Ο ξαφνικός χαμός εδώ και 40 περίπου ημέρες του εκδότη και δημοσιογράφου Αλέξη Αναστασίου, ήταν μια καταιγίδα στην καρδιά μας. Και είναι το δάκρυ της οικογένειάς του και των φίλων του, η φλόγα της θύμησής του. Και η κερήθρα, μέσα στην οποία έχουν μείνει κολλημένα, με γλυκιά, πολύ γλυκιά, γεύση, τα γραπτά του, το βλέμμα του, τα όνειρά του... Μέσα στην ψυχή μας ανάβει ένα φως. Είναι το φως του Αλέξη, που έρχεται από το κιβούρι του. Φέγγει μέσα μας σαν χρυσαφένιο λιόφυλλο και μας αναρριγά και
μας λαμπιρίζει. Και πάνω στον ξερόλιθο της κοινωνίας, αρωματικός ανθός, η γραφίδα και η φωνή του Αλέξη, που όχι μόνο δεν σίγησε, αλλά ξέφυγε από το θάνατο, και ακούγεται πιο δυνατή. Και πιο επίκαιρη.
μας λαμπιρίζει. Και πάνω στον ξερόλιθο της κοινωνίας, αρωματικός ανθός, η γραφίδα και η φωνή του Αλέξη, που όχι μόνο δεν σίγησε, αλλά ξέφυγε από το θάνατο, και ακούγεται πιο δυνατή. Και πιο επίκαιρη.