Του π. Ηλία Μάκου
Εκτιμώντας κανείς συνολικά την πορεία του αλησμόνητου Τίτου, βλέπει ότι ο πολυσέβαστος αείμνηστος Αρχιερέας αποτελούσε μια μαρτυρία ορθοδόξου ήθους, τόσο με τη στάση της προσευχής, όσο και με τη στάση της ζωής, καθώς και με τη στάση του λόγου.
Αλλά και με τη στάση της σιωπής, όταν χρειάστηκε, που τον ανατροφοδοτούσε εσωτερικά και έδειχνε την ικανότητά του μέσα στον κόσμο του θορύβου, να γαληνεύει, με αποτέλεσμα να εντοπίζεται ακόμη καλύτερα το βάθος του και να φαίνεται η ικανότητα της ταπείνωσής του.


