Του π. Ιωήλ
Είναι πολύ χαρακτηριστικό ότι όταν ο Κολόμβος έφθασε στην Αμερική το 1492 την οποία ενόμισαν ως Νέο Κόσμο, οι πρώτοι ιθαγενείς που τον αντίκρυσαν, τον ρώτησαν στην γλώσσα τους: «Εσύ είσαι που προσδοκούμε; Εσύ είσαι αυτός που τόσο περιμένουμε;»…Συγκλονιστικό, όταν συνειδητοποιούμε το τι ακριβώς κρύβεται πίσω από τις «αφελείς» τούτες ερωτήσεις! Αλήθεια, τι έχουν να απαντήσουν όσοι αρνούνται γενικώς το θρησκευτικό συναίσθημα που υπάρχει σε όλους τους ανθρώπους και σε όλες τις εποχές; Και με τι τρόπο τώρα θα εξηγήσουν τα υπαρξιακά και συγκλονιστικά αυτά ερωτήματα των ιθαγενών, μπροστά σε ένα νέο και άγνωστο, μέχρι τη στιγμή εκείνη, πρόσωπο; Αλλ’ ας παραμείνουμε για λίγο ακόμα στην μακρινή, μέχρι πριν μερικά έτη Αμερική, πολύ κοντινή όμως σήμερα που με τα τεχνολογικά και ηλεκτρονικά μέσα που διαθέτουμε, ο πλανήτης μας «έγινε μια γειτονιά». Στα δυτικά της Πενσυλβανίας, μια φοβερή θύελλα, τον προπερασμένο αιώνα, ξερίζωσε μια αιωνόβια βελανιδιά, που σύμφωνα με τους ειδικούς η ηλικία της έφτανε περίπου τα 600 έτη! Ήταν επομένως το δένδρο αυτό, πριν φτάσει στην Αμερική ο Κολόμβος. Όταν αυτή η βελανιδιά έπεσε, εμφανίστηκε μια λίθινη πλάκα δεκαέξι τετραγωνικών ποδών, που έφερε ανάγλυφες παραστάσεις. Ανάμεσα από τα ελάφια και τις αρκούδες και τα πουλιά, υπάρχει παράστασις ενός δένδρου που χωρίζει έναν άνδρα και μια γυναίκα που κρατάει καρπούς. Οι ειδικοί μελετητές, ερμηνεύουν την παράσταση ως την φοβερή σκηνή της Παλαιάς Διαθήκης (Γεν. Γ’,6), όπου μέσα στον Παράδεισο, η Εύα «… έφαγε και έδωκε και τω ανδρί αυτής…» τον απαγορευμένο καρπό.
Σχόλια