Του π. Ιωήλ
Αρκετοί είναι αυτοί που τους απασχολεί το ερώτημα: «Αφού ένας είναι ο Θεός, τότε γιατί υπάρχουν στον κόσμο τόσες θρησκείες; Γιατί τόσες πολλές θρησκείες που δυσκολευόμαστε ίσως
και να τις αριθμήσουμε ακόμα ή να εντάξουμε την καθεμιά στην ιδιαίτερη ομάδα στην οποία ανήκει;
Οπωσδήποτε το ερώτημα είναι πολύ σπουδαίο και χρήζει απαντήσεως, και μάλιστα σοβαρής και ικανοποιητικής.
Πριν όμως δοθεί απάντηση, είναι ανάγκη, εισαγωγικώς, να τονίσουμε κάποιες αλήθειες οι οποίες ισχύουν πάντοτε, και που θα μας βοηθήσουν να περάσουμε στο καθαυτό θέμα μας που, όπως ήδη είπαμε, είναι οι διάφορες θρησκείες.
Να επισημάνουμε λοιπόν, ευθύς εξαρχής, ότι το θρησκευτικό συναίσθημα υπάρχει σε όλους τους ανθρώπους και οδηγεί τον άνθρωπο προς το Θείον.
Είναι, θα λέγαμε, η ζωντανή επικοινωνία του ανθρώπου με τον προσωπικό Θεό. Τον Πάνσοφο και Πανάγαθο Δημιουργό όλων, από τον οποίο εξαρτάται η ανθρώπινη ψυχή που τείνει και στρέφεται προς Αυτόν. Όπως τα άνθη στρέφονται προς τον ζωογόνο ήλιο, έτσι και η ψυχή στρέφεται προς τον Δημιουργό της, διότι ο Θεός είναι για αυτήν το ύψιστο αγαθό και η πηγή της ζωής και της ευτυχίας. Είναι μάλιστα πολύ χαρακτηριστικό το περιστατικό με τον εθνικό μας ποιητή, τον Διονύσιο Σολωμό. Κάποια ημέρα που ο Σολωμός έκανε τον περίπατό του σε ένα πάρκο, ένας για να τον πειράξει στο πλέον ευαίσθητο σημείο του, δηλαδή στην πίστη του στον Θεό, στάθηκε μπροστά του και τον ρώτησε: «Πιστεύεις στον Θεό. Και τι λοιπόν σου προσφέρει ο Θεός;» Και ο πιστός ποιητής, η μεγάλη αυτή καρδιά, αντί άλλης απαντήσεως, σκύβει, παίρνει στο χέρι του ένα μικρό αγριολούλουδο, το υψώνει και του απαντά: «Τι μου προσφέρει ο Θεός; Ό, τι και ο ήλιος σ’ αυτό το λουλουδάκι!»
Φίλοι μου, δεν θα μπορούσε να δοθεί περισσότερο θεολογική, υπαρξιακή και ποιητική απάντηση! Ναι, όπως τα άνθη όταν είναι ζωντανά και ανθισμένα, στρέφονται προς το ηλιακό φως για να συνεχίσουν να υπάρχουν, έτσι ακριβώς και ο άνθρωπος δεν μπορεί παρά να στρέφεται προς τον Δημιουργό του, μέσω αυτού ακριβώς του θρησκευτικού λεγομένου συναισθήματος, το οποίο ο ίδιος ο κατασκευαστής του τού φύτεψε στα βάθη της υπάρξεώς του.
Λοιπόν φίλοι μου, πράγματι, όπως έλεγε και ένας πρώην άθεος, το να ομολογεί κανείς σήμερα ότι πιστεύει στον Θεό, αυτό είναι πολύ «in».
Αρκετοί είναι αυτοί που τους απασχολεί το ερώτημα: «Αφού ένας είναι ο Θεός, τότε γιατί υπάρχουν στον κόσμο τόσες θρησκείες; Γιατί τόσες πολλές θρησκείες που δυσκολευόμαστε ίσως
και να τις αριθμήσουμε ακόμα ή να εντάξουμε την καθεμιά στην ιδιαίτερη ομάδα στην οποία ανήκει;Οπωσδήποτε το ερώτημα είναι πολύ σπουδαίο και χρήζει απαντήσεως, και μάλιστα σοβαρής και ικανοποιητικής.
Πριν όμως δοθεί απάντηση, είναι ανάγκη, εισαγωγικώς, να τονίσουμε κάποιες αλήθειες οι οποίες ισχύουν πάντοτε, και που θα μας βοηθήσουν να περάσουμε στο καθαυτό θέμα μας που, όπως ήδη είπαμε, είναι οι διάφορες θρησκείες.
Να επισημάνουμε λοιπόν, ευθύς εξαρχής, ότι το θρησκευτικό συναίσθημα υπάρχει σε όλους τους ανθρώπους και οδηγεί τον άνθρωπο προς το Θείον.
Είναι, θα λέγαμε, η ζωντανή επικοινωνία του ανθρώπου με τον προσωπικό Θεό. Τον Πάνσοφο και Πανάγαθο Δημιουργό όλων, από τον οποίο εξαρτάται η ανθρώπινη ψυχή που τείνει και στρέφεται προς Αυτόν. Όπως τα άνθη στρέφονται προς τον ζωογόνο ήλιο, έτσι και η ψυχή στρέφεται προς τον Δημιουργό της, διότι ο Θεός είναι για αυτήν το ύψιστο αγαθό και η πηγή της ζωής και της ευτυχίας. Είναι μάλιστα πολύ χαρακτηριστικό το περιστατικό με τον εθνικό μας ποιητή, τον Διονύσιο Σολωμό. Κάποια ημέρα που ο Σολωμός έκανε τον περίπατό του σε ένα πάρκο, ένας για να τον πειράξει στο πλέον ευαίσθητο σημείο του, δηλαδή στην πίστη του στον Θεό, στάθηκε μπροστά του και τον ρώτησε: «Πιστεύεις στον Θεό. Και τι λοιπόν σου προσφέρει ο Θεός;» Και ο πιστός ποιητής, η μεγάλη αυτή καρδιά, αντί άλλης απαντήσεως, σκύβει, παίρνει στο χέρι του ένα μικρό αγριολούλουδο, το υψώνει και του απαντά: «Τι μου προσφέρει ο Θεός; Ό, τι και ο ήλιος σ’ αυτό το λουλουδάκι!»
Φίλοι μου, δεν θα μπορούσε να δοθεί περισσότερο θεολογική, υπαρξιακή και ποιητική απάντηση! Ναι, όπως τα άνθη όταν είναι ζωντανά και ανθισμένα, στρέφονται προς το ηλιακό φως για να συνεχίσουν να υπάρχουν, έτσι ακριβώς και ο άνθρωπος δεν μπορεί παρά να στρέφεται προς τον Δημιουργό του, μέσω αυτού ακριβώς του θρησκευτικού λεγομένου συναισθήματος, το οποίο ο ίδιος ο κατασκευαστής του τού φύτεψε στα βάθη της υπάρξεώς του.
Λοιπόν φίλοι μου, πράγματι, όπως έλεγε και ένας πρώην άθεος, το να ομολογεί κανείς σήμερα ότι πιστεύει στον Θεό, αυτό είναι πολύ «in».
Σχόλια