Αναγνωρίστηκε έτσι η προσφορά του όχι μόνο κατά τα 35 χρόνια της ιεροσύνης του, αλλά και η υπεράσπιση ως λαϊκός, με κίνδυνο της ζωής του, της Ορθοδοξίας κατά τα χρόνια του αθεϊστικού διωγμού, όταν έφτιαχνε και μοίραζε με κάθε προφύλαξη σταυρουδάκια. Και από μέσα του ανάβλυζε η φωνή: Μη δακρύζεις πονεμένη, Δέσποινα Παναγιά, η ελπίδα πάντα μένει, Δέσποινα Παναγιά. Πάλι θ' ανάψουν χίλια καντήλια, πάλι θα ψάλουν χείλη ευλαβικά.
Τυράγνια πέρασε, αλλά η σπίθα της πίστεως στον Θεό μέσα στην ψυχή του δεν έσβησε, παρά τους φοβερούς διωγμούς, γι' αυτό η ιερατική του διαδρομή είναι γεμάτη φως και ταπείνωση.
Πριν λίγο καιρό συναντηθήκαμε στο νοσοκομείο που νοσηλευόταν, καθώς αντιμετώπισε ένα πρόβλημα υγείας, και παρά την εξάντλησή του νιώσαμε ότι το βλέμμα του το διαπερνούσε η λαχτάρα συνεχώς να λειτουργεί και μέσω της προσευχής να γιγαντώσει προς όλους την ελπίδα της πίστης.
Η ψυχή του είναι πάντοτε πλημμυρισμένη με δέος προς τον Θεό, αλλά και με το δικό του χρέος, και αισθάνεται πως τα σύνορα του καλού και του κακού δεν βρίσκονται στις διαφορές των ανθρώπων, αλλά μέσα στις καρδιές μας.
Ο π. Χρήστος κατά την αθεΐα στην Αλβανία, όταν δεν ήταν ιερέας, έζησε πρωτοχριστιανικά χρόνια. Ανεπανάληπτες εμπειρίες. Ζωντανά θαύματα. Ασύλληπτες πραγματικότητες.
Τώρα ως ιερέας πάλι ζει αυτή τη χάρη του Θεού και φροντίζει να τη χρησιμοποιεί και να τη μεταδίδει.
Και δακρυσμένος ο σεβάσμιος λευίτης προτρέπει όλους να κρατήσουν την πίστη τους και λεύτερη τη συνείδησή τους.
π. Ηλίας Μάκος
