Ένα ποτό την ώρα του ρεπορτάζ, κερασμένο από τη... Νέα Δημοκρατία!
Ήταν το μόνο «δωράκι» που δέχονταν οι δημοσιογράφοι από κόμματα και πολιτικούς το μακρινό 1977. Έτσι τουλάχιστον νόμιζα τότε.
Συνεστίαση στελεχών της Ν.Δ. του Καραμανλή στα Γιάννινα. Τις ομιλίες και το... πολεμικό κλίμα (κόντρες Αβερωφικών και Ραλλικών) καταγράφουν ο διευθυντής της εφημερίδας «Πατρίς» Μιχάλης Γιάννενας και ο συντάκτης των «Πρωινών Νέων» Θωμάς Νούσιας.
Αν δέχτηκα ποτέ άλλου είδους «κεράσματα» ως δημοσιογράφος; Ναι, μια φορά. Πήρα φακελάκι από... γιατρό!
Το 1977 κι αυτό.
Μια νέα γιατρός ανοίγει ιατρείο με υπερσύγχρονα μηχανήματα, βάζει διαφήμιση στην εφημερίδα που δουλεύω και ο διευθυντής μού ζητάει να πάω στα εγκαίνια και να γράψω δυο λόγια.
Την άλλη μέρα, τηλεφώνημα από τη γιατρό:
«Πέρνα από το ιατρείο, σε θέλω».
Με ευχαριστεί για το δημοσίευμα και μού δίνει ένα φακελάκι. Το αφήνω πάνω στο γραφείο της και φεύγω. Τρέχει, με προλαβαίνει, μου βάζει το φακελάκι στην τσέπη και κλείνει την πόρτα πίσω μου. Δοκιμάζω να το ρίξω κάτω από την πόρτα, δεν χωράει. Φωνάζω να μου ανοίξει κι από τις ανοιχτές πόρτες των άλλων ιατρείων του ορόφου με κοιτάνε περίεργα. Έχω γίνει θέαμα.
Δεν έχω άλλη επιλογή. Όλοι λένε ότι έδωσαν φακελάκι σε γιατρό, εγώ θα λέω ότι πήρα! Πάω κατευθείαν στη PHILIPS του Θανάση Παναγιωτίδη και αγοράζω το καλύτερο στερεοφωνικό ραδιοκασετόφωνο. Τιμή, όσα είχε μέσα το φακελάκι: ένα χιλιάρικο δραχμές.
Σ' αυτά τα 49 χρόνια άλλαξαν πολλά:
Το χιλιάρικο του ακριβού stereo έγινε τρία ευρουδάκια. Όσο ένα καφεδάκι.
Και το αθώο φακελάκι της ευγενικής γιατρού στον νεαρό και απονήρευτο δημοσιογράφο έγινε... «αδιευκρίνιστα ποσά» σε δημοσιογράφους-παπαγαλάκια. Από εταιρείες, πολιτικούς, υπουργεία, περιφέρειες, δήμους.
Το μεγάλο πάρτι, βέβαια, γίνεται με τους μιντιάρχες. Αλλά αυτοί είναι άλλου παπά ευαγγέλιο.
ΘΩΜΑΣ ΝΟΥΣΙΑΣ