Ακούγοντάς τους ο Μητροπολίτης έδειξε, όπως οι ίδιοι ομολογούν και αναγνωρίζουν, ευαισθησία για τις δυσκολίες που αντιμετωπίζουν στην καθημερινότητα τα άτομα που ζουν με σκλήρυνση κατά πλάκας, καθώς και οι οικογένειές τους, και δεσμεύτηκε για τη συμπαράστασή του.
Στην Εκκλησία η αγάπη προς τον αδελφό μαρτυρείται όχι μόνο από τα καλά έργα (που είναι εξωτερικά), αλλά και από έναν συγκεκριμένο τρόπο ύπαρξης και συμπεριφοράς (που είναι εσωτερικός).
Και αυτός ο τρόπος ύπαρξης είναι ένα ήθος βασισμένο στην ευφρόσυνη αποδοχή και την ταπεινή στήριξη του άλλου, στην γλυκύτητα και την υπομονή, στη μέριμνα για τον συνάνθρωπο και κυρίως τον πάσχοντα.
Σε ανθρώπους που πολλές φορές στέκονται συλλογιζόμενοι το βάρος από τα συμβαίνοντα (ασθένειες ή οτιδήποτε άλλο), είναι καιρός να στοχαστούμε ότι το χρέος μας είναι ένα πνεύμα διακονίας απέναντί τους.
Η κυριαρχία ενός πνεύματος διακονίας είναι καθοδηγητική αρχή στο να μεταφέρουμε πρακτικές της αρχέγονης Εκκλησίας, αλλά και της σύγχρονης, σε όλες τις εκφάνσεις της καθημερινής μας ζωής, αρκεί να μαθητεύουμε στις ευαγγελικές αρχές που οι εφαρμογές τους κάνουν τον βίο μας ανετότερο και κυριολεκτικά πιο ανθρώπινο.
Και να μην ξεχνάμε, όπως λέει ο ποιητής, ότι "σε μια μονάχα ημέρα ζω της ζωής μου ολάκερο τον κύκλο".
π. Ηλίας Μάκος
