οι εργασιακές σχέσεις ελαστικοποιούνται, η εργασία υπερεντατικοποιείται, οι μισθοί δεν εξασφαλίζουν αξιοπρεπή διαβίωση, η Εργατική Πρωτομαγιά αποκτά ιδιαίτερο νόημα αναδεικνύοντας την αξία της πρότασης του ΠΑΣΟΚ για καθιέρωση του 35ωρου, της τετραήμερης εργασίας, την επαναφορά των συλλογικών συμβάσεων, την επαναφορά του 13 ου & 14 ου μισθού, την πραγματική αύξηση μισθών αρκετά πάνω από τον πληθωρισμό.
Τελευταίο κρούσμα κυβερνητικής αντιεργατικής νομοθετικής πρωτοβουλίας που αφορά τους εργαζόμενους στις δομές των δημόσιων παιδικών και βρεφονηπιακών σταθμών, στα ΚΔΑΠ και ΚΔΑΠ-ΜεΑ, όπου επιχειρείται η εφαρμογή ενός συστήματος πλήρους ανταποδοτικότητας μέσω voucher, η σύνδεση της χρηματοδότησης με τον αριθμό των εξυπηρετούμενων παιδιών και η δημιουργία ενός πανελλαδικού "μητρώου" εργαζομένων ορισμένου χρόνου με αποτέλεσμα την παραπέρα υποβάθμιση κρίσιμων κοινωνικών υπηρεσιών, την περιπλάνηση των εργαζομένων σε διάφορες δομές, την
ανακύκλωση της ανεργίας και την εργασιακή ομηρία 120 οικογενειών στη Θεσπρωτία και χιλιάδων σε όλη τη χώρα.
Τα εργασιακά και όχι μόνο Δικαιώματα δεν ήταν, δεν είναι και δεν θα είναι ποτέ δεδομένα, αλλά αποτέλεσμα καθημερινού αγώνα, διεκδίκησης και μετασχηματισμού τους σε κυβερνητική πρόταση.
ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ ΑΝΤΑΡΣΥΑ ΘΕΣΠΡΩΤΙΑΣ
Φέτος συμπληρώνονται 140 χρόνια από την πρωτομαγιά του Σικάγο το 1886. Η 1η Μαϊου αποτελεί ορόσημο στον αγώνα των εργατών και των εργατριών για τα εκάστοτε αιτήματα και τις διεκδικήσεις τους που αντιστοιχούν στις ανάγκες της κάθε εποχής.
Στην εποχή μας το κεφάλαιο επιχειρεί να απαντήσει στην κρίση του με ένταση της εκμετάλλευσης των εργαζομένων, την όξυνση των ανταγωνισμών, την στροφή στην πολεμική οικονομία και τέλος δεν διστάζει να καταφύγει στον πόλεμο αδιαφορώντας για τις ολέθριες συνέπειες που μπορεί αυτός να έχει για το σύνολο της ανθρωπότητας και τον πλανήτη. Το μόνο που ενδιαφέρει το κεφάλαιο είναι το κέρδος.
Σε κάθε περίπτωση, τον λογαριασμό θα τον πληρώσει η εργατική τάξη, η νεολαία και τα φτωχά λαϊκά στρώματα. Αρκεί κανείς να θυμηθεί το σύνολο των μέτρων των τελευταίων ετών. Από την καταστρατήγηση – κατάργηση του 8ωρου (με δουλεία μέχρι 13 ώρες την ημέρα), τα ξεχειλωμένα ωράρια, τον μισθό να μην φτάνει να βγει ο μήνας, τις συνδικαλιστικές και δημοκρατικές ελευθερίες να περιορίζονται, το δικαίωμα στην απεργία να μπαίνει στο στόχαστρο, τα εργοδοτικά εγκλήματα στους τόπους δουλειάς, μέχρι την απαίτηση να γίνουμε τροφή για τα κανόνια τους στους πολέμους που ετοιμάζουν.
Αυτή η ολομέτωπη επίθεση του κεφαλαίου απαιτεί και μια αναβαθμισμένη απάντηση της εργατικής τάξης. Οι ψοφοδεείς "απαντήσεις" του εργοδοτικού – γραφειοκρατικού συνδικαλισμού και οι αγώνες χαμηλών προσδοκιών με στόχο την εξαγωγή συμπερασμάτων και την εκλογική ενίσχυση, καταλήγουν σε παραπλήσιο σημείο ακολουθώντας διαφορετική πορεία. Και οι 2 αποτελούν στρατηγικές ήττας.
Ένα νέο εργατικό κίνημα σε μορφές και περιεχόμενο είναι αναγκαίο. Για να μπορέσει να απαντήσει στην επίθεση του κεφαλαίου και των πολιτικών του εκπροσώπων στην εργατική τάξη. Ένα εργατικό κίνημα που δεν θα διεκδικήσει απλά πίσω όσα χάθηκαν τα τελευταία χρόνια. Αλλά θα ορίσει και θα διεκδικήσει νέα, σύγχρονα δικαιώματα, αντίστοιχα των αναγκών και των δυνατοτήτων της εποχής.
Συναρθρώνοντας τους αγώνες για τις ανάγκες της εποχής με το αίτημα της κοινωνικής χειραφέτησης και της κομμουνιστικής απελευθέρωσης.