Παρότι έφυγε από τη ζωή πλήρης ημερών, σε ηλικία 93 ετών, ο Θεσπρωτός (από το Φοινίκι Φιλιατών) Φώτης Μήτσης, πρώην πρύτανης του πανεπιστημίου Αθηνών, ομότιμος καθηγητής της Οδοντοτιατρικής Σχολής με σπουδαία και αναγνωρισμένα επιστημονικά επιτεύγαματα, είναι μια απώλεια. Κυρίως για τη μικρή Θεσπρωτία, που ήταν συνδεδεμένος μαζί της, συχνά διέμενε στο ανακαινισμένο σπίτι του στο Φοινίκι, αλλά και οι ντόπιοι τον θεωρούσαν, και ήταν, σημείο αναφοράς. Όταν εξιστορούσε το πως ξυπόλητος έφυγε από το Φοινίκι, τις διώξεις του για τα φρονήματά του, αλλά και την είσοδό του και την εδραίωσή του ως επαρχιωτόπουλο στο ακαδημαϊκό στερέωμα, διαπίστωνες ότι αυτός ο άνθρωπος ήταν χαρισματικός, βαθύτατα συναισθηματικός και συνειδητοποιημένος. Και κυρίως ανθρωπιστής. Το έδειξε και με την καθημερινή του συμπεριφορά, αλλά και μέσα από την πολυετή θητεία του ως πρόεδρος του νοσοκομείου "Ευαγγελισμού". Αλλά και τοπικιστής. Στις προτεραιότητές του ήταν η Θεσπρωτία και το χωριό του. Το δείχνει και η ίδρυση ,με ενέργειες και παρεμβάσεις του, λαογραφικού μουσείου Φοινικίου. Αλλά πάνω απ΄ όλα ο Φώτης Μήτσησς υπήρξε πρόσωπο αυθεντικό, που τον κοιτούσες και σε κοιτούσε στα μάτια με καθαρότητα.