Η πορεία της καλύτερης Ελληνίδας διαιτητή έχει να κάνει και με τις ρίζες της στη Θεσπρωτία...

Η Ελένη Αντωνίου δεν ψηφίστηκε τυχαία από προπονητές και ποδοσφαιριστές ως η καλύτερη Ελληνίδα διαιτητής ( ανάμεσα και σε άνδρες και σε γυναίκες διαιτητές).

Ούτε τυχαία ήταν η πρώτη γυναίκα διαιτητής, που  «σφύριξε» σε αναμέτρηση της Α’ Εθνικής ( διηύθυνε άριστα τον αγώνα Βόλος – ΟΦΗ για τα playout της Superleague) από τότε, που ιδρύθηκε, δηλαδή μετά από  946 αγώνες.

Η πορεία της έχει να κάνει και με τις ρίζες της στη Θεσπρωτία. 

Με εξαιρετικούς γονείς, πανεπιστημιακής μόρφωσης, τον για πολλά χρόνια υπάλληλο του τοπικού Ελεγκτικού Συνεδρίου Παναγιώτη Αντωνίου, και τη φιλόλογο Φωτεινή Ρακοπούλου, που δεν υπήρξε μαθητής/τρια να μη τη συμπαθήσει, έλαβε αρχές και αξίες, τις οποίες όχι μόνο διατήρησε, αλλά και αύξησε.

Γι' αυτό πέρα από τις περγαμηνές της ως διαιτητής, ξεχωρίζει για το ήθος και τη σύνεσή της και ως προσωπικότητα και ως σύζυγος και ως μητέρα και ως αστυνομικός.

Παρότι οι κοινωνικές συνθήκες είναι δύσκολες και πονηρές  και δυναμιτίζουν τις ανθρώπινες σχέσεις, όλοι, έχουν να λένε τα καλύτερα λόγια για εκείνη, όχι υποκριτικά, αλλά αληθινά, αφού ο χαρακτήρας της είναι σφυρηλατημένος και η συγκρότησή της δομημένη.  

Με μια καρδιά μάλαμα, αν και έχει ανέβει δίκαια και επάξια ψηλά, δεν χάνει ούτε για μια στιγμή την απλότητα και την ανθρωπιά της, που είναι και η δύναμή της... 

Καλό θα ήταν οι αρμόδιοι τοπικοί παράγοντες στη Θεσπρωτία  να σκεφτούν να την τιμήσουν για την προσφορά της στην ιδέα του αθλητισμού, γιατί, αν και ανήκει στην ΕΠΣ Αχαΐας, κάνει υπερήφανους τους Θεσπρωτούς με την ανέλιξή της και τιμά  τον τόπο καταγωγής της. 

Η. Μ.