"Σιγά μην κλάψω, σιγά μη φοβηθώ"
Η απώλεια ενός προσώπου οδήγησε τα βήματά μας σ' ένα κοιμητήριο. Μέχρι την τελευταία στιγμή η ανθρώπινη ματαιοδοξία προσπαθεί να εξωραϊσει το θάνατο με...μνημεία. Κάποια είχαν γίνει παραγγελία από τους ίδιους τους κεκοιμημένους πριν πεθάνουν. Στο μυαλό έρχεται το τραγούδι: "Μου λένε αν πάω πιο ψηλά θα ζαλιστώ/Καλύτερα στη λάσπη να κυλιέμαι/Και πως αν θέλω περισσότερα να δω/Σ' έναν καθρέφτη μοναχός μου να κοιτιέμαι". Ο φόβος του κόσμου για τον ουρανό. Ο εθισμός της λάσπης της καθημερινότητας. Η εξοικείωση με τη φθορά. Η ευθυγράμμιση με το πάθος και τη δουλεία στα ένστικτα. Ο αυτισμός ενός πολιτισμού, που για να δει περισσότερα, απλά κοιτάζει το χώμα του στον καθρέφτη, συμβιβασμένος με την εικόνα του. Όμως, "ας πάω να χτίσω μια φωλιά στον ουρανό/Σιγά μην κλάψω, σιγά μην φοβηθώ". Έχει δίκιο το τραγούδι: Ούτε να κλαίμε, ούτε να φοβόμαστε.
Σχόλια