Και αυτό, γιατί υπήρξε, αν και απλή γυναίκα, μια ηρωίδα ανθεκτική και αυθεντική σε χαρακτήρα και σε συναισθήματα, αλλά και σε στάση ζωής απέναντι στις ταλαιπώριες. Γνώρισε και βίωσε χρόνια ταραγμένα, χωρίς να λυγίσει, αλλά αντίθετα κατόρθωσε να νικήσει τις μαυρίλες και τις σκιές.
Ο γιός της, ο γνωστός συγγραφέας Σωτήρης Δημητρίου, την είχε σαν μούσα του και δικές της αφηγήσεις ήταν ο κορμός και η αφορμή και η ιδέα και το άναμμα και το ανάμα των λογοτεχνικών του εφορμήσεων και...εξορμήσεων. Από εκείνη εμπνεόταν και εκείνη αόρατα, μέσω των αέρινων καρδιακών παλμών, τον καθοδηγούσε.
Η Αλεξάνδρα Δημητρίου, αν και πέθανε, είναι ολοζώντανη μέσα από την καλοσύνη της, που άφησε σαν κληρονομιά, αλλά και μέσα από τα βιβλία του ξακουστού συγγραφέα γιου της και ειδικά το τελευταίο "Ουρανός απ' άλλους τόπους", όπου μεταφέρει τις συναρπαστικές διηγήσεις της για τα παλιά χρόνια και μάλιστα με τη δική της αυθόρμητη και γνήσια γλωσσική έκφραση. Δεν μιλούσε με τα χείλη της, αλλά η καρδιά της ξανοίγονταν και φτερούγιζε με τη ντοπιολαλιά.
Η αγάπη της περνούσε από την θυσία του εγώ, χωρίς θέατρο, χωρίς δράμα. Έτσι ελευθερωμένη έφθανε στην καρδιά του άλλου και επιδρούσε.
Τι και αν βίωσε δύσκολες καταστάσεις σε σκληρές εποχές. Πόσο ανάλαφρη αισθανόταν μέσα της. Πόσα τα μάτια της λαμπύριζαν καθαρά. Ήταν ελευθερωμένη, ακόμη και από τον ίδιο της τον εαυτό.
Είχε την τέχνη, γιατί μεγάλη τέχνη είναι, με τα λόγια και τις πράξεις της, να μην αναγκάζει τους άλλους να αισθάνονται μειωμένοι. Τι σπουδαία αρετή, είναι αυτή, που είχε, στ' αλήθεια, η σοφή αυτή γυναίκα.
Τα παιδιά της ας μην την κλαίνε, απλά να γεμίζουν το μέσα τους από το φως της και τη μουσική της ψυχής της και να ακομπανιάρουν τα αισθήματά τους στη θύμησή της. Με αυτό τον τρόπο θα ανάβουν το καντήλι της εντός τους. Και τα λαμπυρίσματά του δεν θα αφήνουν να απλωθεί παγερό κενό ανάμεσα σ' εκείνη και σ' εκείνους.
π. Ηλίας Μάκος
Υ. Γ. : Στο φίλο μας Σωτήρη Δημητρίου, που, όπως και η υπόλοιπη οικογένειά της, της στάθηκε στο προσκεφάλι μέχρι τέλους και ανέπνεε από την αναπνοή της, τούτο θα θέλαμε να του πούμε: Ας μην τον βασανίζει η σωματική απώλειά της, γιατί η μητέρα του θα ξεπετιέται μέσα του τρυφερά με μύριες φωνές αγάπης και έτσι δεν πρόκειται ποτέ να ξεχωριστούν. Και το μουχαμπέτι τους θα συνεχίζεται. Το πνεύμα της θα φωτίζει τις νυχτιές του... Και δεν θα μελαγχολεί, αλλά θα γαληνεύει...
Σχόλια