Υπό αναστήλωση η ιστορική Μονή-μνημείο των Παμμεγίστων Ταξιαρχών Δερβιτσάνης - Την επισκέφθηκε ο Αλβανός υπουργός Πολιτισμού
Του π. Ηλία Μάκου
Ξεκινά η πρώτη φάση της αναστήλωσης ενός εκκλησιαστικού μνημείου μεγάλης αξίας (θρησκευτικά και αρχιτεκτονικά), της Μονής Παμμεγίστων Ταξιαρχών Δερβιτσάνης, η οποία έχει βαθιές ρίζες στην ιστορία και στην ταυτότητα του τόπου.Το μοναστηριακό συγκρότημα, που αποτελείται από το καθολικό και κελιά, μαρτυρεί τη μοναστική παράδοση στην περιοχή και αποκαλύπτει τη δομή των πέτρινων κατασκευών.
Οι εργασίες που θα γίνουν, αρχικά, αφορούν την αποκατάσταση των κελιών , τα οποία έχουν ερειπωθεί από τη φθορά του χρόνου.
Θα υπάρξει καθαρισμός και στερέωση της τοιχοποιίας, αντικατάσταση (με παραδοσιακό τρόπο) των ξύλινων στεγών και πατωμάτων, καθώς και άλλων κατασκευών από ξύλο.
Οι παρεμβάσεις στη Μονή θα συμβάλλουν σταδιακά στη λειτουργικότητά της, μετατρέποντάς τη σε ζωντανό χώρο θρησκευτικής και πολιτιστικής κληρονομιάς.
Τη Μονή επισκέφθηκε πρόσφατα ο υπουργός Τουρισμού, Πολιτισμού και Αθλητισμού της Αλβανίας Blendi Goxhaj, συνοδευόμενος από το δήμαρχο Δρόπολης Δημήτρη Τόλη, όπου τους υποδέχθηκε, εκ μέρους του Μητροπολίτου Αργυροκάστρου Ναθαναήλ, ο Αρχιερατικός Επίτροπος Αργυροκάστρου π. Αιμιλιανός Λίτο.
Οι αρμόδιοι του Ινστιτούτου Αποκατάστασης παρουσίασαν το σχέδιο ανοικοδόμησης της Μονής.
Η Μονή των Παμμεγίστων Ταξιαρχών Δερβιτσάνης κτίστηκε, σύμφωνα με τα δομικά υλικά που σώζονται σήμερα, τον 16ο αιώνα. Ωστόσο, γραπτές μαρτυρίες αναφέρουν ότι υπήρχε από τη βυζαντινή εποχή. Ο ναός είναι ρυθμού σταυροειδούς με εσωτερικό τρούλο.
Ο ναός είναι εξολοκλήρου αγιογραφημένος, με τη χρονολογία των αγιογραφιών να διαφέρει. Κάποιες είναι πολύ παλαιές, ενώ κάποιες άλλες, στη θέση παλαιότερων προφανώς, ανάγονται στη δεκαετία του 1950, αλλά και στα πρόσφατα χρόνια.
Με το Ορθόδοξο φως του και αυτό το μοναστήρι φώτισε τα σκοτάδια του φόβου, της απελπισίας και της απογοήτευσης, που είχαν επικρατήσει στην Αλβανία επί αθεϊσμού. Έδωσε ελπίδες στον τρομοκρατημένο κόσμο…
Διέρχεται και η σύγχρονη κοινωνία μία καμπή κρίσεως, αναστατώσεως και ακαταστασίας. Ας μην επιτρέψουμε οι σημερινοί Χριστιανοί στον εαυτό μας να δειχθεί διαφορετικός από την πορεία των αγωνιστών πιστών ως προς το φρόνημα.
Να μη λυγίσουμε, έστω και αν μείνουμε μόνοι στις επάλξεις των πνευματικών ιδεωδών.
