Δεν θα πέσω στα ψυχοφάρμακα και στη μελαγχολία. Γι' αυτό, γελάω!!!

Του Άγγελου Πυριόχου

Γελάω. Μερικές φορές ξεκαρδίζομαι. Μόνος μου. Με κοιτούν περίεργα. Πολλές φορές γελάω τρέχοντας με τη βέσπα. Σταυροκοπιούνται οι γριές στο χωριό. "Το κακόμοιρο το παιδί, γι’ αυτό γύρισε, δεν είναι στα καλά του". Εμένα όμως μου αρέσει γιατί με λένε «παιδί». Μ' αρέσει που οι νέοι με φωνάζουν "Αγγελάκο". Και γελάω. Κόντρα. Σε όλους και σε όλα.  Εγώ λοιπόν -και συγγνώμη που μιλώ για μένα- δεν θα χαριστώ σε κανέναν. Δεν θα πέσω στα ψυχοφάρμακα και τη μελαγχολία. Δεν θα κλάψω για τις καταθέσεις που δεν έχω, ούτε για τα πόστα που δεν έχω.
 Δεν έφτασα σ’ αυτή την ηλικία για να τρομάζω από κάτι τυχάρπαστα νανάκια της πολιτικής.  Μου πέτυχε η πρόβα επιβίωσης. Το πυρηνικό μου καταφύγιο το έχω στην καρδιά μου. Δεν θέλω υπόγεια. Ο ήλιος μου λέει καλημέρα. Η θάλασσα με φλερτάρει. Ο οικογενειακός τάφος στο νεκροταφείο δείχνει οικείος. Μήπως θα πάρω τίποτα μαζί μου; Μήπως θα πάρουν τίποτα αυτοί; Ο Σόρος μια σορός θα είναι κι αυτός. Κι οι πολιτικοί και οι εργοδότες, όλοι. Τότε τι παλεύουν, τι δολοφονούν ευτυχίες! Μου έλεγε κάποτε ένας. "Για τα παιδιά μου". Εκλεψε, "σκότωσε", σκόρπισε δυστυχία, "για τα παιδιά του". Ο γιος του πέθανε από ναρκωτικά, είχε τα πάντα, δεν ήξερε τι να τα κάνει και "αγόραζε". Πέθανε από καημό ο πατέρας, δεν πήρε τίποτα μαζί του, η νεότερη δεύτερη γυναίκα του επισημοποίησε τον εραστή της, αυτός της τα έφαγε όλα και αυτοκτόνησε η γυναίκα. Κανείς δεν πήγε στην κηδεία της. Για ποια παιδιά λοιπόν;