Προχωράει η υπόθεση με την ίδρυση Γηροκομείου στο δήμο Σουλίου;

Πριν μήνες  ο δήμος Σουλίου είχε εκφράσει δημόσια την πρόθεσή του να ιδρύσει Γηροκομείο, που είναι τόσο απαραίτητο πλέον, εντός των ορίων του. 

Η πρόθεση αυτή δεν είναι σημερινή, αλλά έχει εκδηλωθεί και από παλαιότερες δημοτικές αρχές.

Η σημερινή δημοτική αρχή  απευθύνθηκε πριν καιρό, σύμφωνα με δηλώσεις τότε του δημάρχου Αθανάσιου Ντάνη στη Μητρόπολη για παραχώρηση του παλαιού οικοτροφείου, αλλά θα το χρησιμοποιήσει, όπως ειπώθηκε,  η ίδια για να δημιουργήσει άλλη κοινωνική δομή/υπηρεσία. 

Έκτοτε αναζητείται χώρος κατάλληλος, μεταξύ των οποίων προτάθηκε και το κτίριο όπου στεγαζόταν παλαιά το Γυμνάσιο Νεράιδας (που έκλεισε και το κτίριο υπόκειται στη φθορά του χρόνου).  Ενώ έχει δρομολογηθεί η επέκταση του Γηροκομείου Φιλιατών,  η πραγματικότητα αυτή τη στιγμή στη Θεσπρωτία είναι ότι υπάρχει μεγάλη και αδήριτη ανάγκη για γηριατρικές κλίνες.

Και το Γηροκομείο Ηγουμενίτσας και το Γηροκομείο Φιλιατών είναι πλήρη, χωρίς να έχουν και επαρκή προσωπικό, και έτσι εκκρεμούν πολλά αιτήματα φιλοξενίας ηλικιωμένων. Δυστυχώς, όμως θέσεις δεν υπάρχουν και αυτό δημιουργεί ένα δυσμενή κοινωνικό αντίκτυπο.

Δεν ξέρουμε σε ποιο στάδιο βρίσκεται η υπόθεση ίδρυσης Γηροκομείου στο δήμο Σουλίου.  Θέλουμε να πιστεύουμε ότι δεν εγκαταλείφθηκε η ιδέα, αλλά σίγουρα θα υπάρχουν αντικειμενικές δυσκολίες.  Πάντως ένα ακόμη Γηροκομείο χρειάζεται επιτακτικά η Θεσπρωτία.   

Βέβαια για να λειτουργήσει Γηροκομείο δεν αρκεί μόνο ο χώρος, που είναι το σημαντικότερο, αλλά και η διασφάλιση κονδυλίων για την κατάλληλη διαμόρφωση του  χώρου, τη στελέχωση, τα λειτουργικά έξοδα κ.λπ. 

Η μορφή και ο τρόπος λειτουργίας των οικογενειών σήμερα στρέφει πολλούς ηλικιωμένους προς τα γηροκομεία, όχι πάντοτε γιατί οι δικοί τους δεν τους αγαπούν ή δεν θέλουν να τους φροντίσουν, αλλά προκύπτουν αντικειμενικές δυσκολίες και αδυναμίες, που έχουν να κάνουν με τα κοινωνικό-οικονομικά δεδομένα.  

Υπάρχουν γέροντες μόνοι, εγκαταλελειμμένοι, κυριολεκτικά στο έλεος του Θεού, ξεχασμένοι από δικούς και ξένους που σηκώνουν καρτερικά το βαρύ σταυρό τους και περιμένουν το τέλος για να βρουν ανακούφιση. 

Σύγχρονα ανθρώπινα δράματα, που για να τα περιγράψει μόνο κανείς θα έπρεπε να διαθέτει ενός Αισχύλου τη φιλόσοφη σκέψη κι ενός Ευριπίδη την τραγική ικανότητα.

π. Ηλίας Μάκος