Του π. Ηλία Μάκου
Η Αδελφότητα Πέντε Εκκλησιών (Οσδίνας) Θεσπρωτίας είναι μια από τις δραστήριες του θεσπρωτικού χώρου, με κύριο μέλημα και ιδιαίτερη μέριμνα να αναδειχθεί το χωριό και να μη... σβήσει στην πάροδο του χρόνου, καθώς όλο και συρρικνώνεται πληθυσμιακά, όπως και τα υπόλοιπα χωριά της περιοχής.
Πρόσφατα εκλέχτηκε το νέο διοικητικό συμβούλιο της Αδελφότητας, το οποίο αποτελούν πρόσωπα που αγαπούν το χωριό τους και βάζουν τα δυνατά τους για το καλύτερο δυνατό αποτέλεσμα, με πρόεδρο τον απόστρατο αξιωματικό της Πολεμικής Αεροπορίας Χρυσόστομο Νικολάου.
Η πλήρης σύνθεση του νέου διοικητικού συμβουλίου έχει ως εξής:
Πρόεδρος: Νικολάου Χρυσόστομος
Αντιπρόεδρος: Γεωργίου Παναγιώτης
Γεν. Γραμματέας: Παππά Αντιγόνη
Ταμίας: Κεφαλά Αγγελική
Μέλη: Παππάς Ευάγγελος,
Ζώη Πολυξένη,
Μπάτσης Βασ. Δημήτριος-Φίλιππος
Αντιπρόσωποι για την Πανηπειρωτική Συνομοσπονδία Ελλάδας:
Νικολάου Χρυσόστομος,
Γεωργίου Παναγιώτης,
Καλογήρου Σπύρος
Στην κοπή της πίτας της Αδελφότητας για το 20026 που έγινε την ίδια ημέρα με τις εκλογές ανάδειξης νέου διοικητικού συμβουλίου, παρέστη και ο δήμαρχος Σουλίου Αθανάσιος Ντάνης, ο οποίος ζήτησε συνεργασία και ανέφερε ότι στα πλαίσια της κατάστασης που επικρατεί, όσον αφορά τους περιορισμένους πόρους των δήμων, θα κάνει ό,τι μπορεί για το χωριό.
Να σημειωθεί ότι το νέο Διοικητικό Συμβούλιο προγραμματίζει μια σειρά από επετειακές εκδηλώσεις με αφορμή:
Τα 100 χρόνια από τη “ληξιαρχική πράξη γεννήσεως” των Πέντε Εκκλησιών, με το διάταγμα «Περί μετονομασίας κοινοτήτων» (ΦΕΚ 76/2-5-1927), όπου «η κοινότης Οσδίνας μετονομάζεται εις κοινότητα Πέντε Εκκλησιών».
Τα 60 χρόνια από την ίδρυση της Αδελφότητας από τους ξενιτεμένους χωριανούς στην Αθήνα, με την υπογραφή του υπ’ αριθμ. 1 πρακτικού του Δ.Σ. στις 9-4-1967.
Τα 450 χρόνια από την ανέγερση της εκκλησίας των Ταξιαρχών της Παλαιάς Οσδίνας (1577).
Επίσης σχεδιάζεται η έκδοση συλλεκτικού ημερολογίου, όπου θα καταγράφονται με κείμενα και φωτογραφίες τα βασικότερα στοιχεία της ιστορικής πορείας του χωριού.
Οι Αδελφότητες μπορούν να παίξουν καθοριστικό ρόλο στο να μη σβήσουν τα χωριά. Όχι μόνο κρατώντας σε επικοινωνία τους απόδημους μεταξύ τους, όχι μόνο "ταξιδεύοντάς" τους νοσταλγικά στο παρελθόν τους, αλλά και κάνοντάς τους ενεργούς σε παρεμβάσεις ανάπτυξης στα χωριά.
Οι ξενιτεμένοι Οσδιανιάτες, που είναι πολλοί, έχουν την εσωτερική παρόρμηση, αλλά και αισθάνονται το χρέος να δώσουν μια νέα πνοή στο χωριό τους, παρά τις δυσκολίες που έχει στους καιρού μας ένα τέτοιο εγχείρημα.
