Πριν κάποια χρόνια που τον συναντούσαμε μας διηγούνταν περιστατικά από τη ζωή του και κυρίως από τη θητεία του ως πρόεδρος στο Υπεραστικό ΚΤΕΛ Θεσπρωτίας, αλλά και από τη συμμετοχή του ως έφεδρος ανθυπολοχαγός του Ελληνικού Στρατού στον εμφύλιο πόλεμο, όπου κατά τα μαύρα εκείνα χρόνια επέδειξε τα ανθρωπισιτκά του αισθήματα.
Χαρακτηριστική είναι η παλαιότερη αναφορά του τότε περίφημου αντάρτη (λοχαγού του Δημοκρατικού Στρατού) Δημητρίου Καστάνη: "Μέσα από τη γνωριμία μας. δεκαετίες μετά, κατάλαβα ότι ήταν ένας πολύ αξιόλογος άνθρωπος, αληθινός πατριώτης και πραγματικός δημοκράτης. Νιώθω την ανάγκη να τον ευχαριστήσω δημόσια για τη θαρραλέα στάση του εκείνα τα δύσκολα χρόνια".
Ο αλησμόνητος Σπύρος Ευστρατίου ήταν ένας άνθρωπος που οδοιπόρησε στη ζωή του, κοιτάζοντας στα μάτια τους άλλους, ενεργώντας πάντα σύμφωνα με τα προστάγματα της ψυχής του και μοιράζοντας καλοσύνη.
Μάλιστα ο γράφων γεύθηκε στα μαθητικά του χρόνια το ορθόδρομο και απαρέγκλιτο κλέος του. Σε ηλικία 14 ετών εξέδιδα μια εφημεριδούλα και απευθύνθηκα σ' αυτόν προκειμένου να του χορηγήσει δελτίο ελεύθερης διακίνησης μέσω των λεωφορείων ως δημοσιογράφου.
Και το έκανε με μεγάλη προθυμία, γεγονός που επηρέασε μεταμορφωτικά την άδολη παιδική ψυχή.
Ο αλτρουϊσμός του Σπύρου Ευστρατίου φάνηκε σ' όλα τα χρόνια της επαγγελματικής του πορείας, αλλά και της συνδικαλιστικής του δραστηριότητας στο ΚΤΕΛ, όπου έδωσε εργασία σε αρκετά άτομα, που, αληθινά, την είχαν ανάγκη.
Πραγματικά η καρδιά του ήταν κρυμμένη στο χαμόγελό του, καθώς έκανε πράξη στη ζωή του την αγάπη. Και απολάμβανε αγάπη. Ποια αγάπη; Την αγάπη, που κερδίζεται και δεν αγοράζεται.