"Η ανάγνωση της συμφωνίας έχει διπλή όψη: Από τη μία πρέπει να εξετάζουμε τα οφέλη και τις συνέπειες για τους παραγωγούς και από την άλλη το όφελος που μπορεί να έχουν οι καταναλωτές από την εξεύρεση φθηνότερων προϊόντων. Και μη πει κανείς ότι σήμερα στα σούπερ μάρκετ δεν υπάρχουν αγροτικά προϊόντα από τη Λατινική Αμερική. Από λεμόνια, σταφύλια, μέχρι και καρπούζια κατά καιρούς έρχονται και στην Ήπειρο.
Συμπερασματικά η συμφωνία δημιουργεί τη μεγαλύτερη ζώνη ελευθέρων συναλλαγών, καθώς καλύπτει περισσότερα από 700 εκατομμύρια άτομα.
Ακούγεται ότι το όφελος από τη συμφωνία αυτή αφορά κυρίως χώρες που θα εξάγουν αυτοκίνητα, θα θησαυρίσουν οι εισαγωγείς κ.ο.κ. Είναι γεγονός ότι χώρες όπως η Γερμανία και η Ισπανία πιέζουν για βιομηχανικές εξαγωγές. Άλλες χώρες, όπως η Γαλλία, εστιάζουν σε αγροτικά προϊόντα.
Η κάθε χώρα έχει τις δικές της προτεραιότητες. Η Ελλάδα εκ των πραγμάτων στον πρωτογενή τομέα μπορεί να βασίζεται.
Ανάπτυξη με «σταυρωμένα χέρια» όμως δεν μπορεί να γίνει. Εξωστρέφεια χωρίς βελτίωση του παραγωγικού ιστού και διασφάλιση της ποιότητας επίσης δεν μπορεί να γίνει. Για να αξιοποιηθεί όμως ο γεωργικός κλάδος, μέσω της συγκεκριμένης συμφωνίας, αλλά και κάθε άλλης που μπορεί να προκύψει στο μέλλον, πρέπει να πολλαπλασιαστεί ο όγκος συναλλαγών και οι εξαγωγές της χώρας μας.
Μαγικές λύσεις δεν υπάρχουν. Πρέπει να αντιμετωπιστούν χρονίζοντα ζητήματα. Να αυξηθεί η παραγωγικότητα, να βελτιωθεί η ανταγωνιστικότητα των προϊόντων μας, να διασφαλιστεί η ποιότητά τους.
Οι χώρες της Λατινικής Αμερικής είναι ήδη σημαντικός εταίρος για την Ελλάδα, με πλεονασματικό ισοζύγιο υπέρ της χώρας μας. Το πρόβλημα – όπως έγκυροι οικονομολόγοι ανέλυσαν- δεν ήταν ποτέ η ζήτηση, αλλά οι υψηλοί δασμοί που κρατούσαν τα ελληνικά προϊόντα εκτός ανταγωνισμού.
Οι χώρες της Mercosur, έχουν μια τεράστια αναδυόμενη μεσαία τάξη που αναζητά ποιοτικά, επώνυμα, ευρωπαϊκά προϊόντα.
Ακριβώς δηλαδή σε ο, τι ταιριάζει το ελληνικό μοντέλο, που δεν μπορεί να
υποστηρίξει μαζική παραγωγή χαμηλού κόστους, αλλά προϊόντα ποιότητας, με
ταυτότητα και προέλευση. Κάτι ανάλογο
δηλαδή που συμβαίνει και με άλλες χώρες.
Η διασφάλιση της ποιότητας είναι αδιαπραγμάτευτη για τα Ελληνικά και σε ο, τι μας αφορά τα Ηπειρωτικά προϊόντα. Είναι κάτι που πρέπει να φροντίσουμε όλοι μας, από την Πολιτεία μέχρι και τον τελευταίο παραγωγό, ώστε να διατηρήσουν τα προϊόντά μας την υπεραξία τους.
Η υπό αίρεση συμφωνία, στέλνει ένα σαφές μήνυμα: Είναι ακόμη πιο επιτακτική η ανάγκη να θέσει επιτέλους η Πολιτεία τέλος στα φαινόμενα ελληνοποιήσεων και σε κάθε απόπειρα καταστρατήγησης του τρόπου παραγωγής των προϊόντων Π.Ο.Π..
Εδώ και χρόνια έχω ξεκινήσει αυτόν τον αγώνα. Αρχικά μόνος, στη συνέχεια έχοντας μαζί μου και οργανώσεις κτηνοτρόφων. Έχω προτείνει συγκεκριμένες λύσεις, έχω ζητήσει καθολική εφαρμογή ισοζυγίων στο γάλα, στο κρέας, ιχνηλατήσεις στο μέλι, στο κρασί και σε πολλά άλλα
Αν δεν διασφαλίσουμε την ποιότητα, αν δεν αποκλείσουμε τις ελληνοποιήσεις,
τότε δεν μας φταίει η συμφωνία με τις χώρες της Λατινικής Αμερικής- αν και
όποτε ισχύσει- ούτε και καμία άλλη. Θα
φταίει η δική μας αδυναμία.
Κατανοώ απόλυτα τον προβληματισμό που υπάρχει. Δεν δέχομαι όμως την κινδυνολογία για επικείμενη εθνική καταστροφή, που στηρίζεται σε μισές αλήθειες, συνθήματα, άγνοια και παραπληροφόρηση.
Με ειλικρίνεια και χωρίς υστερικές κραυγές μπορούμε να δούμε και τα υπέρ και τα κατά κάθε εμπορικής συμφωνίας.
Η εξωστρέφεια των προϊόντων μας είναι μονόδρομος και όποιος επιμένει στην περιχαράκωσή μας, απλά υπονομεύει το μέλλον του αγροτικού κόσμου. Ο κόσμος αλλάζει, εξελίσσεται και εμείς δεν μπορούμε να κλείνουμε τα μάτια μας".