Για τις παλιές νοικοκυρές η ερώτηση αυτή ήταν μέγιστη προσβολή.
«Αγοραστά εγώ; Για ποια με πέρασες;»
Τα γιαννιώτικα πασχαλινά κουλούρια μοσχοβόλαγαν βανίλια, φλούδα πορτοκάλι και γκιουλς, δηλαδή ροδόνερο.
Τα έπλαθαν τη Μεγάλη Τρίτη, τα άπλωναν σε μεγάλες μαύρες λαμαρίνες και -με τη βοήθεια συζύγων και παιδιών- τα πήγαιναν για ψήσιμο στον φούρνο της γειτονιάς.
Μόνο στα νέα κορίτσια δεν ανέθεταν ποτέ αυτή τη δουλειά, για να αποφεύγονται τα πειράγματα στον δρόμο.
Πελαγωμένος ο φούρναρης, μπέρδευε συχνά τις λαμαρίνες και έδινε τα ψημένα κουλούρια της μιας στην άλλη. Αποτέλεσμα, σκηνές απείρου κάλλους και καβγάδες σε άπταιστα «γαλλικά», όχι ιδιαίτερα εναρμονισμένα στο πνεύμα των ημερών.
Στο γραφικό πηγαινέλα με τις λαμαρίνες πάνω στο κεφάλι, έβαλαν τέλος οι ηλεκτρικές κουζίνες αλλά και η πλούσια αγορά έτοιμων κουλουριών.
Τώρα βρίσκεις ό,τι κουλούρια φανταστείς: με αλεύρι από βελανίδια, βούτυρο από αβοκάντο, ζάχαρη από χαρούπια!
Και τώρα η προσβολή αντιστράφηκε:
«Αν τα έφτιαξα εγώ; Μοιάζω κορόιδο;».
ΘΩΜΑΣ ΝΟΥΣΙΑΣ