Στη Σκήτη των Μυροφόρων και στο "Σπίτι της Ελπίδας" ο Αρχιεπίσκοπος Αλβανίας Ιωάννης
Του π. Ηλία Μάκου
Με υπαίθρια πανηγυρική θεία λειτουργία, προεξάρχοντος του Αρχιεπισκόπου Αλβανίας Ιωάννου, πλαισιουμένου από τον Μητροπολίτη Απολλωνίας και Φίερι Νικόλαο, εόρτασε η ομώνυμη σκήτη, έργο εκ θεμελίων του αλησμόνητου Αρχιεπισκόπου Αναστασίου, στη Μονή Αγίου Βλασίου Δυρραχίου.Προς το τέλος της θείας λειτουργίας πραγματοποιήθηκε λιτανεία περιμετρικά της Σκήτης, μέσα σε μια όμορφη και κατανυκτική ατμόσφαιρα.
Στο κήρυγμά του ο Αρχιεπίσκοπος Ιωάννης έδωσε έμφαση στο θάρρος των Μυροφόρων γυναικών, την αφοσίωσή τους και την ακλόνητη αγάπη τους προς τον Χριστό.
Είπε χαρακτηριστικά: «Αυτές οι ευλογημένες γυναίκες μας διδάσκουν ότι η αληθινή αγάπη δεν υποχωρεί μπροστά στον κίνδυνο και ότι η ζωντανή πίστη απαιτεί θάρρος. Δεν τις σταμάτησε το σκοτάδι, ούτε ο φόβος, ούτε η πέτρα που μόνωσε ο τάφος, αλλά προχώρησαν με πίστη, δίνοντας αιώνιο παράδειγμα για κάθε Χριστιανό".
Στη Σκήτη των Μυροφόρων ζουν αφοσιωμένες γυναίκες, οι οποίες προσφέρουν πλούσιο ιεραποστολικό έργο.
Ο Αρχιεπίσκοπος Ιωάννης επισκέφθηκε και το «Σπίτι της Ελπίδας», που και αυτό βρίσκεται στο χώρο της Μονής Αγίου Βλασίου Δυρραχίου, το οποίο στεγάζει φτωχά, ορφανά και εγκαταλελειμμένα παιδιά, στα οποία μοίρασε δώρα. Και αυτά, σαν αντίδωρο του έψαλλαν "Χριστός Ανέστη", αλλά και χριστιανικά τραγούδια.
Στα κηρύγματα τονίστηκε ότι οι Μυροφόρες, πέρα του γεγονότος ότι είναι σταθερά πρότυπα αφοσίωσης στον Κύριο, ακριβώς τότε, που όλοι οι άλλοι τον είχαν εγκαταλείψει, δειλοί και απογοητευμένοι, χάραξαν την φωτεινή πορεία και έδειξαν τα χριστιανικά ιδεώδη στη γυναίκα.
Δίδαξαν με το παράδειγμά τους, οι Μυροφόρες, πόσα μπορεί να πετύχει η γυναίκα με το αίσθημά της, όταν αυτό καθαγιάζεται με την πίστη.
Το παράδειγμα των Μυροφόρων δίνει το σωστό σύνθημα και την ορθή γραμμή στο γυναικείο αίσθημα, αλλά και στο αίσθημα όλων μας.
Η ευλογημένη, και όχι η αρρωστημένη, αγάπη διοχετεύεται μέσα μας μόνο όταν ξέρουμε ταπεινά να καθόμαστε «παρά τους πόδας του Ιησού και να ακούουμε τον λόγον Αυτού».
Η ευλογημένη, και όχι η αρρωστημένη, αγάπη, γίνεται φωτεινός άγγελος, μύρο πολύτιμο, ηθική δύναμη, που αναγεννά και θαυματουργεί.
Η ευλογημένη, και όχι η αρρωστημένη, αγάπη διώχνει την μυθική μάγισσα Κίρκη, που μεταβάλλει τους ανθρώπους σε ζώα (και κατά προτίμηση σε χοίρους!), και γίνεται η φωνή του Θεού, το αγαθοποιό χέρι, η καρδιά.
Σε μια κοινωνία, που ασφυκτιά και υποφέρει από τη δυσοσμία της αμαρτίας, ας παρακαλέσουμε τον Κύριο τα τέλματα και τα έλη της αμαρτίας να τα μεταβάλλει σε γη επαγγελίας, δίνοντας καινούργιες καρδιές, αισθήματα Μυροφόρων γυναικών.
Η Χριστιανική ζωή είναι, για όσους θέλουν να την ζήσουν με συνέπεια, ζωή ομολογίας. Εάν, λοιπόν, ο πιστός δεν διαθέτει ευψυχία, θα λυγίσει, θα δειλιάσει, θα υποχωρήσει, θα ηττηθεί. Και, όμως, δεν πρέπει να δειλιάσει, όπως δεν δείλιασαν ούτε οι Μυροφόρες, ούτε ο Ιωσήφ. Μας δίνουν οι εκλεκτές αυτές ψυχές ένα σπουδαίο μάθημα. Ότι χρειάζεται να έχουμε κι εμείς, ως Χριστιανοί, γενναιοψυχία. Δηλαδή θάρρος και αφοβία, όταν επιτελούμε οποιοδήποτε δύσκολο έργο μας επιβάλλει η χριστιανική μας ιδιότητα.
.
