Μέσα του φέρει έναν θαυμάσιο ανθόκηπο με τα σπέρματα του καλού. Και αυτός ο ανθόκηπος της καρδιάς του, ο πνευματικός ανθόκηπος, είναι πλούσιος, όμορφος, στολισμένος, καρπερός.
Η σεμνότητά του και το αυθόρμητο και όχι ψεύτικο χαμόγελό του, που είναι αποτυπωματικό και εκδηλωτικό της απροσμέτρητης ψυχής του, κάνουν φωτεινό το βλέμμα του.
Παρ' ότι ήταν ιερέας σ' ένα μικρό χωριό κοντά στα ελληνοαλβανικά σύνορα, άφησε και εξακολουθεί να αφήνει λαμπροφόρο στίγμα και στάλαγμα απλότητας, σε τέτοιο σημείο, που πραγματικά εκπλήσσεται κανείς.
Πρόκειται για έναν κληρικό, και δεν το γράφουμε συναισθηματικά, αλλά μεταφέροντας τη γνώμη πολλών, που στο πρόσωπό του αντιφεγγίζει το παρθενικό βίωμα της απεριόριστης χαράς, όσα και όποια και αν είναι τα προβλήματα.
Τέτοιοι λειτουργοί του Υψίστου, που μπορεί να μην έχουν πτυχία, αλλά έχουν καρδιά Χριστού, αποσυμπιέζουν και δεν συμπιέζουν ψυχικά φορτώματα και, χωρίς πολλές φορές να το καταλαβαίνουν, σε στρέφουν στην πληρότητα της εσχατολογικής βεβαιότητας.
π. Ηλίας Μάκος
Υ. Γ.: Συναντιόμαστε κάθε Πρωτομαγιά στο ιστορικό Μοναστήρι του Αγίου Αθανασίου Βαβουρίου, το οποίο ανακαίνισε και πάντοτε νοιάζεται γι' αυτό. Και φέτος, για μια ακόμη φορά προσέξαμε το ξάστερο φως στα μάτια του, που καταστάλαξε στην ψυχή μας. Στ' αλήθεια, είναι ένα κελάηδημα πουλιού η ζωή του.
